หลายครั้งความเคยชินเดิม ๆ อาจทำให้เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งรอบตัว มองว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่จริง ๆ แล้วมันเริ่มมีปัญหามากขึ้น ท่านเองมีความเคยชินเหล่านั้นอยู่ในตัวเองหรือไม่ ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ
ในบริษัทแห่งหนึ่ง มีหัวหน้าคนหนึ่งนั่งทำงานในห้องเดิมทุกวัน
ห้องนั้นมืดทึบ เพราะม่านหน้าต่างถูกปิดตลอดเวลา
แต่สำหรับหัวหน้าแล้ว มันก็ดู “ปกติ” เพราะเขาคุ้นเคยกับมันเสียจนไม่รู้สึก
วันหนึ่ง พนักงานใหม่เข้ามาในห้อง
พอเปิดประตู ก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ
“หัวหน้าครับ ทำไมในห้องนี้อับทึบและอึดอัดนัก?
ถ้าเปิดม่านให้แสงเข้ามา ทุกอย่างคงสดใสขึ้น”
หัวหน้ายิ้มบาง ๆ ตอบว่า
“ข้าอยู่ที่นี่ทุกวัน ไม่เห็นอึดอัดตรงไหน
ทุกอย่างก็เหมือนเดิมมาตลอด”
พนักงานใหม่ยืนเงียบครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปดึงม่านออก
แสงแดดพุ่งเข้ามาในห้องทันที ทุกมุมที่เคยหม่นหมองพลันสว่างไสว
หัวหน้ามองรอบห้อง แล้วจึงรู้ว่า…
ที่แท้ความมืดทึบไม่ได้อยู่ที่ห้อง หากอยู่ที่ใจที่เคยชินจนไม่เห็นความจริง
ข้อคิด
ในการทำงาน เรามักชินกับปัญหาที่หมักหมมจนคิดว่า “มันไม่ใช่ปัญหา”
และยิ่งยึดติดกับวิธีการเดิม ๆ เราก็ยิ่งมองไม่เห็นความจริง
บางครั้ง…การฟังเสียงจากคนอื่น หรือเปิดใจรับมุมมองใหม่
อาจเป็นเหมือนแสงแดดที่เปิดม่านออก ช่วยให้เราเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดชัดเจนยิ่งขึ้น
ใส่ความเห็น