⬛ นิทานสอนใจ

ก่อนจะตัดสินคนอื่น

“เราเห็นเขาเดินอยู่ตรงหน้าแค่ไม่กี่ก้าว แต่กลับคิดว่ารู้จักถนนทั้งสายที่เขาเดินผ่านมา”

---

เช้าวันหนึ่ง พระหนุ่มรูปหนึ่งออกเดินทางไปกับอาจารย์

ระหว่างทาง ทั้งสองผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมเขา หน้าร้านขายข้าวมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เสื้อผ้ามอมแมม หน้าตาโทรม

เขากำลังตวาดใส่หญิงชราคนหนึ่ง

หญิงชราพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาสะบัดมือใส่ แล้วเดินหนีไปดื้อ ๆ

พระหนุ่มขมวดคิ้ว

“คนอะไรอย่างนี้” เขาบ่นกับอาจารย์ “คนแก่ขนาดนั้น ยังพูดกับนางแบบนี้ได้ลงคอ”

อาจารย์ไม่ตอบ

เดินต่อไปได้ไม่ไกล ทั้งสองก็เจอชายคนเดิมอีก คราวนี้เขากำลังกระชากถุงข้าวจากมือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กดึงกลับสุดแรง แต่โดนตะคอกใส่จนสะดุ้ง ต้องยอมปล่อยมือ

พระหนุ่มทนไม่ไหว

อาจารย์ยังเดินต่อไป ไม่พูดอะไร

---

ตกเย็น ฝนตกหนัก ทั้งสองขออาศัยหลบฝนในบ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน

ไม่นาน พระหนุ่มได้ยินเสียงครางมาจากห้องด้านใน

เขาเดินเข้าไปดู เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งนอนตัวร้อนจี๋อยู่บนเสื่อ หญิงข้างบ้านกำลังเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้

ที่มุมห้อง ชายคนเมื่อเช้านั่งอยู่

ถุงข้าวใบนั้นวางอยู่ข้างตัวเขา

หญิงข้างบ้านเล่าให้ฟังเบา ๆ ว่า เมียเขาตายไปได้หลายเดือนแล้ว ทิ้งลูกไว้สามคน คนเล็กป่วยมาหลายวัน เขาต้องอยู่เฝ้า ออกไปรับจ้างไม่ได้ เงินที่มีก็หมดไปกับค่ายา

หญิงชราที่ร้านข้าวมาทวงหนี้เก่าที่เขายังค้างไว้

ส่วนเด็กผู้ชายคนนั้นคือลูกคนโตของเขาเอง เด็กแอบหยิบข้าวถุงสุดท้ายในบ้านไปแลกของเล่นกับเพื่อน

พระหนุ่มยืนนิ่ง

เขามองชายคนนั้นอีกที

เมื่อเช้าเขาตะคอกหญิงชราจริง กระชากของจากมือเด็กจริง หน้าตาตอนนี้ก็ยังบึ้งตึง ไม่น่าเข้าใกล้เหมือนเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนออกเดินทาง อาจารย์ถามขึ้นว่า

“เมื่อวาน เจ้าว่าชายคนนั้นเป็นคนอย่างไรนะ”

พระหนุ่มก้มหน้า

“ข้าตัดสินเขาเร็วไปขอรับ”

อาจารย์หยิบรองเท้าเก่าคู่หนึ่งที่วางอยู่หน้าประตูขึ้นมา พื้นสึกจนแทบทะลุ มีรอยปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ลองใส่ดูสิ”

พระหนุ่มมองอย่างงง ๆ

“แต่นี่ไม่ใช่รองเท้าของข้านี่ขอรับ”

“นั่นแหละ” อาจารย์ว่า แล้ววางรองเท้ากลับที่เดิม

พระหนุ่มไม่ได้ตอบ

ตอนเดินออกจากหมู่บ้าน เขาหันกลับไปมองบ้านหลังนั้นอีกครั้ง

เมื่อคืน เขาเพิ่งนอนหลบฝนอยู่ใต้หลังคาของคนที่เขาบอกว่าไม่ควรมีใครช่วย

---

ข้อคิดจากนิทาน

เราเห็นคนอื่นแค่ช่วงสั้น ๆ แต่ชอบสรุปไปถึงทั้งชีวิตเขา

ในที่ทำงานก็เป็นแบบนี้ ลูกน้องส่งงานช้าติดกันสามรอบ เพื่อนร่วมงานพูดห้วน ๆ กลางห้องประชุม หัวหน้าหงุดหงิดใส่ทุกคนมาทั้งอาทิตย์ เราเห็นแค่นั้น แล้วก็ตัดสินไปถึงนิสัย ถึงทัศนคติ บางทีไปไกลถึงขั้น “คนแบบนี้ไม่ต้องไปช่วย”

แต่รู้เรื่องเบื้องหลังแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าต้องยอมทุกอย่าง ชายในนิทานตะคอกหญิงชราจริง แย่งของจากมือเด็กจริง สิ่งที่ผิดก็ยังผิด

ที่ต้องเปลี่ยนคือความเร็วในการตีตราตัดสินคนอื่นจากแค่ที่เราเห็น

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting