⬛ นิทานสอนใจ

คุกที่ใจสร้างขึ้น

“เรื่องจริงยังไม่เกิด แต่ในหัวเราไปถึงตอนจบเรียบร้อยแล้ว”

---

เคยไหมครับ เรื่องจริงยังไม่เกิด แต่ในหัวเราไปถึงตอนจบเรียบร้อยแล้ว

จากเรื่องหนึ่ง กลายเป็นอีกห้าเรื่อง จากแค่ “พรุ่งนี้หัวหน้าเรียกคุย” ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ในหัวเราอาจตกงานไปแล้วด้วยซ้ำ

มีนิทานเรื่องหนึ่งที่ผมชอบมากครับ

---

ค่ำคืนหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบเดินขึ้นเขาไปหาพระอาจารย์ที่วัด เขามาถึงด้วยสีหน้าซีดเผือด เหงื่อเต็มหน้า ทั้งที่อากาศบนเขาค่อนข้างเย็น

“อาจารย์ ข้าคงหมดทางแล้ว”

พระอาจารย์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียง จึงวางหนังสือลงแล้วถามว่า

“เกิดอะไรขึ้น”

ชายหนุ่มทำงานดูแลคลังสินค้าของเศรษฐีใหญ่ในเมือง เมื่อหลายเดือนก่อน ช่วงนั้นฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน ระดับน้ำในแม่น้ำสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขากลัวว่าน้ำจะเข้าคลัง จึงตัดสินใจย้ายสินค้าส่วนหนึ่งไปเก็บอีกแห่งโดยไม่ได้รอขออนุญาตเจ้าของ

เย็นวันนี้มีคนมาบอกว่าเศรษฐีรู้เรื่องแล้ว และโกรธมาก สั่งให้เขาไปพบที่เรือนใหญ่พรุ่งนี้เช้า

พระอาจารย์นั่งฟังเงียบ ๆ จนเขาพูดจบ

จากนั้นจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งวางลงตรงหน้า

“เขียนลงไป”

ชายหนุ่มมองอย่างงุนงง

“เขียนอะไรหรือครับ”

“เขียนสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ”

ชายหนุ่มนิ่งคิด ก่อนค่อย ๆ เขียน

พระอาจารย์มองกระดาษ

“มีอีกไหม”

ชายหนุ่มคิดอยู่นาน ก่อนส่ายหน้า

“ไม่มีแล้วครับ”

พระอาจารย์หยิบกระดาษอีกแผ่นมาวางข้างกัน

“ทีนี้เขียนสิ่งที่เจ้ากลัวว่าจะเกิด”

คราวนี้ชายหนุ่มแทบไม่ต้องคิด

เขายังคิดจะเขียนต่อ แต่พระอาจารย์ยกมือห้าม

“พอก่อน”

แล้วเลื่อนกระดาษทั้งสองแผ่นมาไว้ข้างกัน

“แผ่นแรกคือเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหม”

“ครับ”

“ส่วนแผ่นที่สอง”

ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง

“ยังไม่เกิดครับ”

พระอาจารย์ยิ้ม

ชายหนุ่มนิ่งไป

เมื่อครู่เรื่องทั้งหมดในหัวของเขาดูเหมือนเป็นเรื่องเดียวกัน ตั้งแต่เศรษฐีโกรธไปจนถึงบ้านถูกยึด ทุกอย่างดูต่อเนื่องเสียจนเขาไม่เคยคิดเลยว่า จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ยังไม่ได้เกิดขึ้น

พระอาจารย์หยิบกระดาษแผ่นที่สามออกมา

“คราวนี้เขียนว่า พรุ่งนี้เจ้าทำอะไรได้บ้าง”

ชายหนุ่มเริ่มคิด

พระอาจารย์ถามว่า

“เจ้าจะเลือกข้อไหน”

ชายหนุ่มมองอยู่พักหนึ่ง

“ไปพบเขาแล้วพูดความจริงครับ”

พระอาจารย์พยักหน้า แล้วถามอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้เจ้าทำอะไรได้อีก”

ชายหนุ่มอ้าปากเหมือนจะตอบ แต่กลับเงียบไป

เขามองกระดาษสามแผ่นตรงหน้าอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่มีแล้วครับ”

พระอาจารย์หยิบหนังสือขึ้นมาเปิดต่อ

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปนอนเสีย”

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมา ทั้งที่เมื่อครู่ยังคิดว่าชีวิตตัวเองกำลังจะพัง

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาไปถึงเรือนของเศรษฐีตามเวลา

เศรษฐีโกรธจริงอย่างที่ได้ยินมา เขาถูกตำหนิอย่างหนักที่ตัดสินใจเรื่องใหญ่โดยไม่ขออนุญาต แต่ชายหนุ่มไม่ได้แก้ตัว เขาเล่าเหตุการณ์ตามที่เกิดขึ้น เอาบันทึกระดับน้ำให้ดู และบอกว่าสินค้าทั้งหมดยังอยู่ครบ

เศรษฐีฟังจนจบ ก่อนเงียบไปพักหนึ่ง

สุดท้ายเขาพูดเพียงว่า

ชายหนุ่มเดินออกจากเรือนใหญ่ในเช้าวันนั้น

เขายังมีงานเดิม บ้านหลังเดิม ครอบครัวเดิม และชีวิตก็ยังดำเนินต่อไปเหมือนเมื่อวาน

ไม่มีใครจับเขา
ไม่มีคุก
ไม่มีบ้านที่ถูกยึด

ทั้งที่เมื่อคืนเขาเคยผ่านเหตุการณ์เหล่านั้นมาแล้วทุกอย่าง

ในหัวของตัวเอง

---

ข้อคิดจากนิทาน

หลายครั้งความกังวลไม่ได้มาจากปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการที่เราเอา สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว กับ สิ่งที่กลัวว่าจะเกิด มารวมกันจนแยกไม่ออก

ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องที่ทำให้กังวล ลองหากระดาษสักสามแผ่นก็ได้ครับ

บางครั้งปัญหาอาจไม่ได้เล็กลงเลย แต่พอแยกสามเรื่องนี้ออกจากกัน เราจะเห็นว่าหลายสิ่งที่กำลังทำให้เราทุกข์ ยังไม่ได้เกิดขึ้นด้วยซ้ำ

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting