“แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงคะ ว่าตอนนี้หนูกำลังโดนใช้อุดรูรั่วอยู่ หรือองค์กรกำลังปั้นหนูจริง ๆ”

01  งานที่ได้มา เพิ่มแต่ปริมาณ ไม่เพิ่มทักษะ

ถ้าเป็นโอกาสจริง มันควรพาคุณไปเจอสิ่งที่ยังทำไม่เป็น ได้เรียนของใหม่ ได้ทำสิ่งที่ยากขึ้นกว่าเดิม แต่ถ้าสิ่งที่ได้มาคือเรื่องเดิมที่คุณถนัดอยู่แล้ว แค่กองสูงขึ้นเรื่อยๆ นั่นไม่ใช่การเติบโต นั่นแปลว่าคุณทำของเดิมได้ดีจนเขาไม่อยากให้คุณไปทำอย่างอื่น

02  งานที่ลอยมา มักเป็นงานไม่มีเจ้าของงาน

โอกาสจริงมักมาพร้อมชื่อคุณติดอยู่บนงาน มีจุดเริ่ม มีจุดจบ มีเครดิตให้เห็นชัด แต่งานอุดรูรั่วมักมาในรูป “ช่วยแก้หน่อย” “ช่วยประสานหน่อย” “งานนี้ไม่มีใครดู” คือของที่คนอื่นทำค้างไว้ แล้วถูกส่งต่อมาให้คนที่ “น่าจะเอาอยู่”

03  คำชมมาพร้อมงานเสมอ แต่ไม่เคยมาพร้อมผลตอบแทน

ลองสังเกตว่าเวลาเขาบอกว่าคุณเก่ง เขาพูดตอนไหน ถ้าคำว่าเก่งโผล่มาทุกครั้งที่กำลังจะมีงานตกลงบนโต๊ะคุณ แต่หายเงียบตอนรอบขึ้นเงินเดือนหรือเลื่อนตำแหน่ง แสดงว่าคำนั้นไม่ใช่การชม มันคือคำที่เขาพูดก่อนจะโยนงานให้คุณต่างหาก

04  ความสำเร็จของคุณคือเรื่องธรรมดา แต่ความพลาดคือเรื่องใหญ่

ทำสำเร็จสิบครั้ง เขาบอกว่าก็แหงล่ะ ก็เป็น Talent นี่ แต่ถ้าพลาดครั้งเดียวกลายเป็นหมาหัวเน่า ในที่ที่ปั้นคนจริง ๆ ความสำเร็จของคุณจะถูกมองเห็นและพูดถึงเสมอ และความผิดพลาดก็มักจะเอามาโค้ชกัน ปรับกันอย่างสนุกสนาน ส่วนในที่ที่ใช้คุณอุดรูรั่ว เขาจะมองข้ามวันที่คุณทำได้ไปเลย แล้วจับจ้องเฉพาะวันที่คุณทำไม่ไหว พอทำพลาดก็ใส่ไม่ยั้ง

05  พอถึงวันที่คุณเริ่มแบกไม่ไหว เขาถามว่าทำไมคุณอ่อนแอลง ไม่ได้ถามว่าทำไมงานถึงกองมาที่คุณคนเดียว

อันนี้ชัดที่สุด และมักรู้ตัวตอนสายไปแล้ว องค์กรที่ตั้งใจดูแลคนเก่ง พอเห็นเขาเริ่มล้า จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น หัวหน้า หรือ บริษัทพอจะช่วยอะไรได้บ้าง แล้วหาทางช่วยจริง ๆ แต่ในองค์กรที่แค่ใช้งานอุดรูรั่ว พอคุณล้า มันจะไม่ถามว่างานที่กองอยู่บนโต๊ะคุณมันมาจากไหน มันจะถามแค่ว่า ทำไมคุณถึงแบกได้น้อยลงกว่าเดิมล่ะ