“Anti-Mattering” เมื่อพนักงานรู้สึกว่า…ไม่มีใครแคร์

ในชีวิตการทำงานของพนักงาน บางครั้ง เราก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าคำว่า “ขอบคุณนะ” “ดีมากเลย”
หรือแค่สายตาที่มองมาแล้วทำให้เรารู้ว่า “ยังมีคนเห็นเราอยู่”

แต่เชื่อหรือไม่ครับว่า ในที่ทำงานหลายแห่ง ยังมีพนักงานอีกมากที่ “รู้สึกว่าไม่มีใครเห็น ไม่มีใครฟัง และไม่มีใครแคร์”

และนั่นแหละ คือสิ่งที่เรียกว่า “Anti-Mattering” – ความรู้สึกว่า “เรานั้นไม่มีความหมายอะไรเลยในองค์กรนี้”

Anti-Mattering  มันคืออะไร?

Anti-Mattering ไม่ใช่อาการทางจิต ไม่ใช่ความน้อยใจ หรือดราม่า แต่มันคืออาการ “ขาดการรับรู้ในตัวตน”

เป็นภาวะที่คนหนึ่งรู้สึกว่า…

• ต่อให้ฉันทำงานหนักแค่ไหน ก็ไม่มีใครสนใจ
• จะอยู่หรือจะหายไป พรุ่งนี้ก็เหมือนเดิม
• ไม่มีใครมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของเราเลย

และถ้าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ มันจะกลายเป็น “แผลในใจ” ที่เราซ่อนไว้เงียบ ๆ แต่ส่งผลเสียงดังมากต่อ “ใจ” และ “ผลงาน” ของพนักงาน

แล้วองค์กรควรทำยังไง?

1. ฟังให้เป็น ฟังให้ลึก อย่าแค่ฟังคำตอบ แต่ฟังให้ได้ถึง “ความรู้สึก” หัวหน้าที่ใส่ใจ จะรู้ว่า บางทีคำว่า “ไม่เป็นไรครับ” อาจแปลว่า “เหนื่อยมากแล้วนะครับ”
2. ขอบคุณให้บ่อย ชื่นชมให้จริง ไม่ต้องรอให้เขาเก่งก่อน แล้วค่อยชม เพราะคนเราจะกล้าเก่ง เมื่อรู้สึกว่า “ฉันมีค่า”
3. อย่าลืมคนที่ไม่พูดอะไรเลย คนที่เงียบที่สุด อาจเป็นคนที่รู้สึกว่า “พูดไปก็ไม่มีใครฟัง” ซึ่งอันตรายกว่าคนที่บ่นเสียอีก
4. สร้างวัฒนธรรมแห่งการ “เห็นคุณค่า” ไม่ใช่ให้แค่รางวัลที่เป็นตัวเงิน หรือโบนัสก้อนโต แต่คือวัฒนธรรมที่ “มองเห็น” ความพยายามแม้จะเล็กแค่ไหนของพนักงานทุกคนในทีมงาน
5. ถามคำถามที่คนรู้สึกได้ “วันนี้เหนื่อยมั้ย” “มีอะไรให้ช่วยมั้ย” “อันนี้เราทำได้ดีเลยนะ” คำถามที่ทำให้คนรู้สึกว่า “เราเห็นเธอนะ”

ถ้าไม่ใส่ใจต่อไป โนสน โนแคร์…จะเกิดอะไรขึ้น?

• คนจะเริ่มทำงานแบบ “อยู่ไปวัน ๆ”
• ไม่อยากเสนอไอเดีย เพราะ “เสนอไปก็เท่านั้น”
• ไม่กล้าถาม ไม่กล้าขอ เพราะ “กลัวรำคาญ”
• และสุดท้าย…ลาออกทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าทำไม

“คนเราจะรู้สึกผูกพัน…เมื่อรู้สึกว่าตัวเองมีความหมาย”

ถ้าองค์กรอยากได้คนที่ทุ่มเทก็ต้องเริ่มจากการทำให้เขารู้ว่า “คุณมีความหมายกับเรานะ”

หากองค์กรคุณมีเป้าหมายเรื่อง Engagement, Employee Experience หรือ Resilience “Anti-Mattering” อาจเป็นจิ๊กซอว์อีกชิ้นหนึ่งที่ไม่ควรมองข้ามเลย