นิทานสอนใจ งานไหนสำคัญที่สุด

คนที่ทำงานในองค์กรปกติก็มักจะมองว่างานของตนเองสำคัญกว่างานอื่นๆ เสมอ และมักจะมองว่างานของฝ่ายอื่น หรือของคนอื่นนั้น สำคัญน้อยกว่าของตนเองเสมอ และมักจะชอบกล่าวพาดพิงว่า งานอื่นไม่ต้องมีก็ยังได้ แต่งานที่ตนทำอยู่นั้น ยังไงก็ต้องมีในองค์กร

แต่จริงๆ แล้วทุกงานในองค์กรต่างก็มีความเชื่อมโยงถึงหมด การขายหน่วยงานใดไป ก็จะทำให้เกิดปัญหาในการทำงานได้ ลองมาดูนิทานสั้นๆ เรื่องนี้ว่า อวัยวะไหนสำคัญที่สุด

วันหนึ่งบรรดาอวัยวะต่างๆของร่างกายอันได้แก่ มือ ขา ปาก และฟัน เป็นต้น เห็นว่าพวกตนทำงานกันด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่ท้องนั้นอยู่เฉยๆ ก็ได้รับอาหารโดยไม่ต้องออกแรงอะไร เป็นการเอาเปรียบผู้อื่น

อวัยวะทั้งหลายจึงพากันประท้วง โดยขาไม่ยอมเดินไปหาอาหาร มือไม่ยอมหยิบอาหาร ปากไม่ยอมอ้าและฟันไม่ยอมเคี้ยวอาหาร ด้วยเหตุนี้ในเวลาไม่นานมัก ท้องจึงรู้สึกหิวโหย แต่เมื่อไม่มีอาหารจึงไม่อาจย่อยและส่งไปเลี้ยงอวัยวะอื่นๆได้

มือ ขา ปากและฟัน ต่างก็รู้สึกอ่อนเพลียไม่มีเรี่ยวแรง และเริ่มเข้าใจว่าแท้ที่จริงท้องนั้นก็ทำหน้าที่ของตนเช่นกัน ไม่ได้อยู่เฉยๆ อย่างที่พวกตนคิดแต่แรก หลังจากที่อวัยวะทุกส่วนของร่างกายร่วมแรงร่วมใจกันทำงานอีกครั้งร่างกายก็กลับแข็งแรงสมบูรณ์เหมือน

 

ธรรมชาติได้ออกมาทุกส่วนออกมาให้มีหน้าที่ของมัน องค์กรก็เช่นกัน ถ้ายังคงต้องมีหน่วยงานนั้นๆ หรือตำแหน่งงานนั้นๆ อยู่ ก็แสดงว่า ยังคงมีความสำคัญสำหรับองค์กรอยู่ ดังนั้น ทุกหน่วยงานล้วนต้องประสานงาน ช่วยเหลือกัน เกื้อกูลกัน พึ่งพากัน ไปเรื่อยๆ ขาดหน่วยงานใดไปก็คงจะไม่ได้

แล้วการทำงานเป็นทีมในองค์กรก็จะดีขึ้น ถ้าลดการมองความแตกต่างของคนอื่น และลดการชี้ออกไปว่าคนอื่นไม่สำคัญ