⬛ นิทานสอนใจ

ใจที่ไม่เคยว่าง

“ที่เจ้าเหนื่อย ไม่ใช่เพราะชีวิตมันหนักขึ้น แต่เพราะเจ้ากำทุกอย่างไว้แน่นในมือ ไม่ยอมวางอะไรลงเลยสักอย่าง”

---

ชายหนุ่มออกเดินตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ทางขึ้นเขาเป็นหินคดเคี้ยว เขาเดินมาทั้งวัน แดดร้อนตอนสาย ลมเย็นตอนบ่าย จนถึงลานดินหน้ากุฏิเล็ก ๆ บนยอด แสงก็เอียงลงต่ำแล้ว

เขานั่งลงกับพื้น ไม่ใช่เพราะขาล้า

พระอาจารย์กำลังกวาดใบไม้อยู่ที่มุมลาน ท่านไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพียงกวาดต่อไปเรื่อย ๆ เสียงไม้กวาดครูดกับดินดังเป็นจังหวะ

“นั่งก่อน” ท่านพูดในที่สุด

ชายหนุ่มนั่งอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วคำพูดก็ค่อย ๆ ไหลออกมา

พระอาจารย์วางไม้กวาดพิงเสา เดินไปที่โต๊ะไม้เตี้ย ๆ หยิบถ้วยดินเผาขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วยกกาน้ำชารินลงไป

น้ำร้อนไหลลงจนเต็มถ้วย

ท่านยังริน

น้ำเอ่อขึ้นถึงขอบ ชายหนุ่มมองดูด้วยความสงสัย ท่านก็ยังไม่หยุด จนน้ำล้นทะลักลงบนโต๊ะ ไหลเป็นทางไปจดขอบ แล้วหยดลงพื้นดิน

ท่านจึงวางกาลง มองเขา

ชายหนุ่มพยักหน้า

---

ลมพัดผ่านลาน ใบสนไหว ชายหนุ่มก้มมองน้ำที่ยังหยดจากขอบโต๊ะลงดิน ดินตรงนั้นเปียกชื้นแล้วก็เงียบ

“ที่เจ้าเหนื่อย ไม่ใช่เพราะชีวิตมันหนักขึ้น” ท่านพูดช้า ๆ “แต่เพราะเจ้ากำทุกอย่างไว้แน่นในมือ ไม่ยอมวางอะไรลงเลยสักอย่าง ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือ เจ้าจะหายไปพร้อมกับมัน”

ท่านหยิบไม้กวาดขึ้นมากวาดใบไม้ต่อ

ชายหนุ่มนั่งอยู่กับถ้วยที่ล้นบนโต๊ะนั้นอีกพักใหญ่ ไม่ได้พูดอะไร แล้วจึงลุกขึ้นกราบลา เดินลงเขาไปในแสงสุดท้ายของวัน

ทางยังชันเท่าเดิม หินยังเป็นก้อนเดิม เท้าก็ยังก้าวบนทางเดิมที่เดินขึ้นมา

---

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting