ปัจจุบันนี้ ถ้าใครไม่พูดถึงคำว่า “ความยั่งยืน” (Sustainability) อาจจะดูเหมือนเชย หรือไม่เข้าใจเทรนด์ของโลกเลยด้วยซ้ำ องค์กรใหญ่ ๆ ต่างประโคมข่าวเรื่องนี้กันยกใหญ่ ตั้งแต่การลดการใช้พลาสติก ไปจนถึงการสนับสนุนพลังงานสะอาด
คำถามคือ: สิ่งเหล่านี้มัน “ยั่งยืน” ได้จริงหรือ? ถ้าเรามองข้ามรากฐานที่สำคัญที่สุดขององค์กรไป… นั่นคือ “คน”
การที่องค์กรจะบรรลุความยั่งยืนได้ ไม่ใช่แค่การเขียนรายงาน CSR สวย ๆ แต่ต้องเป็นการสร้างความสามารถในการ เรียนรู้และปรับตัวอย่างต่อเนื่อง ให้เกิดขึ้นในทุกระดับขององค์กร และเครื่องมือเดียวที่จะทำสิ่งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด คือ ระบบ Coaching ที่ถูกหลักการ
เมื่อ “โค้ช” กลายเป็น “พี่เลี้ยง” หรือ “ผู้ตรวจงาน”
ปัญหาคลาสสิกขององค์กรไทยจำนวนมากคือ เมื่อพูดถึง Coaching มักจะกลายร่างเป็นสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ Coaching จริง ๆ
- Coaching กลายเป็น “Telling”: หัวหน้าเรียกมานั่ง บอกว่าต้องทำอะไรบ้าง หนึ่ง สอง สาม สี่ แล้วก็จบ
- Coaching กลายเป็น “Mentoring”: หัวหน้าเอาประสบการณ์ของตัวเองมาเล่าให้ฟังทั้งหมด แล้วบอกว่า “คุณต้องทำแบบที่ผมทำนะ”
- Coaching กลายเป็น “Performance Review”: เป็นการตอกย้ำความผิดพลาด และบอกว่าทำไมผลงานถึงไม่เป็นไปตามเป้า
สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ผิด 100% แต่มันคือการ “ให้ปลา” ไม่ใช่การ “สอนวิธีตกปลา” เมื่อเกิดปัญหาใหม่ ๆ พนักงานก็ยังคงต้องเดินกลับมาหาหัวหน้าอยู่ดี แล้วเราจะเรียกสิ่งนี้ว่า “ยั่งยืน” ได้อย่างไร จริงมั้ยครับ
Coaching ที่ถูกต้องคือการสร้าง “ความรับผิดชอบในตนเอง”
หัวใจของ Coaching ที่ถูกต้องตามหลักสากล (เช่น ICF Model) คือการใช้ คำถามที่มีพลัง (Powerful Questions) เพื่อให้ผู้ถูกโค้ช:
- ตระหนักรู้ (Awareness): มองเห็นปัญหาและทางเลือกในการแก้ปัญหาด้วยตัวเอง
- มีความรับผิดชอบ (Accountability): ตัดสินใจเลือกแนวทางปฏิบัติและกำหนดเส้นตายในการลงมือทำด้วยตัวเอง
เมื่อคนในองค์กรถูกโค้ชอย่างถูกต้อง พวกเขาจะพัฒนาทักษะที่สำคัญต่อความยั่งยืนขององค์กรอย่างอัตโนมัติ:
- ทักษะการแก้ปัญหาเชิงรุก: ไม่รอคำสั่ง แต่หาทางออกเองได้
- ทักษะการตัดสินใจ: มีความมั่นใจในการเลือกทางเลือกที่ดีที่สุด
- ทักษะการเป็นผู้นำ: เรียนรู้ที่จะรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่ตามมา
ลองคิดดูนะครับ: องค์กรที่ทุกคนสามารถ “โค้ชตัวเอง” ให้ผ่านพ้นความท้าทายใหม่ ๆ ได้ กับองค์กรที่ทุกคนต้องวิ่งไปหา “หัวหน้าคนเดียว” เพื่อขอคำตอบ… องค์กรไหนกันแน่ที่จะอยู่รอดในระยะยาว?
ความยั่งยืนเริ่มต้นที่ “การพัฒนาคนแบบยั่งยืน”
ถ้าองค์กรของคุณกำลังทุ่มเงินมหาศาลไปกับการสร้างภาพลักษณ์ “ยั่งยืน” ภายนอก แต่กลับละเลยการลงทุนที่สำคัญที่สุดภายใน นั่นคือ การสร้างทักษะการโค้ชที่ถูกต้องให้แก่ผู้นำ
- คุณจะไม่มีทางมีความยั่งยืนด้าน นวัตกรรม ถ้าพนักงานไม่กล้าเสนอไอเดียใหม่ ๆ เพราะกลัวถูกหัวหน้าตัดสิน
- คุณจะไม่มีทางมีความยั่งยืนด้าน ผลกำไร ถ้าทุกปัญหาต้องถูกส่งไปถึง CEO เพื่อตัดสินใจ
- คุณจะไม่มีทางมีความยั่งยืนด้าน การบริหารความเสี่ยง ถ้าผู้นำระดับกลางไม่สามารถวิเคราะห์สถานการณ์และตัดสินใจที่ซับซ้อนด้วยตัวเองได้
ดังนั้น หากคุณอยากให้องค์กรบรรลุถึง “ความยั่งยืน” ได้จริง ๆ ให้เริ่มจากการทบทวน ระบบการพัฒนาผู้นำ (Leadership Development) ของคุณก่อน ว่ามันเน้นไปที่การ Coaching เพื่อสร้างความสามารถในการเติบโตด้วยตนเอง หรือเป็นแค่การ “จัดการ” (Managing) คนให้ทำตามคำสั่งเท่านั้น
เพราะความยั่งยืนที่แท้จริง… คือการที่ คนในองค์กรสามารถยกระดับและพัฒนาตนเองได้ตลอดเวลา โดยไม่ต้องรอคำสั่งจากใคร!
คุณคิดว่าผู้นำในองค์กรของคุณ “โค้ช” หรือแค่ “สั่ง” กันแน่ครับ?
ใส่ความเห็น