ผู้บริหารระดับสูง สูงเกินกว่าจะเอ่ยปาก

วันนี้ตั้งหัวเรื่องแบบประชดประชันกันสักเล็กน้อยครับ เนื่องจากว่าอารมณ์ค้างมาจากการสัมมนาผู้บริหารระดับสูงขององค์กรประมาณ 2-3 องค์กรที่ผ่านมา ผมเองคาดหวังว่าเวลาที่มีการสัมมนากับกลุ่มผู้บริหารระดับสูงของบริษัทแล้ว ผมจะได้รับการมีส่วนร่วมเป็นอย่างดี แต่จริงๆ แล้วกลับตรงกันข้ามเลยครับ

ท่านผู้บริหารระดับสูงๆ ทั้งหลายท่านนั่งเงียบกริบเลยครับ ไม่ว่าจะถามอะไร ก็นั่งเงียบ ผมเองก็นิ่ง แล้วก็มองสบสายตาไล่ไปทีละคนแล้ว เพื่อที่จะรอคำตอบ บรรยากาศช่วงนี้มันช่างแสนจะอึดอัดอะไรเช่นนี้ แต่สุดท้ายคนที่ต้องยอมแพ้ก็คือ ผมเอง ก็ต้องเป็นฝ่ายเปิดปากพูดออกมาก่อน โดยการตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง เพราะไม่มีใครอยากจะตอบสักคน

พอเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ก็นั่งคิดเล่นๆ ว่า นี่หรือคือกลุ่มผู้บริหารที่เจ้าของบริษัทฝากความหวังไว้ ดูแล้วมันยังไงๆ บอกไม่ถูกเหมือนกันนะครับ

ผิดกับกลุ่มผู้บริหารระดับกลางที่ได้เคยไปจัดสัมมนา (ในองค์กรเดียวกันด้วยซ้ำไป) กลุ่มนี้เป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่ อยากรู้อยากเห็น มีความกระตือรือร้นมาก พูดอะไร ถามอะไร ก็อยากตอบไปหมด คิดต่อยอดไปเรื่อย ทำให้บรรยากาศในการเรียนการสอนเป็นไปด้วยความสนุกสนาน คนสอนก็สนุก คนเรียนก็ได้ความรู้ใหม่ๆ ผมว่านี่แหละคือเป้าหมายของการฝึกอบรมจริงๆ ไม่ใช่มานั่งฟังไปเรื่อยๆ

เลยอดคิดไม่ได้ว่า ที่กลุ่มผู้บริหารระดับสูงไม่ยอมพูด และไม่ยอมตอบคำถามอะไรเลยนั้น มีสาเหตุมาจากอะไรกันแน่

• รู้อยู่แล้ว ก็เลยไม่อยากพูดอะไรมากมาย
• ไม่รู้เรื่อง ก็เลยไม่อยากโชว์ว่าตนเองไม่รู้
• กลัวพูดแล้วเสียฟอร์ม นั่งเงียบๆ ไว้เชิงจะดีกว่า
• ไม่ใส่ใจในสิ่งที่มาสัมมนาเลย ไม่รู้ว่าตนเองมาทำไม

เชื่อมั้ยครับว่า ผู้บริหารระดับสูงนั้น ส่วนใหญ่ก็มักจะพยายามให้ผู้บริหารระดับกลางแสดงความคิดเห็น และเปิดใจในการแสดงความคิดเห็น กล้าที่จะแสดงออก แต่ตัวเองกับไม่ทำอย่างที่พยายามบอกกับผู้อื่น

ผมว่าเรื่องของแนวทางในการพัฒนาพนักงานในองค์กรที่ไปแบบช้าๆ นั้น ก็เพราะสาเหตุนี้เป็นหลักเลย

• ผู้บริหารระดับสูงอยากให้พนักงานทำงานกันเป็นทีม แต่ทีมบริหารกลับไม่เป็นทีมเสียเอง
• ผู้บริหารระดับสูงอยากให้พนักงานมีความคิดสร้างสรรค์ แต่ทีมบริหารกับไม่คิดอะไรเลย
• ผู้บริหารระดับสูงอยากให้พนักงานมีความกระตือรือร้น แต่ทีมบริหารกลับเฉื่อยชา
• ผู้บริหารระดับสูงอยากให้พนักงานตรงต่อเวลา แต่ทีมบริหารกับมาสายกันเสียเอง
• ฯลฯ

ในความเห็นผมนั้น ถ้าเราอยากให้พนักงานเป็นอย่างไร เราจะต้องเป็นอย่างนั้นให้พนักงานเห็นก่อน เพื่อที่ว่าเราจะได้สั่งการได้เต็มปากเต็มคำ มิฉะนั้นแล้วผมว่าพนักงานคงยากที่จะปฏิบัติตาม เพราะนายยังไม่เป็นตัวอย่างที่ดีเลย

ผมว่าการเป็นผู้นำที่ดีนั้น ตัวผู้นำเองต้องนำตัวเองให้ได้ก่อน ก่อนที่จะนำคนอื่นได้