นิทานสอนใจ หินหนักที่กลางทาง

คนเรามักใช้ข้ออ้างมากมายสำหรับสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำ หรือมักจะโทษคนอื่นว่าทำไมไม่ทำ แต่ไม่ค่อยมองกลับมาที่ตนเองสักเท่าไหร่

ณ วัดเล็ก ๆ บนภูเขา มีพระอาจารย์และศิษย์หนุ่มที่มักจะเดินทางขึ้นลงหมู่บ้านเพื่อขออาหาร วันหนึ่งขณะเดินทางกลับ พวกเขาเจอหินก้อนใหญ่ขวางทางอยู่ ศิษย์หนุ่มบ่นว่า “ทำไมคนถึงไม่ย้ายหินออกไป อาจารย์ เราจะผ่านทางนี้ได้อย่างไร?”

พระอาจารย์นิ่ง ยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า “เจ้าลองดูสิว่าทำได้ไหม”

ศิษย์หนุ่มพยายามยกหิน แต่หินหนักเกินไป “อาจารย์ ข้ายกไม่ไหว มันใหญ่เกินไป”

พระอาจารย์ตอบ “ลองหาวิธีอื่นสิ”

ศิษย์หนุ่มมองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า “ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีใครช่วยเลย ข้าคงต้องรอให้คนอื่นมาเอาออก”

พระอาจารย์ยังคงนิ่ง และเดินอ้อมหินไปทางข้าง ๆ อย่างง่ายดาย แล้วกล่าวว่า “เจ้ามัวแต่หาคำแก้ตัว จนลืมว่ามีหนทางอื่นอีกมากมาย บางครั้งปัญหาไม่ได้อยู่ที่สิ่งขวางหน้าเรา แต่เป็นวิธีคิดของเราเองต่างหาก”

ข้อคิด

คำแก้ตัวเปรียบเหมือนก้อนหินที่เราวางไว้ในใจ ทำให้เราไม่กล้าหรือไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า ลองเปลี่ยนมุมมอง แล้วคุณจะพบว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด คือการสร้างข้ออ้างในตัวเราเอง