⬛ นิทานสอนใจ

เรือเปล่า

เราโกรธคนอื่นได้ทั้งคืน ทั้งที่บางทีเขายังไม่ได้ทำอะไรเราเลยสักนิด

เรื่องจริงยังไม่ทันเกิด แต่เราเจ็บไปเรียบร้อยแล้ว จากเรื่องที่เราแต่งขึ้นเองในหัว

มีนิทานเซนเรื่องหนึ่งเล่าเรื่องนี้ผ่านชายคนหนึ่งกับเรือเปล่ากลางแม่น้ำ สั้นๆ แต่อ่านจบแล้วอาจเปลี่ยนวิธีที่เรามองความโกรธของตัวเองไปเลย

---

ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเดินขึ้นเขาไปหาอาจารย์เฒ่าด้วยใจที่ยังเดือด

เขาส่งงานชิ้นสำคัญไปให้รุ่นพี่ที่เขาเคารพเมื่อหลายวันก่อน แต่อีกฝ่ายกลับเงียบหาย ไม่ตอบ ไม่ว่าอะไรสักคำ เขาเก็บมาคิดทั้งคืน ว่ารุ่นพี่คงไม่พอใจงานของเขา คงผิดหวังในตัวเขา หรือคงมองว่าเขาไม่เก่งจริงอย่างที่เคยคิดไว้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ ยิ่งคิดยิ่งโกรธ เขาเล่าให้อาจารย์ฟังด้วยเสียงสั่น แล้วถามว่าควรทำตัวยังไงต่อดี

อาจารย์ฟังจบ ไม่ปลอบ ไม่สอน เพียงชี้ไปที่เรือลำเล็กริมน้ำ แล้วบอกว่า “ลงไปพายให้ใจเย็นก่อน ค่อยกลับมาคุยกัน”

ศิษย์ไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตาม

เขาพายเรือออกไปกลางน้ำ ปล่อยให้มันไหลไปช้าๆ เช้านั้นหมอกยังหนา มองไม่เห็นอะไรไกลนัก

จู่ๆ ก็มีเสียง “โครม” เรืออีกลำพุ่งเข้าชนด้านข้างจนเรือเอียง น้ำกระเด็นเปียกไปทั้งตัว

“พายเรือภาษาอะไร!” เขาตะโกน

ไม่มีเสียงตอบ

“ชนคนอื่นแล้วไม่คิดจะขอโทษหรือ!”

ยังไม่มีเสียงตอบ

เขาลุกขึ้นหมายจะต่อว่าให้สาแก่ใจ แต่พอเรืออีกลำหมุนเข้ามาใกล้ในม่านหมอก เขากลับเห็นว่าในเรือลำนั้นไม่มีใครอยู่เลย

ไม่มีคนพาย ไม่มีเจ้าของ เป็นเพียงเรือที่หลุดจากเชือกตรงไหนสักแห่ง แล้วลอยตามน้ำมาชนเขาเข้าพอดี

เขายืนนิ่งอยู่กลางลำเรือ

เมื่อครู่ยังโกรธจนตัวสั่น พร้อมจะทะเลาะกับใครก็ได้ แต่พอรู้ว่าไม่มีใครอยู่บนเรือ ความโกรธนั้นกลับหายไปเอง

ทั้งที่เรือก็ยังถูกชน น้ำก็ยังเปียก ความเสียหายไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

สิ่งเดียวที่หายไป คือคนที่เขาเพิ่งโกรธ เพราะมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก

เขาพายเรือกลับเข้าฝั่งเงียบๆ

อาจารย์ยืนรออยู่ เห็นสีหน้าเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามเพียงประโยคเดียว

ศิษย์เงียบไป

---

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting