⬛ นิทานสอนใจ

ระฆังที่ไม่เคยดังตรงยาม

“ข้าก็รอ ชาก็รอ แต่ชามันรอแบบร้อน ๆ ไม่เป็น”

---

วัดเล็ก ๆ บนเขาแห่งหนึ่ง มีศิษย์หนุ่มชื่อเคนโซ มีหน้าที่ตีระฆังตอนเช้า

ระฆังดังเมื่อไร พระทั้งวัดลุกขึ้นสวดมนต์ ชาวบ้านตีนเขาได้ยินก็รู้ว่าถึงเวลาออกนา แม่ค้าข้างทางเริ่มตั้งหม้อนึ่งข้าว

ปัญหาคือ ระฆังของเคนโซไม่เคยดังตรงยาม

วันหนึ่งฝนตก วันหนึ่งเขาแวะช่วยยายแก่หาบน้ำ อีกวันเขานั่งสมาธิเพลินจนลืมตัว ทุกเหตุผลฟังขึ้น บางเหตุผลฟังดีกว่าการมาตรงเวลาเสียอีก

อาจารย์ไม่เคยดุ วันหนึ่งท่านแค่บอกว่า

หนึ่งก้านธูปคือราวครึ่งชั่วโมง ไม่มากพอให้ชาวบ้านต้องเปลี่ยนเวลาตื่น แต่มากพอให้เคนโซได้นอนต่ออีกหน่อย

เคนโซดีใจมาก สามวันแรกระฆังดังตรงเผง วันที่สี่ก็สายอีก คราวนี้เพราะหมอกลงหนา มองทางไม่เห็น

---

เช้าวันหนึ่ง อาจารย์เรียกเคนโซมาดื่มชาที่กุฏิหลังตีระฆังเสร็จ

เคนโซมาถึงช้ากว่าที่นัดไว้พักใหญ่ ในกุฏิมีถ้วยชาวางอยู่สองใบ รินไว้แล้วทั้งคู่ อาจารย์ยกถ้วยของตัวเองขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน

เคนโซยกถ้วยของตัวเองขึ้นมา ชาเย็นชืด

“ท่านอาจารย์น่าจะรอให้ศิษย์มาถึงก่อนค่อยรินนะขอรับ”

เคนโซก้มหน้า “ทางลงมาลื่นมากขอรับ ศิษย์เลยต้องเดินช้า”

เคนโซเงียบ

“พระในวัดยี่สิบรูปขอรับ แล้วก็… ชาวบ้านข้างล่างอีก ศิษย์ไม่แน่ใจว่ากี่คน”

“ศิษย์จะพยายามให้มากกว่านี้ขอรับ”

อาจารย์มองหน้าเขาตรง ๆ

---

เช้าวันต่อมา ระฆังดังตรงเวลาที่อาจารย์เลื่อนให้ ไม่ขาดไม่เกิน

วันต่อมาก็ตรง วันต่อมาก็ตรงอีก

ไม่มีใครในวัดพูดถึงเรื่องนี้ มีแต่แม่ค้าตีนเขาที่บ่นว่า ช่วงนี้ข้าวนึ่งเสร็จเร็วจนลูกค้ายังไม่ทันตื่น

เพราะหลายปีมานี้ นางแอบนับเผื่อเวลาที่เคนโซจะสายไว้ในใจทุกเช้า โดยที่เคนโซไม่เคยรู้เลย

---

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting