บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ
⬛ นิทานสอนใจ
🎋 นิทานสอนใจ : สูงแค่ไหน ล้วนเริ่มต้นจากพื้นราบ
“คนที่ทิ้งรอยไว้ในชีวิตเราที่ลึกที่สุด มักไม่ใช่คนที่พูดเก่งที่สุด หรือแต่งตัวโดดเด่นที่สุด แต่เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย”
เกริ่นนำ
ยุคนี้เป็นยุคของ Personal Brand
ใครๆ ก็บอกให้ “สร้างตัวตน” ให้คนจำได้ ให้โดดเด่น ให้มีสีสัน
บางคนแต่งตัวแปลก บางคนพูดจาแรง บางคนโชว์ความรู้ทุกวัน บางคนสร้าง controversy ให้คนพูดถึง
และหลายคนก็ประสบความสำเร็จ — ได้ยอดติดตาม ได้เวทีพูด ได้ชื่อเสียง
แต่มีคำถามหนึ่งที่น้อยคนจะถามตัวเองว่า — คนที่เราจำได้ตลอดชีวิต เขาพยายามให้เราจำเขาไหม?
นิทาน
ในหุบเขาแห่งหนึ่ง มีศิษย์สามคนที่ต่างก็ปรารถนาจะเป็นอาจารย์เซนที่ยิ่งใหญ่
คนแรกชื่อ เว่ยหมิง เขาเชื่อว่าอาจารย์ที่แท้จริงต้องทำให้คนตื่นตะลึง เขาจึงพูดจาพิศดาร ตอบคำถามด้วยปริศนาซ้อนปริศนา แต่งกายแตกต่างจากคนอื่น และเดินเข้าห้องประชุมโดยไม่พูดอะไรเลย รอให้ทุกคนจ้องมาก่อน
ผู้คนพูดถึงเขา — “ลึกมาก คงมีความหมายอะไรบางอย่าง”
แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เขา
คนที่สองชื่อ จูหลง เขาเชื่อว่าอาจารย์ต้องแสดงให้เห็นว่าตนรู้มากกว่าคนอื่น เขาอ้างคัมภีร์ได้ทุกเล่ม แทรกคำภาษาจีนโบราณในทุกประโยค และไม่ยอมให้ใครพูดจบก่อนที่จะขัดด้วยความรู้ที่มากกว่า
ผู้คนพูดถึงเขา — “เก่งมาก แต่คุยด้วยแล้วเหนื่อย”
แต่ไม่มีใครอยากพูดอะไรต่อหน้าเขา
คนที่สามชื่อ ชิงโป เขาเพียงแต่ตื่นเช้า กวาดลานวัด ต้มน้ำชา และนั่งฟังใครก็ตามที่เดินมาหา
ผู้คนไม่ค่อยพูดถึงเขา
วันหนึ่ง นักเดินทางผู้ชราคนหนึ่งเดินมาถึงหุบเขา เขาเคยพบอาจารย์เซนมาทั่วทุกแห่งหน และตั้งใจจะฝากตัวเป็นศิษย์คนสุดท้ายก่อนสิ้นชีวิต
เว่ยหมิงต้อนรับเขาด้วยท่าทางลึกลับ นิ่งอยู่นานแล้วพูดว่า
“ท่านมาในวันที่ลมหยุดพัด นั่นคือสัญญาณ”
ชายชรายิ้มแล้วเดินต่อ
จูหลงต้อนรับเขาด้วยการยกคัมภีร์สามเล่ม อธิบายปรัชญาสองชั่วโมง แล้วถามว่า
“ท่านเข้าใจไหม?”
ชายชรายิ้มแล้วขอตัว
เขาเดินต่อจนพบชิงโปกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ถือถ้วยชาอุ่นๆ
“ท่านเดินไกลมา นั่งพักก่อนไหม?”
ชายชรานั่งลง รับถ้วยชา แล้วทั้งสองก็นั่งเงียบอยู่ด้วยกันนาน
ก่อนลุกจากไป ชายชรากล่าวว่า
“ผมเดินมาหาอาจารย์เซนตลอดชีวิต วันนี้ถึงได้พบแล้ว”
ชิงโปส่ายหัว
“ผมไม่ใช่อาจารย์ ผมแค่มีชาอุ่นๆ และที่นั่ง”
ชายชรายิ้มแล้วพูดช้าๆ ก่อนเดินจากไป
“นั่นแหละ”
คติสอนใจ
คนที่พยายามดูยิ่งใหญ่ มักกำลังบอกโลกว่า ตัวเองยังไม่มั่นคงพอ
ต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านสูงใหญ่ที่สุด ไม่เคยบอกใครว่ามันสูงแค่ไหน
ภูเขาที่สูงพันฟุต ก็ยังตั้งอยู่บนพื้นดินธรรมดาผืนเดียวกับก้อนหินข้างทาง
มหาบุรุษที่แท้จริงไม่ได้สร้างตัวตนเพื่อให้คนจำ
เขาแค่อยู่ตรงนั้น — และคนก็จำเขาไปเอง
“คนที่ทิ้งรอยไว้ในชีวิตเราที่ลึกที่สุด ไม่ใช่คนที่พูดเก่งที่สุด หรือแต่งตัวโดดเด่นที่สุด แต่เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย”
โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting
ใส่ความเห็น