เงินเดือนต่ำกว่าตลาด แล้วไง ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา

วันก่อนผมมีโอกาสได้เข้าไปพูดคุยแลกเปลี่ยนมุมมองกับผู้บริหารระดับสูงขององค์กรแห่งหนึ่ง ในระหว่างที่เรากำลังคุยกันถึงเรื่องกลยุทธ์การบริหารค่าจ้างเงินเดือน ท่านผู้บริหารก็โยนคำถามหนึ่งขึ้นมากลางวงสนทนา เป็นคำถามที่ทำเอาผมต้องหยุดคิดและอมยิ้มเล็กน้อย

ท่านถามผมว่า “คุณประคัลภ์ จริง ๆ แล้วถ้าเราจ่ายเงินเดือนต่ำกว่าตลาดสักหน่อย มันจะเป็นไรไปครับ ในเมื่อทุกวันนี้เราก็ยังมีคนมาสมัครงาน พนักงานที่มีอยู่ก็ยังทำงานกันได้ ไม่เห็นเขาจะลาออกกันยกบริษัทเลย เราประหยัดต้นทุนได้ตั้งเยอะ ไม่ดีกว่าหรือ

เป็นคำถามที่น่าสนใจ และผมเชื่อว่าผู้บริหารหรือเจ้าของกิจการหลายท่านอาจจะเคยแอบคิดแบบนี้อยู่ในใจ (หรือบางท่านอาจจะกำลังทำอยู่ด้วยซ้ำ)

คำตอบสั้นๆ คือ ได้ครับ… แต่…

แต่ผลลัพธ์ที่ตามมา มันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลขในบัญชี แต่มันคือเรื่องของ “คุณภาพคน” ที่จะอยู่กับเราในระยะยาว ลองมาดูกันนะครับว่า ถ้าเรายืนกรานที่จะจ่ายต่ำกว่าตลาดไปเรื่อย ๆ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

1. คนเก่งมี “ทางเลือก” เสมอ

กฎธรรมชาติของการจ้างงานคือ “You get what you pay for” หรือ ของดีราคาถูก (มากเกินไป) ไม่มีอยู่จริงครับ

คนเก่งๆ หรือที่เราเรียกว่า Talents นั้น เขาจะรู้มูลค่าของตัวเองดีครับ เขารู้ว่าความสามารถระดับเขา ตลาดข้างนอกจ่ายกันอยู่ที่เท่าไหร่ ถ้าเขาเดินเข้ามาทำงานกับเรา แล้วพบว่าเราจ่ายต่ำกว่าที่อื่น ทั้งที่งานหนักพอๆ กัน หรือท้าทายพอกัน ท่านผู้อ่านคิดว่าเขาจะอยู่นานไหมครับ

เขาอาจจะเข้ามาเพื่อเก็บประสบการณ์ แต่พอปีกกล้าขาแข็ง เขาก็ไปครับ เพราะเขามี ทางเลือก ที่ดีกว่ารออยู่เสมอ กลายเป็นว่าเรากลายเป็นโรงเรียนฝึกสอนงานให้คู่แข่งไปเสียอย่างนั้น

2. ปรากฏการณ์ สมองไหล ไหลออกแต่คนดี ๆ

เมื่อโครงสร้างเงินเดือนเราไม่แข่งขัน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การที่พนักงานลาออกทุกคนพร้อมกันครับ แต่มันคือการที่ คนที่ลาออก คือคนที่เก่งที่สุด ต่างหาก

คนที่ทำงานดี มีผลงานโดดเด่น มักจะเป็นกลุ่มแรกที่ Headhunter โทรหา หรือบริษัทอื่นพร้อมจะทุ่มเงินซื้อตัวไป ในขณะที่เรามัวแต่ภูมิใจว่า จ่ายน้อยก็ได้งาน เราอาจจะไม่รู้ตัวว่า เรากำลังเสียแม่ทัพมือดีไปทีละคนสองคน

3. เหลือแต่คนที่ ไปไหนไม่ได้

แล้วทีนี้ ใครล่ะครับที่จะยังทนอยู่กับองค์กรที่จ่ายเงินเดือนต่ำกว่ามาตรฐาน

คำตอบคือ กลุ่มคนที่อาจจะยังไม่มีที่ไป หรือกลุ่มคนที่รู้สึกว่า อยู่ที่นี่ก็สบายดี ทำงานไปวันๆ ไม่ต้องกระตือรือร้นมาก เงินเดือนน้อยหน่อยก็ช่างมัน อย่างน้อยก็มั่นคง

เราจะเหลือพนักงานประเภทที่เช้าชามเย็นชาม (Deadwood) เต็มองค์กร คนกลุ่มนี้จะไม่เรียกร้องอะไรมากครับ แต่ผลงานที่ได้ก็จะตามราคาที่เราจ่าย เราจะได้งานแบบเดิม ๆ ไร้นวัตกรรม ไร้ความกระตือรือร้น เพราะคนที่มีไฟ เขาไปที่อื่นกันหมดแล้ว

คำถามคือ… องค์กรรับได้ไหม?

ถ้าธุรกิจของท่านเน้นงาน Routine ง่ายๆ ใครทำก็ได้ ไม่ต้องการความคิดสร้างสรรค์ หรือความเชี่ยวชาญพิเศษ การจ่ายต่ำกว่าตลาดอาจจะเป็นกลยุทธ์ที่ใช้ได้ครับ

แต่ถ้าองค์กรของท่านบอกว่า “เราต้องการเป็นผู้นำตลาด” หรือ “เราต้องการสร้างนวัตกรรมใหม่ ๆ” แต่เรากลับดูแลค่าตอบแทนแบบขอไปที ต่ำกว่าคู่แข่ง ท่านผู้อ่านลองตรองดูนะครับว่า เป้าหมายกับความเป็นจริง มันจะไปด้วยกันได้หรือไม่

การบริหารค่าจ้าง ไม่ใช่แค่เรื่องของการ ตัดรายจ่าย แต่มันคือการ ลงทุน เพื่อดึงดูดและรักษาทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดขององค์กร นั่นก็คือ คนเก่ง ให้อยู่สร้างความสำเร็จไปกับเรานาน ๆ

แล้ววันนี้ องค์กรของท่าน จ่ายค่าตอบแทนเพื่อดึงดูด “คนเก่ง” หรือจ่ายเพื่อรักษา “คนที่ไปไหนไม่ได้” กันแน่ครับ?