นิทานสอนใจ ชายชาวบ้านกับโอ่งปลา

วันนี้เอานิทานสอนใจดี ๆ มาให้อ่านกันอีกเรื่องนะครับ

กาลครั้งหนึ่ง มีชายชาวบ้านผู้หนึ่งเลี้ยงปลาไว้ในโอ่งใหญ่หลังบ้าน
ทุกเช้า เขามักนั่งมองฝูงปลาแหวกว่าย ให้อาหารด้วยความภาคภูมิใจ
สำหรับเขาแล้ว นั่นคือความสงบเล็ก ๆ ที่ทำให้หัวใจพองโต

จนวันหนึ่ง เพื่อนบ้านแวะมาเยี่ยม พอเดินเฉียดโอ่งก็รีบเอามือปิดจมูก
แล้วกล่าวขึ้นด้วยความกังวล
“เจ้าปลาของเจ้าดูทุกข์นัก น้ำในโอ่งขุ่นคล้ำและเหม็นอับ เจ้าควรเปลี่ยนน้ำให้มันเถิด”

ชายเจ้าของโอ่งหัวเราะเบา ๆ ตอบด้วยความมั่นใจ
“เป็นไปได้อย่างไร ข้าเลี้ยงมันทุกวัน เห็นมันว่ายไปมาอย่างร่าเริง
น้ำก็ยังเหมือนเดิม มิได้เหม็นเลยสักนิด”

เพื่อนบ้านยืนห่างออกไป สูดลมหายใจลึก แล้วส่ายศีรษะ
“เพราะเจ้าคือคนที่อยู่กับกลิ่นนี้ทุกวัน เจ้าจึงไม่รู้สึก
แต่ผู้ที่มองจากภายนอก กลับเห็นชัดเจนกว่ามาก”

ชายชาวบ้านนิ่งเงียบลง ก่อนจะลองตักน้ำจากโอ่งขึ้นมาใกล้จมูก
ทันทีที่ได้กลิ่น เขาถึงกับชะงัก
สิ่งที่เขาคิดว่า “ปกติ” แท้จริงคือ “ความเน่าเสีย” ที่สะสมมานาน

วันนั้น เขาจึงเข้าใจว่า—

“เมื่อเราอยู่กับสิ่งใดนานเกินไป ความเคยชินอาจทำให้เราตาบอดต่อความจริง
แม้ปัญหาจะอยู่ตรงหน้า แต่เรากลับมองไม่เห็น
บางครั้ง…ต้องอาศัยสายตาของคนอื่น มาสะท้อนสิ่งที่เรามองข้ามไป”

---

ในชีวิตและการทำงาน หลายครั้งเราก็เหมือนชายชาวบ้านกับโอ่งปลา
เราชินกับปัญหาที่หมักหมมจนคิดว่า “มันไม่ใช่ปัญหา”
และยิ่งยึดติดในสิ่งนั้นมากเท่าไร เรายิ่งไม่เห็นความจริงมากเท่านั้น
แต่การฟังเสียงจากผู้อื่น อาจเป็น “กระจก” ที่ช่วยให้เราเห็นสิ่งที่มองไม่ออกด้วยตาตนเอง