⬛ นิทานสอนใจ

ชายผู้รีบเดินทาง

“คนจำนวนมากเอาแต่เร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าคนอื่น แต่ไม่เคยหยุดถามตัวเองว่า กำลังรีบไปไหนกันแน่”

---

ชายคนหนึ่งออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขาเดินเร็วมาแต่ไหนแต่ไร

เห็นใครอยู่ข้างหน้า ก็เร่งฝีเท้าแซง ได้ยินเสียงคนเดินตามมาข้างหลัง ก็ยิ่งก้าวให้เร็วขึ้นอีก เหงื่อไหลจนเสื้อเปียก เขาก็ไม่หยุด

กลางทางมีคนเดินสวนมาถาม “รีบไปไหนขนาดนั้น”

แดดคล้อยลงแล้ว เขามาถึงทางแยก มีถนนสามสายทอดออกไปคนละทิศ

ใต้ต้นไม้ริมทาง มีชายชรานั่งพักอยู่ เห็นเขายืนลังเลจึงถามขึ้น “จะไปทางไหนล่ะ”

ชายหนุ่มกวาดตามองถนนทั้งสามสายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเบา ๆ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“อ้าว” ชายชราหัวเราะเบา ๆ “แล้วตอนออกเดินทางแต่เช้า เจ้าตั้งใจจะไปไหน”

ชายหนุ่มอ้าปากจะตอบ แต่พูดไม่ออก เขาพยายามนึก นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ตลอดทั้งวันมีแต่หลังของคนข้างหน้าให้แซง กับเสียงฝีเท้าข้างหลังให้หนี เขาจำไม่ได้เลยว่าตอนแรกจะไปที่ไหน

ชายชราลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ชายเสื้อ แล้วพูดเพียงประโยคเดียวก่อนเดินจากไป

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงทางแยกนั้นเงียบ ๆ ก้มมองรอยเท้าตัวเองบนพื้นดิน วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้สนใจว่าใครอยู่ข้างหน้า หรือใครกำลังตามมา

เขาถามตัวเองอยู่คำเดียว — แล้วตกลงข้าจะไปที่ไหนกันแน่

---

สิ่งที่เรื่องนี้สอนเรา

ทุกวันนี้เราเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นแทบตลอดเวลา เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นคนนั้นได้เลื่อนตำแหน่ง คนนี้เพิ่งซื้อบ้าน คนโน้นไปเที่ยวต่างประเทศ พอเห็นบ่อย ๆ เข้า เราก็เริ่มเร่งของตัวเองตาม ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเร่งไปทำไม รู้แค่ว่าไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

การเอาแต่แซงคนอื่นมันทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังไปได้สวย ทั้งที่จริงบางทีเราแค่วิ่งเร็วขึ้นบนถนนที่ไม่ใช่ของเราเลย พอถึงวันที่ต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ จะเปลี่ยนงานดีไหม จะไปต่อทางนี้หรือพอแค่นี้ เราถึงเพิ่งรู้ว่าตอบไม่ได้ เพราะที่ผ่านมามัวแต่ดูว่าคนอื่นไปถึงไหนกันแล้ว จนลืมดูทางของตัวเอง

เรื่องนี้ไม่ได้จะบอกให้เราเดินช้าลงหรือเลิกพยายามนะครับ แค่อยากเตือนว่า ก่อนจะเร่งฝีเท้า ลองหยุดถามตัวเองสักคำว่า เรากำลังจะไปไหน เพราะความเร็วจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเรารู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน ถ้ายังไม่รู้ ยิ่งวิ่งเร็วก็ยิ่งไกลจากที่ที่ควรจะอยู่

---

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting