พนักงานที่ทำงานดีตามเป้า แต่ไม่ใช่กลุ่ม Key Talent ล่ะ กลุ่มนี้ไม่สำคัญหรือ

บทความ · HR Management · Talent Management

⬛ HR Insight

พนักงานที่ทำงานดีตามเป้า แต่ไม่ใช่กลุ่ม Key Talent ล่ะ กลุ่มนี้ไม่สำคัญหรือ

“คนที่แบกงานประจำวันขององค์กรไว้มากที่สุด กลับเป็นคนที่แทบไม่มีใครพูดถึงในวงประชุม”


เวลาผมเข้าไปช่วยองค์กรทำเรื่องการบริหารคนเก่ง หลายที่จะมีการจัดกลุ่มพนักงานที่เรียกว่า Key Talent หรือกลุ่มคนที่องค์กรมองว่าเป็นอนาคต แล้วทุ่มทั้งเวลาและงบประมาณไปดูแลและพัฒนาคนกลุ่มนี้เป็นพิเศษ พอถึงเวลาประชุมทบทวนคน เวลาเกือบทั้งหมดในห้องก็หมดไปกับการพูดถึงคนสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือ Key Talent ที่ทุกคนกลัวว่าจะหลุดมือไป อีกกลุ่มคือคนที่มีปัญหาที่ต้องรีบหาทางจัดการ

แต่ยังมีคนอีกกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในองค์กร ซึ่งแทบไม่มีใครเอ่ยถึงเลยในวงประชุมนั้น คือพนักงานที่ทำงานได้ตามเป้า พฤติกรรมก็โอเค ไม่เคยสร้างปัญหาให้ใคร แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นจนถูกจัดเข้าลิสต์ Key Talent กับเขา คนกลุ่มนี้เงียบหายไปจากบทสนทนา ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขาคือคนที่แบกงานประจำวันขององค์กรไว้มากที่สุด แล้วคำถามที่ตามมาก็คือ ตกลงคนกลุ่มนี้ไม่สำคัญเลยหรือ


คนกลุ่มนี้คือใคร

ถ้าเทียบกับคะแนนประเมินที่เราคุยกันมา คนกลุ่มนี้ก็คือคนที่ได้ระดับ 3 ถึง 4 เป็นประจำ ทำงานได้ครบตามที่ตกลงไว้ บางปีก็ทำได้ดีกว่าเป้ามานิดหน่อย เป็นคนที่หัวหน้ามอบงานให้แล้วสบายใจว่าเดี๋ยวก็เสร็จ ไม่ต้องคอยตาม

เขาไม่ได้เป็นคนไฟแรงที่อยากขึ้นเป็นผู้บริหารให้ได้ในสามปี และก็ไม่ได้เป็นคนที่หัวหน้าต้องคอยตามแก้งานให้ เขาแค่มาทำงานของเขาให้ดีในแต่ละวันแล้วก็กลับบ้าน คนแบบนี้ในองค์กรหนึ่งมีเยอะที่สุด แต่ความที่ไม่ได้เด่นและไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่แหละ ที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุด

ทำไมองค์กรถึงมองข้ามเขา

ลองสังเกตดูว่าความสนใจขององค์กรมันไหลไปทางไหน ดาวเด่นได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าเขาจะลาออกไปอยู่ที่อื่น ส่วนคนที่ผลงานมีปัญหาก็ได้ความสนใจไปอีกแบบ เพราะหัวหน้าต้องเข้าไปตามงาน เข้าไปแก้ไข เข้าไปทำแผนพัฒนารายบุคคลกันเยอะแยะไปหมด

คนกลุ่มตรงกลางที่ทำงานดีสม่ำเสมอกลับไม่ได้อะไรจากสองทางนี้เลย เขาไม่ได้ส่งสัญญาณว่าจะไปไหน องค์กรเลยไม่รู้สึกว่าต้องรีบรักษา และเขาก็ไม่ได้สร้างปัญหา หัวหน้าเลยไม่รู้สึกว่าต้องเข้าไปยุ่ง สุดท้ายคนที่เป็นเสาหลักของงานประจำวัน กลายเป็นคนที่ไม่มีใครต้องนึกถึง เพราะเขา “ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง”

คนกลุ่มกลางคือกระดูกสันหลังที่เรามักลืม

เรื่องนี้มีคนเขียนไว้ใน Harvard Business Review ตั้งแต่ปี 2003 เป็นบทความชื่อ Let’s Hear It for B Players เขาเรียกคนกลุ่มนี้ว่า B players แล้วชี้ให้เห็นว่า ในขณะที่องค์กรทุ่มเทให้กับ A players หรือดาวเด่น จริง ๆ แล้วคนกลุ่ม B ที่เป็นคนส่วนใหญ่ต่างหากที่คอยให้ความมั่นคงและความต่อเนื่องกับองค์กร

“ดาวเด่นพร้อมจะย้ายออกเมื่อเจอที่ที่ดีกว่า ส่วนคนกลุ่มกลางคือคนที่อยู่กับองค์กรนานกว่า และทำให้งานประจำวันมันเดินได้เรื่อย ๆ โดยไม่มีใครสังเกตว่ามีเขาอยู่”

เหตุผลง่าย ๆ คือดาวเด่นมักมองหาโอกาสใหม่ ๆ อยู่เสมอ พร้อมจะขยับไปข้างหน้าหรือย้ายออกเมื่อเจอที่ที่ดีกว่า ส่วนคนกลุ่มกลางมักอยู่กับองค์กรนานกว่า เขาคือคนที่ยังจำได้ว่าปีที่แล้วเราแก้ปัญหาลูกค้ารายนี้กันมายังไง เป็นคนที่คอยสอนงานพนักงานใหม่ เป็นคนที่ทำให้งานประจำวันมันเดินได้เรื่อย ๆ โดยไม่มีใครสังเกตว่ามีเขาอยู่ จนวันที่เขาไม่อยู่แล้วนั่นแหละ ถึงจะรู้

อันตรายของการปล่อยเขาไว้เฉย ๆ

การมองข้ามคนกลุ่มนี้ มันไม่ได้เกิดปัญหาให้เห็นทันที แต่มันค่อย ๆ กัดกินองค์กรไปอย่างเงียบ ๆ

ลองนึกถึงพนักงานคนหนึ่งที่ทำงานดีมาตลอดห้าปี ได้คะแนนระดับ 3 ถึง 4 ทุกปี ขึ้นเงินเดือนพอ ๆ กับอัตราเงินเฟ้อ ไม่เคยมีใครนั่งคุยกับเขาเรื่องอนาคต ไม่เคยมีใครบอกว่าองค์กรเห็นค่าเขาตรงไหน ปีแล้วปีเล่าที่เขาเป็นแค่ชื่อหนึ่งในตารางที่ไม่มีใครหยุดพูดถึง สุดท้ายเขาก็จะค่อย ๆ ถอยจากการทุ่มเท ไม่ใช่เพราะโกรธหรือน้อยใจอะไร แต่เพราะเริ่มรู้สึกว่าจะทุ่มไปทำไมในเมื่อทำมากทำน้อยก็เท่ากัน

และเพราะเขาเป็นคนที่เชื่อถือได้มาตลอด พอเขาเริ่มถอย ก็แทบไม่มีใครสังเกตเห็น กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขายื่นใบลาออก แล้วองค์กรถึงเพิ่งมาเห็นว่างานที่เขาถือไว้เงียบ ๆ มันมีเยอะและสำคัญกว่าที่เคยคิดไว้เยอะ

