นิทานสอนใจ เงาและเสียงฝีเท้า

คนเราทุกคนล้วนต้องมีความกังวลเกิดขึ้นในทุกวัน มันคือความคิดที่เราคิดขึ้นมาเอง จินตนาการเอาเองทั้งหมด โดยที่ยังไม่มีความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเลย ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดู เผื่อท่านจะสามารถเข้าใจเรื่องความวิตกกังวลของตนเองได้ดีขึ้น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ “โทชิโอะ” เขาเป็นคนที่มีนิสัยวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม เขาจะคิดไปไกลเกินความเป็นจริง จนทำให้ตนเองเป็นทุกข์

วันหนึ่ง ขณะที่โทชิโอะกำลังเดินทางไปยังเมือง เขาสังเกตเห็นเงาของตัวเองทอดยาวบนพื้น และได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองดังอยู่ตลอดเวลา เขารู้สึกไม่สบายใจและเริ่มคิดว่า “มีคนกำลังตามข้าอยู่หรือไม่?”

เขาเดินเร็วขึ้น แต่เสียงฝีเท้าก็ยังดังตามมา

เขาเริ่มวิ่ง แต่เสียงฝีเท้าก็ยังคงดังตามหลังเขาอยู่ เขาตกใจกลัว คิดว่า “บางทีอาจมีใครบางคนกำลังตามข้าอยู่จริง ๆ! ข้าต้องหนีให้พ้น!”

เขาจึงวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ว่าเขาจะวิ่งไปไกลแค่ไหน เงาของเขาก็ยังคงติดตามเขา และเสียงฝีเท้าก็ยังคงดังอยู่ตลอด

ในที่สุด เขาวิ่งจนหมดแรงและล้มลง เขาหายใจหอบหนัก และทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นว่า เมื่อเขาหยุดวิ่ง เงาของเขาก็หยุดเคลื่อนไหว เสียงฝีเท้าก็หายไป

เขานิ่งเงียบและครุ่นคิด “ที่แท้เงาและเสียงฝีเท้านั้นไม่ได้เกิดจากสิ่งภายนอก แต่เกิดจากตัวข้าเอง”

ในขณะเดียวกัน พระเซนผู้หนึ่งที่กำลังเดินผ่านมาพอดีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขายิ้มและกล่าวว่า “เจ้าหนีจากเงาของตัวเองไม่ได้หรอก และเสียงฝีเท้านั้นก็เป็นเพียงเสียงของเจ้าเองที่สะท้อนกลับมา เจ้าเหนื่อยเพราะเจ้าเองเป็นผู้สร้างความกลัวขึ้นมา เจ้าต้องหยุดวิ่งและเผชิญกับมัน เมื่อเจ้าสงบ ความกังวลของเจ้าก็จะสงบไปเอง”

โทชิโอะตระหนักได้ว่า ความวิตกกังวลของเขาส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่มาจากความคิดของเขาเอง เขาเรียนรู้ว่า หากเขาหยุดและอยู่กับปัจจุบัน ความกลัวและความวิตกกังวลจะค่อย ๆ หายไปเอง

ตั้งแต่นั้นมา เขาจึงฝึกให้ตัวเองอยู่กับปัจจุบัน และไม่ปล่อยให้ความคิดปรุงแต่งพาเขาวิ่งหนีโดยไม่มีจุดหมาย

---

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:

หลายครั้ง ความวิตกกังวลไม่ได้เกิดจากสถานการณ์จริง แต่เกิดจากความคิดของเราเองที่ปรุงแต่งขึ้นมา การวิ่งหนีความกลัวที่ยังไม่เกิดขึ้นจริง มีแต่จะทำให้เรายิ่งเหนื่อยและทุกข์มากขึ้น แต่หากเราหยุด เผชิญหน้ากับมัน และอยู่กับปัจจุบัน เราจะพบว่าความกังวลนั้นไม่มีตัวตนจริง ๆ เลย