บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ
⬛ นิทานสอนใจ
ตะเกียงในคืนพายุ
“ไม่ใช่วันที่ประสบความสำเร็จ แต่คือคืนที่มีใครสักคนแบ่งแสงไฟให้ ตอนที่โลกทั้งใบมืดที่สุด”
มีคำถามหนึ่งที่ถ้าลองถามตัวเองดูจริงๆ อาจทำให้หยุดคิดสักครู่
“ในชีวิตที่ผ่านมา คุณจำอะไรได้ชัดที่สุด?”
หลายคนนึกถึงวันที่ประสบความสำเร็จ วันที่ได้รับคำชม วันที่ภูมิใจในตัวเอง
แต่ถ้าลองนึกให้ลึกกว่านั้น
มักพบว่าสิ่งที่จำได้ชัดที่สุด ไม่ใช่วันที่ดีที่สุด แต่คือวันที่มืดที่สุด และมีใครสักคนยื่นมือเข้ามา
มีนิทานเซนเรื่องหนึ่งที่เล่าเรื่องนี้ได้ดีกว่าคำอธิบายใดๆ
มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทางข้ามภูเขาในคืนที่พายุรุนแรง ลมหนาวพัดจนเขาแทบมองไม่เห็นทาง
ระหว่างทาง เขาพบกระท่อมเล็กๆ หลังหนึ่ง ชายชราข้างในเปิดประตู เชิญเขาเข้ามาผิงไฟ และแบ่งข้าวที่เหลือเพียงครึ่งชามให้กิน
รุ่งเช้า เมื่อพายุสงบ ชายหนุ่มกำลังจะออกเดินทางต่อ เขาจึงถามชายชราว่า
“เหตุใดท่านจึงช่วยคนแปลกหน้าอย่างข้า?”
ชายชรายิ้ม แล้วตอบว่า
“เพราะตอนข้ายังหนุ่ม ก็เคยมีคนเปิดประตูให้ข้าในคืนที่มืดมนที่สุดเช่นกัน”
หลายสิบปีต่อมา ชายหนุ่มกลายเป็นชายชรา มีคนถามเขาว่า
“ในชีวิตที่ผ่านมา ท่านจำสิ่งใดได้ชัดที่สุด?”
เขาตอบทันที
“ไม่ใช่วันที่ข้าประสบความสำเร็จ
แต่คือคืนที่มีใครสักคนแบ่งแสงไฟให้ข้า
ตอนที่โลกทั้งใบมืดที่สุด”
คนที่อยู่กับเราในวันที่มืดที่สุด
คนที่อยู่กับเราในวันที่สดใสมีมากมาย แต่คนที่อยู่กับเราในวันที่มืดมนที่สุด คือคนที่หัวใจจะไม่มีวันลืม
“และถ้าวันนี้คุณยังมีแสงไฟเหลืออยู่ อย่าลืมแบ่งให้คนที่กำลังเดินในความมืด”
โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting
ใส่ความเห็น