บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานสอนใจ

ข้าวที่ไม่มีใครหุง

“ข้าวเมื่อวาน พวกเรากินหมดไปแล้ว”

โทโมะเป็นศิษย์ที่ได้รับหน้าที่หุงข้าวในโรงครัวของวัด

เมื่อวานข้าวไหม้ พระทั้งวัดนั่งกินข้าวก้นหม้อดำ ๆ กันเงียบ ๆ ไม่มีใครบ่นสักคำ ความเงียบนั้นทำให้โทโมะนอนไม่หลับทั้งคืน

เช้านี้เขาตั้งหม้อใหม่ ก่อไฟ แล้วนั่งคิด

คิดว่าเมื่อวานใส่น้ำน้อยไป หรือไฟแรงไป

คิดว่าพรุ่งนี้เจ้าอาวาสจากวัดใหญ่จะมาเยี่ยม ถ้าข้าวไหม้ต่อหน้าแขก จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

คิดว่าควรไปขอให้ศิษย์คนอื่นหุงแทนดีไหม

กลิ่นไหม้ลอยมาถึงจมูก ตอนที่เขากำลังซ้อมคำขอโทษเจ้าอาวาสอยู่ในใจ

ข้าวไหม้อีกหม้อ

อาจารย์เดินเข้ามาในครัว ตักข้าวก้นหม้อใส่ชามตัวเอง แล้วนั่งกินตรงนั้น

โทโมะคุกเข่าลง “ศิษย์ขอโทษขอรับ ศิษย์คิดเรื่องเมื่อวานไม่หยุด แล้วก็กลัวว่าพรุ่งนี้…”

“ข้าวเมื่อวาน พวกเรากินหมดไปแล้ว” อาจารย์เคี้ยวไปพลาง

“ขอรับ”

“ข้าวพรุ่งนี้ ยังไม่ได้ซาวเลย”

“ขอรับ”

“แล้วเมื่อเช้า ตอนข้าวหม้อนี้กำลังไหม้ เจ้าอยู่ที่ไหน”

“ศิษย์นั่งอยู่หน้าเตาขอรับ”

“ตัวเจ้านั่งอยู่หน้าเตา ใจเจ้าไปอยู่เมื่อวานกับพรุ่งนี้” อาจารย์วางตะเกียบ

“ข้าวหม้อนี้เลยไม่มีใครหุง”

โทโมะก้มหน้านิ่ง

“อีกเรื่อง” อาจารย์ลุกขึ้น “เจ้าอาวาสเลื่อนไปเดือนหน้าแล้ว ข้ารู้ตั้งแต่เมื่อวาน”

“แล้วทำไมท่านอาจารย์ไม่บอกศิษย์ขอรับ”

“เจ้าก็ไม่ได้ถาม เจ้ามัวแต่กลัว”

เช้าวันต่อมา โทโมะตั้งหม้อ ก่อไฟ แล้วนั่งดู

ฟังเสียงน้ำเดือด ดูไอน้ำลอยขึ้นจากฝา ได้กลิ่นข้าวเปลี่ยนจากกลิ่นแป้งเป็นกลิ่นหอม เขาไม่ได้คิดอะไรเลย นอกจากข้าวหม้อตรงหน้า

มื้อนั้นอาจารย์กินหมดชาม แล้วลุกไปตักเพิ่ม

ไม่มีใครพูดอะไร แต่โทโมะอยู่วัดนี้มาห้าปี นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอาจารย์เติมข้าว

ข้อคิด

หลายคนทำงานวันนี้ด้วยตัว แต่ใจไปนั่งแก้ความผิดเมื่อวาน กับซ้อมรับมือปัญหาที่ยังไม่เกิด แล้วงานวันนี้ก็เสีย เพราะไม่มีใครอยู่ทำ

“ที่น่าขำคือ งานที่เสียวันนี้ ก็จะกลายเป็นเรื่องที่ต้องมานั่งเสียดายอีกทีในวันพรุ่งนี้ วนอยู่อย่างนั้นไม่จบ”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting