นิทานสอนใจ บ่าวรับใช้ในบ้าน

บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานเซน

บ่าวรับใช้ในบ้าน

หลายคนคิดว่าชีวิตเหนื่อยเพราะงานหนัก คนรอบตัว หรือปัญหาที่ต้องเผชิญแต่บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เราเหนื่อยที่สุด อาจเป็นเสียงบางเสียงที่ไม่เคยหยุดพูดอยู่ในหัวของเราเอง

อ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ


ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทางมาหาพระอาจารย์ด้วยใบหน้าอิดโรย ดวงตาแดงก่ำราวกับไม่ได้หลับมาหลายคืน
“ข้าเหนื่อยเหลือเกินครับ” เขากล่าว
“ทั้งที่แทบไม่ได้ออกแรงทำอะไรหนักเลย”

อาจารย์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า
“เจ้านอนไม่หลับหรือ?”
“หลับครับ”
ชายหนุ่มตอบ
“แต่ในบ้านของข้า มีบ่าวรับใช้อยู่คนหนึ่ง เขาพูดไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน”

“เขาพูดว่าอะไร?”
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว

“บางครั้ง เขารื้อความผิดพลาดที่ข้าทำไว้เมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาเล่าซ้ำ”

“บางครั้ง เขาบอกว่าพรุ่งนี้ข้าจะล้มเหลว ทั้งที่พรุ่งนี้ยังมาไม่ถึง”

“บางครั้ง เขากระซิบว่าคนนั้นคนนี้กำลังคิดร้ายกับข้า ทั้งที่ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงหรือไม่”

“และแม้ในยามหลับ เขาก็ยังตามเข้าไปพูดในความฝัน”

อาจารย์ฟังเงียบ ๆ
แล้วถามขึ้นว่า
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ไล่เขาออกไป?”
ชายหนุ่มส่ายหน้า
“ข้าพยายามแล้วครับ แต่เขาไม่ยอมไป”

อาจารย์พยักหน้า
“บ้านหลังนั้นเป็นของใคร?”
“ของข้าครับ”
“แล้วข้าวปลาอาหาร ใครเป็นคนเลี้ยงดูเขา?”
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ข้าเองครับ”
อาจารย์จึงถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ถ้าเช่นนั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น?”

ชายหนุ่มอ้าปากจะตอบ
แต่ไม่มีคำใดออกมา
เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้นเลย


บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เราเหนื่อยที่สุดในชีวิต
ไม่ใช่งานที่ทำ ไม่ใช่ปัญหาที่เจอ และไม่ใช่ผู้คนรอบตัว

แต่คือบ่าวรับใช้ที่อยู่ในหัวของเรา
ซึ่งไม่เคยหยุดพูดแม้เพียงชั่วครู่เดียว

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

นิทานสอนใจ ก้อนหินของชายหนุ่ม

บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานสอนใจ

ก้อนหินของชายหนุ่ม

คนเราชอบคิดว่าชีวิตมันหนัก
แต่บางที สิ่งที่หนัก…อาจไม่ใช่ชีวิต

ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ


ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินขึ้นเขา
หลังค้อมต่ำลงตามน้ำหนักของกระสอบใบใหญ่ที่แบกไว้

เมื่อถึงศาลา เขาทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อย
อาจารย์ถามเพียงสั้น ๆ

“ในกระสอบนั้นมีอะไร?”

“ก้อนหินครับ”

ชายหนุ่มเปิดกระสอบออก
ข้างในมีก้อนหินนับร้อย

เขาหยิบขึ้นมาทีละก้อน

“ก้อนนี้ คือประโยคที่หัวหน้าพูดใส่ข้าต่อหน้าคนทั้งห้อง เมื่อหลายปีก่อน”

“ก้อนนี้ คือวันที่เพื่อนร่วมรุ่นได้เลื่อนขั้น ส่วนข้าถูกข้ามไป”

“ก้อนนี้ คืองานที่ข้าทำพลาด แล้วไม่เคยให้อภัยตัวเองได้เลย”

“ก้อนนี้… ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดขึ้นจริงไหม แต่ข้าแบกมันไว้ก่อน”

อาจารย์ฟังเงียบ ๆ จนเขาหยิบมาครบทุกก้อน
แล้วถามเพียงคำเดียว

“ใครบังคับให้เจ้าแบกมัน?”

ชายหนุ่มนิ่งไป

“…ไม่มีใครครับ”

“แล้วเหตุใดจึงไม่วางมันลง?”

