นิทานสอนใจ ต้นไผ่กับสายลม

คำแก้ตัว ที่คนเรามักจะใช้อ้าง และคิดเอาเองว่านี่คือเหตุผลของการที่เราทำไม่ได้ แต่จริง ๆ ก็คือ คำแก้ตัว ของคนที่ไม่ยอมลงมือทำ และพยายามทำให้คนอื่นมองตนเองว่ามีเหตุผลของตน สุดท้าย คนที่มักจะหาข้อแก้ตัว ก็มักจะเป็นคนที่ไม่ได้รับการพัฒนาอะไรเลย

ณ วัดเล็กในหุบเขา มีต้นไผ่สูงตระหง่านอยู่กลางสวน ศิษย์คนหนึ่งถามพระอาจารย์ว่า

“อาจารย์ ทำไมต้นไผ่ถึงตั้งตรงได้ตลอด แม้สายลมจะแรงเพียงใด?” 

พระอาจารย์มองต้นไผ่แล้วตอบว่า “เพราะมันโอนอ่อนและไม่ต่อต้านสายลม” 

ศิษย์หนุ่มนิ่งคิด แล้วถามต่อ “แล้วเหตุใดมนุษย์เราถึงไม่อาจโอนอ่อนได้เช่นนั้น?” 

พระอาจารย์หัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า “เพราะมนุษย์มักใช้ ‘คำแก้ตัว’ เป็นเกราะกำบังตัวเอง พวกเขาไม่ยอมปล่อยวาง ไม่ยอมโอนอ่อน และมัวแต่ต่อต้านสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” 

ศิษย์ถามอีกว่า “แล้วข้าควรทำเช่นไร หากต้องเผชิญสิ่งที่เกินความสามารถของข้า?” 

พระอาจารย์ชี้ไปที่ต้นไผ่ “อย่าเสียเวลาหาคำแก้ตัว จงเรียนรู้ที่จะยืดหยุ่นเหมือนไผ่ โอนอ่อนในสิ่งที่ควร และตั้งตรงในสิ่งที่จำเป็น เมื่อไร้คำแก้ตัว เจ้าจะพบความสงบในใจตนเอง” 

นิทานเรื่องนี้สอนว่า ชีวิตไม่ใช่การต่อสู้กับทุกสิ่ง แต่คือการปรับตัว ยอมรับ และก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ติดอยู่กับข้ออ้างในใจตนเอง