นิทานสอนใจ พนักงานกับโทรศัพท์มือถือ

วันนี้เอานิทานเกี่ยวกับการท่องโซเชียล ในโทรศัพท์มือถือของเรามากเกินไปมาให้อ่านกันอีกวันครับ

ในออฟฟิศแห่งหนึ่ง มีพนักงานหนุ่มชื่อ “เก่ง”
เขามักเริ่มเช้าวันใหม่ด้วยกาแฟหนึ่งแก้ว และโทรศัพท์หนึ่งเครื่อง
มือขวาจับแก้วกาแฟ มือซ้ายเลื่อนไถหน้าจอ
“ขอแค่ดูข่าวนิดเดียว” เขาคิด แต่ไม่นานก็ผ่านไปเกือบชั่วโมง

ทุกวันเป็นอย่างนี้
ข่าวนิดเดียวกลายเป็นคลิปสั้น
คลิปสั้นกลายเป็นดราม่า
ดราม่ากลายเป็นใจที่ว้าวุ่นทั้งวัน

วันหนึ่ง หัวหน้าสูงวัยเดินผ่านมา เห็นเก่งจ้องจอไม่ละสายตา
จึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ดูอะไรอยู่หรือ?”

เก่งตอบอย่างไม่คิด
“ผมกำลังหาแรงบันดาลใจครับ หัวหน้า”

หัวหน้าพยักหน้าเบา ๆ
“แรงบันดาลใจหรือ เจ้าหาอยู่ในจอหรือในใจ?”

เก่งเงียบไปชั่วครู่
หัวหน้าจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดเปิด แล้วปิดทันที
“ข้าก็มีเหมือนเจ้า แต่รู้ว่าเมื่อใดควรปิด
เพราะถ้าเราเปิดมันตลอดเวลา สุดท้ายสิ่งที่ดับไม่ใช่หน้าจอ แต่คือใจเราเอง”

เก่งมองหัวหน้า วางโทรศัพท์ลง แล้วหันกลับไปมองโต๊ะทำงานที่รกเต็มไปด้วยงานที่ยังไม่เริ่ม
เขาหายใจลึกครั้งหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือทำงานด้วยความเงียบและตั้งใจ

ในวันนั้นเอง เขาพบว่า…
เสียงแจ้งเตือนที่เงียบลง กลับทำให้สมองเริ่มคิดได้จริง
และความสงบเล็ก ๆ ที่เคยหายไป กลับมานั่งอยู่ข้างเขาอีกครั้ง

ข้อคิด

ในยุคที่เราจับโทรศัพท์บ่อยกว่าจับความคิดของตัวเอง
จงระวังไม่ให้เครื่องมือที่สร้าง “การเชื่อมต่อ” กลายเป็นสิ่งที่ตัดเราออกจากปัจจุบัน