นิทานสอนใจ วิ่งหนีปัจจุบัน

เช่นเคยครับ วันศุกร์ผมจะเอานิทานดี ๆ มาให้อ่านกัน วันนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่อ่านจบแล้วได้ข้อคิดมากมาย หลายคนมักจะใช้ชีวิตตอนนี้จมไปกับอดีตที่ผ่านไปแล้ว หรือมัวแต่กังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง โดยลืมไปว่า ชีวิตเราอยู่กับปัจจุบันมากกว่า เลยทำให้เราเครียด วิตกกังวลมากจนเกินไป ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งชื่อว่า “เคนจิ” เขาเป็นคนที่ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่มีอยู่เสมอ เขาคิดถึงอดีตด้วยความเสียดาย และกังวลถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง แม้ว่าเขาจะมีชีวิตที่มั่นคงและสุขสบาย แต่จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย วันหนึ่ง เขาได้ยินว่ามีพระเซ็นรูปหนึ่งชื่อ **ท่านโซเรียว** ซึ่งมีปัญญาลึกซึ้งเกี่ยวกับความสงบในจิตใจ เคนจิจึงตัดสินใจเดินทางไปพบท่าน 

เมื่อเขามาถึงวัด เขากล่าวกับท่านโซเรียวว่า 

“อาจารย์ ข้ารู้สึกเหมือนชีวิตของข้าเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ข้ามักจะเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต และกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ข้าควรทำอย่างไรเพื่อจะได้พบความสงบ?”

ท่านโซเรียวฟังอย่างสงบ แล้วกล่าวว่า “ก่อนที่ข้าจะตอบคำถามของเจ้า ข้าขอให้เจ้าทำสิ่งหนึ่ง จงไปที่ลำธารหลังวัด แล้วตักน้ำมาใส่ขันนี้ให้เต็ม”

เคนจิรับขันแล้วเดินไปยังลำธาร ระหว่างทาง ขณะที่เขากำลังตักน้ำ ท่านโซเรียวก็ตะโกนขึ้นว่า 

“อย่าทำขันน้ำหก!”

เคนจิสะดุ้ง และพยายามเดินกลับไปหาท่านโซเรียวโดยไม่ให้ขันน้ำหก เขาระมัดระวังทุกย่างก้าว สายตาจ้องอยู่แต่ขันน้ำ ไม่กล้าหันไปมองรอบข้าง จนกระทั่งเมื่อกลับมาถึงวัด เขาส่งขันน้ำให้ท่านโซเรียวด้วยความภาคภูมิใจ 

“ข้านำมาให้ท่านแล้ว โดยที่น้ำไม่หกเลย!”

ท่านโซเรียวถามว่า “ระหว่างทาง เจ้าสังเกตเห็นอะไรบ้าง?”

เคนจินิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ข้าไม่ได้สังเกตอะไรเลย ข้ามัวแต่จ้องขันน้ำ ไม่ให้มันหก”

ท่านโซเรียวยิ้มและกล่าวว่า “เจ้าก็ทำเช่นเดียวกันกับชีวิตของเจ้า เจ้าเอาแต่กังวลกับอดีตและอนาคต จนเจ้าลืมมองสิ่งที่อยู่รอบตัวในปัจจุบัน เจ้าพลาดความงามของเส้นทาง เสียงของนก เสียงลมที่พัดผ่าน และความสดชื่นของลำธาร เพราะเจ้ามัวแต่จดจ่ออยู่กับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นหรือเคยเกิดขึ้นไปแล้ว”

เคนจิอึ้งไป เขาเริ่มเข้าใจว่า เขาใช้ชีวิตโดยไม่เคยอยู่กับปัจจุบันเลย ไม่เคยดื่มด่ำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มีแต่คิดถึงสิ่งที่หายไปและสิ่งที่ยังมาไม่ถึง 

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เคนจิเริ่มฝึกให้ตัวเองอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น เขาไม่ปล่อยให้ความคิดเกี่ยวกับอดีตหรืออนาคตมาฉุดรั้งจิตใจ เขามองเห็นความงดงามของชีวิตในทุกขณะ และพบกับความสงบที่เขาแสวงหามาตลอด 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การมัวแต่กังวลถึงอดีตที่แก้ไขไม่ได้ หรือกังวลถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ทำให้เราพลาดสิ่งสำคัญในปัจจุบัน ชีวิตที่สงบสุขไม่ได้อยู่ในอดีตหรืออนาคต แต่มันอยู่ตรงหน้าของเราเสมอในปัจจุบัน