ชายหนุ่มตอบไม่ได้

เขาก้มมองก้อนหินในมือ
มองกระสอบที่แบกมาตลอดทาง
แล้วจึงเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ไม่มีก้อนไหนเลย…ที่เป็นเรื่องของวันนี้

ทุกก้อนล้วนมาจากเมื่อวาน
หรือไม่ก็เป็นวันพรุ่งที่ยังมาไม่ถึง

ลมเย็นพัดผ่านศาลา
มือของเขายังกำก้อนหินก้อนนั้นไว้แน่น


แล้ววันนี้…

ในกระสอบของคุณ มีก้อนหินสักกี่ก้อน
ที่เป็นเรื่องจบไปนานแล้ว แต่คุณยังแบกมันอยู่
และอีกกี่ก้อน…ที่เป็นเรื่องวันพรุ่ง ซึ่งยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ?

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

5 สัญญาณ: คุณกำลังถูกใช้อุดรูรั่ว หรือองค์กรกำลังปั้นคุณจริง ๆ

บทความ · HR Management · การเติบโตของคนเก่ง

อ่านเพิ่มเติม “5 สัญญาณ: คุณกำลังถูกใช้อุดรูรั่ว หรือองค์กรกำลังปั้นคุณจริง ๆ”

เก่งต่อไปนะครับ แต่เก่งที่นี่ต่อไป อาจไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องอีกแล้ว

บทความ · HR Insight · Talent Management

อ่านเพิ่มเติม “เก่งต่อไปนะครับ แต่เก่งที่นี่ต่อไป อาจไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องอีกแล้ว”

นิทานสอนใจ วันที่ไม่ได้ทำอะไร

บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานเซน

วันที่ไม่ได้ทำอะไร

“การได้ตื่นขึ้นมา ได้หายใจ ได้กินข้าว ได้ประคองหัวใจตัวเองผ่านอีกหนึ่งวันไปได้ นั่นก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่พอแล้ว”


คนจำนวนมากรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง “ยังไม่สำเร็จ” เพราะมัวแต่มองหาสิ่งยิ่งใหญ่ตลอดเวลา จนหลงลืมไปว่า บางครั้ง การได้ใช้ชีวิตธรรมดาอย่างสงบ และผ่านพ้นอีกหนึ่งวันไปได้ ก็เป็นความสำเร็จที่มีคุณค่ามากพอแล้ว แล้วเราเคยรู้สึกแบบนั้นบ้างไหม


มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทางไปหาพระอาจารย์บนภูเขา

ทันทีที่พบ เขาก็ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า

“ข้ารู้สึกว่าชีวิตตัวเองไร้ค่าเหลือเกิน”

อาจารย์ถามกลับเบาๆ

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“ทุกวันนี้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ไม่ได้สร้างผลงาน

ไม่ได้ก้าวหน้า

ไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรเลย”

อาจารย์จึงถามต่อ

“วันนี้เจ้ากินข้าวหรือไม่?”

“กินครับ”

“เห็นแสงแดดยามเช้าหรือไม่?”

“เห็นครับ”

“หัวเราะ หรือพูดคุยกับใครบ้างหรือไม่?”

ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนพยักหน้าเบาๆ

อาจารย์จึงยิ้ม

“เช่นนั้นแล้ว เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าวันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย?”

ชายหนุ่มเงียบงัน

อาจารย์ค่อยๆ รินชา ก่อนกล่าวช้าๆ ว่า

“มนุษย์จำนวนมากเอาแต่ตามหาความสำเร็จยิ่งใหญ่

จนลืมไปว่า

การได้ตื่นขึ้นมา

ได้หายใจ

ได้กินข้าว

ได้ประคองหัวใจตัวเองผ่านอีกหนึ่งวันไปได้

นั่นก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่พอแล้ว”

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้เบาๆ

ชายหนุ่มมองไอน้ำจากถ้วยชาอยู่เนิ่นนาน

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกว่า ชีวิตของตัวเองอาจไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่คิด


ข้อคิด

บางครั้ง เราไม่ได้ทุกข์เพราะชีวิตไม่มีความหมาย

แต่ทุกข์เพราะเอาความสำเร็จของคนอื่น มาใช้ตัดสินชีวิตตัวเอง

ทั้งที่ความสำเร็จที่แท้จริง

“อาจเป็นเพียงการได้ใช้ชีวิตธรรมดาในแต่ละวันอย่างไม่หล่นหายจากหัวใจของตนเอง”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

บลอกที่ WordPress.com .

ขึ้น ↑