⬛ นิทานสอนใจ

ถ้าวันหนึ่ง ไม่มีใครจำเราได้เลย

“ข้าหวังว่าจะไม่ต้องเหลืออะไรไว้เลย”

---

ศิษย์ผู้หนึ่งนามว่า เร็น เฝ้าถามอาจารย์ครั้งแล้วครั้งเล่า

อาจารย์กำลังจิบชา เขายกถ้วยขึ้นดื่มจนหมด แล้วตอบเรียบ ๆ

เร็นชะงัก

อาจารย์ไม่ตอบ เขาลุกขึ้น เดินไปที่บ่อน้ำ ล้างถ้วยชาจนสะอาด เช็ดจนแห้ง แล้วนำกลับไปวางไว้บนหิ้งตามเดิม

อาจารย์หันมามองเร็น

เร็นนิ่งเงียบ

อาจารย์จึงพูดต่อว่า

เร็นมองถ้วยเปล่าบนหิ้งอยู่นาน

---

เช้าวันรุ่งขึ้น อาจารย์เดินผ่านลานวัด เห็นเร็นกำลังกวาดใบไม้

เขากวาดช้า ๆ ทีละน้อย ไม่รีบร้อน ไม่เหลียวมองว่าใครกำลังมองอยู่

ใบไม้ที่กวาดวันนี้ พรุ่งนี้คงร่วงลงมาใหม่

ลานที่สะอาดวันนี้ วันหนึ่งก็คงกลับมาเต็มไปด้วยใบไม้อีกครั้ง

แต่เร็นยังคงกวาดต่อไป

อาจารย์ยิ้มบาง ๆ แล้วเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร

ตั้งแต่นั้นมา เร็นไม่เคยถามอีกเลยว่า เมื่อเขาจากโลกนี้ไป จะเหลืออะไรไว้บ้าง

เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

---

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting