นิทานสอนใจ ตรอกคับแคบ แต่ใจกว้างขวาง

วันนี้เอานิทานดี ๆ มาให้อ่านกันอีกเรื่องนะครับ เคยคิดกันมั้ยครับว่า ในหลาย ๆ เรื่องทำไมเราต้องเป็นคนยอมก่อน คนอื่นยอมก่อนบ้างไม่ได้หรือ ลองอ่านดูนะครับ

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ มีตรอกหนึ่งที่แคบจนคนสองคนเดินสวนกันแทบไม่ได้
ทุกวัน ผู้คนต้องเบี่ยงกาย ยิ้มให้ และขยับหลีกเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเดินผ่านกันไปได้อย่างสงบ

วันหนึ่ง ศิษย์หนุ่มผู้ใจร้อนถามพระอาจารย์ว่า
“ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายหลีกเสมอครับ? หากยืนตรงไป คนอื่นก็คงต้องหลบเราเอง”

พระอาจารย์ยิ้ม แล้วพาศิษย์เดินเข้าสู่ตรอกแคบ
เมื่อมีคนสวนมา พระอาจารย์หยุด ก้าวหลบเล็กน้อย พร้อมเบี่ยงกายเพื่อให้อีกฝ่ายเดินสวนกันไปได้
อีกฝ่ายยิ้มกว้างยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนเดินผ่านไปอย่างราบรื่น

อาจารย์จึงกล่าวเบา ๆ ว่า
“เมื่อเจ้าเดินในตรอก เจ้าต้องสำรวมเพื่อให้ผู้อื่นมีที่เดิน
นี่มิใช่การเสียศักดิ์ศรี หากคือการสร้างที่ว่างให้ทั้งตนและผู้อื่นได้ก้าวไปโดยไม่ติดขัด”

ศิษย์หนุ่มฟังแล้วเข้าใจ จึงเอ่ยขึ้นว่า
“แท้จริงแล้ว คนที่รู้จักหลบ ไม่ได้เล็กลง แต่กลับยิ่งใหญ่ในสายตาผู้อื่น”

ข้อคิด

ผู้ที่มีมารยาท รู้จักกาลเทศะ และยอมถอยเพื่อเหลือพื้นที่ให้ผู้อื่น
มิได้แพ้ แต่กลับได้รับความเคารพนับถือ เพราะเขาสร้างทางที่กว้างขึ้นสำหรับทุกคน