แล้วเราจะดูแลคนกลุ่มนี้ยังไง

อย่างแรกเลยคือต้องเลิกทำให้ระบบประเมินไปสื่อสารกับเขาผิด ๆ อย่างที่เราคุยกันในบทก่อนว่าคะแนนระดับ 3 คือการทำงานได้ครบตามที่ตกลงกันไว้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี ไม่ใช่การสอบตก การเป็นคนที่ทำงานดีและพึ่งพาได้ ควรเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนรู้สึกว่าตัวเองยังไปไม่ถึงไหน

อีกเรื่องที่ทำได้เลยและไม่ต้องใช้เงินคือการทำให้เขารู้ว่ามีคนเห็นเขาอยู่ บางทีแค่หัวหน้าเดินไปบอกตรง ๆ ว่างานที่เขาทำสม่ำเสมอมันช่วยทีมยังไง หรือให้เขารู้ว่าองค์กรพึ่งเขาอยู่จริง ๆ ก็มีความหมายกับเขามากแล้ว คนเราไม่ได้อยากได้แค่เงิน แต่อยากรู้ว่าสิ่งที่ทำไปมันมีคนมองเห็น

เรื่องการเติบโตก็เหมือนกัน ไม่ได้แปลว่าต้องดันทุกคนขึ้นเป็นหัวหน้า คนกลุ่มนี้หลายคนไม่ได้อยากบริหารคนด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังอยากเก่งขึ้นในงานที่ทำอยู่ การให้เขาได้พัฒนาฝีมือให้ลึกขึ้น ให้เป็นคนสอนงานหรือพี่เลี้ยงรุ่นน้อง หรือให้โจทย์ที่ยากขึ้นมาอีกนิด ก็ทำให้เขารู้สึกว่ายังไปข้างหน้าอยู่ โดยไม่ต้องไปฝืนเปลี่ยนเขาให้เป็นคนที่เขาไม่ได้อยากเป็น

และที่ลืมไม่ได้คือหัวหน้าต้องหาโอกาสคุยเรื่องอนาคตกับเขาบ้าง เหมือนที่คุยกับดาวเด่น ไม่ใช่ปล่อยให้เขาเป็นแค่ชื่อที่ผ่านตาไปเร็ว ๆ ตอนประชุม แค่ถามว่าปีหน้าเขาอยากทำอะไร อยากเก่งเรื่องไหนเพิ่ม เท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าองค์กรยังนึกถึงเขาอยู่ ดีไม่ดี คนกลุ่มนี้อีกหลายคนอาจจะกลายเป็นดาวเด่นได้ในอนาคตก็ได้นะครับ

ดูแลคนเก่งได้ แต่อย่าลืมคนที่ทำงานปกติสม่ำเสมอด้วย

“ถ้าเผลอดูแลคนเก่งจนลืมคนที่แบกองค์กรไว้จริง ๆ วันหนึ่งคนที่เราคิดว่าจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ก็อาจไม่อยู่แล้ว โดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว”

องค์กรส่วนใหญ่ชอบคิดว่าความสำเร็จมาจากดาวเด่นไม่กี่คน เลยเทความสนใจไปที่คนกลุ่มนั้นเกือบหมด แต่ถ้ามองตามความเป็นจริง สิ่งที่ทำให้องค์กรเดินได้ในทุก ๆ วัน คือคนกลุ่มกลางจำนวนมากที่ทำงานดีอยู่เงียบ ๆ โดยไม่มีใครพูดถึง

คนเหล่านี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย เขาแค่อยากรู้ว่าความสม่ำเสมอที่ให้องค์กรมาตลอด มันมีคนเห็น การดูแลคนเก่งเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่ถ้าเผลอดูแลจนลืมคนที่แบกองค์กรไว้จริง ๆ วันหนึ่งเราอาจได้รู้ว่าคนที่เราคิดว่าจะอยู่ตรงนั้นเสมอ เขาไม่อยู่แล้ว โดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว

อ้างอิง: Thomas J. DeLong และ Vineeta Vijayaraghavan, “Let’s Hear It for B Players,” Harvard Business Review, 2003

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

ใส่ความเห็น

บลอกที่ WordPress.com .

ขึ้น ↑