นิทานสอนใจ วิญญาณที่สาบสูญ

นิทานเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีความประชดประชันสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน ที่คนเรามัวแต่อยู่ในโลกของโซเชียลมีเดีย หรือ โลกเสมือน มากกว่าที่จะอยู่กับปัจจุบันในโลกแห่งความเป็นจริง

ในเช้าวันที่แสงแดดอ่อนๆ ทอแสงผ่านยอดสน อาจารย์เซนอู๋ ได้ชวน ศิษย์หนุ่มนามว่า เทียน ออกไปนั่งจิบชาชมดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเพียงปีละครั้งบนยอดเขา

เทียนนั่งลงตรงหน้าอาจารย์ ร่างกายของเขานิ่งสงบ แต่ดวงตาของเขากลับสั่นไหวและเหม่อลอยเป็นระยะ แม้เขาจะไม่ได้หยิบ “ศิลาสื่อสาร” ขึ้นมาดู แต่เขากลับพะวงถึงข้อความที่อาจจะถูกส่งมา และคอยจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ที่เพื่อนๆ ของเขากำลังสรวลเสเฮฮากันอยู่ในเมือง

อาจารย์อู๋รินชาลงในถ้วยของเทียนจนเต็มเปี่ยม แล้วเอ่ยถามว่า “เทียนเอ๋ย… ชารสชาตินี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เทียนสะดุ้งเล็กน้อย เขาจิบชาเข้าไปอึกใหญ่แล้วตอบว่า “อ้อ… ก็หอมดีครับท่านอาจารย์”

อาจารย์อู๋ยิ้มแล้วถามต่อ “แล้วเสียงนกกระจิบที่ร้องเมื่อครู่ เจ้าว่ามันรื่นหูไหม?”

เทียนอึกอัก เพราะใจเขามัวแต่กังวลว่าตอนนี้ใครจะพูดถึงเขาในโลกเสมือนบ้าง เขาจึงตอบเลี่ยงๆ ว่า “ข้าคงฟังไม่ถนัดครับ”

ทันใดนั้น อาจารย์อู๋ก็ลุกขึ้นและก้มลงกราบเทียนอย่างนอบน้อม! เทียนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ท่านอาจารย์! ท่านทำอะไรครับ? ท่านมากราบข้าทำไม?”

อาจารย์อู๋เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยแล้วกล่าวว่า:

“ข้าไม่ได้กราบเจ้า… แต่ข้ากำลัง กราบศพ ที่นั่งอยู่ตรงหน้าข้าต่างหาก

ร่างกายของเจ้าตั้งอยู่ที่นี่ แต่วิญญาณและหัวใจของเจ้ากลับ ‘อยู่ที่อื่นตลอดไป’ (Forever Elsewhere) เจ้ากำลังทำร้ายตัวเองอย่างเลือดเย็นที่สุด ด้วยการปฏิเสธของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนั่นคือ ‘ปัจจุบันขณะ’

ดอกไม้นี้บานเพื่อเจ้าเพียงครั้งเดียวในชีวิต แต่เจ้ากลับมองเห็นเพียง ‘เงา’ ในหัวที่เจ้าปรุงแต่งขึ้น ชานี้ร้อนและหอมเพื่อปลุกใจเจ้า แต่เจ้ากลับเลือกที่จะเป็นเพียง ‘ภาชนะที่ว่างเปล่า’ เพราะใจเจ้ามัวแต่ออกไปวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าของคนอื่น”

อาจารย์อู๋ชี้ไปที่ถ้วยชาที่เริ่มเย็นชืดแล้วกล่าวต่ออย่างแสบสันว่า:

“การที่เจ้าอยู่ที่นี่แต่ใจอยู่ที่อื่น คือการตายก่อนที่จะหมดลมหายใจ เจ้ากลัวที่จะพลาดข่าวสารในโลกนฤมิต แต่เจ้าไม่กลัวเลยหรือ… ที่จะ ‘พลาดชีวิตของตัวเอง’ ไปตลอดกาล?

หากเจ้าไม่สามารถอยู่ ณ ที่ที่เท้าเจ้าเหยียบได้ เจ้าก็ไม่มีวันจะไปถึงที่ไหนได้จริงๆ ในจักรวาลนี้“

เทียนตัวสั่นสะท้าน เขาตระหนักได้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยสัมผัสรสชาติอาหาร ไม่เคยได้ยินเสียงลมหายใจของคนที่เขารักอย่างแท้จริงเลย เพราะเขามัวแต่เป็น ‘เงา’ ที่แสวงหาความอบอุ่นจากแสงไฟในหน้าจอ

---

ข้อคิด: ปรากฏการณ์ “อยู่ที่อื่นตลอดไป” คือกับดักที่ทำให้เรากลายเป็นเพียงแขกรับเชิญในชีวิตของตัวเอง การฝึกดึงจิตกลับมาให้ “อยู่ที่นี่” ไม่ใช่เพียงแค่การวางโทรศัพท์ แต่คือการอนุญาตให้หัวใจได้สัมผัส สัมผัส และรับรู้ความงามที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นอดีตที่คุณไม่เคยได้ครอบครองจริงๆ