นิทานสอนใจ ดีหรือไม่ดี อยู่ที่เราจะมอง

ครั้งหนึ่งเราเคยมองของสิ่งหนึ่ง หรือเรื่องราวหนึ่งว่าเป็นสิ่งที่ดี และเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวเดียวกัน ของสิ่งเดียวกัน ที่เราเคยมองว่าดี ก็กลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ดีอีกต่อไป จริงๆ แล้ว สิ่งที่เรากำลังมองอยู่นั้น มันเป็นสิ่งที่ดี หรือสิ่งที่ไม่ดีกันแน่ ลองมาอ่านนิทานสอนใจวันนี้ดูนะครับ

พระราชารักซาบรินา หญิงสาวยากจนต่ำศักดิ์คนหนึ่ง ซึ่งได้กลายมาเป็นชายาของพระองค์มาก

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พระราชาเสด็จออกไปล่าสัตว์ในป่า ก็มีคนส่งสารคนหนึ่งมาแจ้งกับซาบรินาว่า แม่ของเธอกำลังป่วยหนัก ซาบรินาเองก็ตกใจ และร้อนใจ อยากจะรีบกลับไปเยี่ยมแม่ที่ป่วยที่บ้านเกิด ทางเดียวที่จะไปได้อย่างรวดเร็ว ก็คือ ต้องใช้ราชรถ แม้ว่าพระราชาจะมีรับสั่งห้ามให้ใครก็ตามนำราชรถไปใช้ ถ้าใครฝ่าฝืนจะมีโทษถึงประหารชีวิต แต่ซาบรินาก็ยังกล้าที่จะนำเอาราชรถไปใช้ เพื่อไปเยี่ยมแม่ที่ป่วยและนำแม่ไปรักษา

เมื่อพระราชาเสร็จกลับ ก็ทรงทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“เป็นเรื่องที่วิเศษมากไม่ใช่หรือ” พระราชากล่าว “นี่แหละคือความรักที่แท้จริงของลูกที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยรักษาแม่ของตนเอง ช่างวิเศษยิ่งนัก”

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ซาบรินากำลังนั่งกินผลไม้อยู่ในพระราชอุทยาน พระราชาก็เสด็จมาถึง นางก็ทำความเคารพ แล้วก็หยิบลูกพี้ชลูกสุดท้ายในตระกร้าขึ้นมากัดกิน

พระราชาเห็นเข้าก็ตรัสว่า “ดูน่าอร่อยจัง”

“อร่อยจริงๆ เพคะ” นางกล่าวพร้อมกับยื่นลูกพี้ชที่กัดไปแล้ว ให้กับชายสุดที่รักของนาง

“นางรักเรามากจริงๆ” พระราชาคิด “ยอมสละความสุขของตนด้วยการมอบลูกพี้ชลูกสุดท้ายให้เรา ช่างน่าประทับใจจริงๆ”

หลายปีผ่านไป ความรักและความเสน่หาก็เลือนหายไปจากใจของพระราชา

พระราชาก็เริ่มคิดถึงความหลัง และปรารถกับทหารคนสนิทว่า

“นางไม่เคยทำตัวสมกับเป็นพระราชินีเลย นางละเมิดคำสั่งของข้าเรื่องห้ามใช้ราชรถ นอกจากนั้นข้ายังจำได้ว่า นางยังเคยยื่นผลไม้ที่กัดแล้วให้ข้าด้วยซ้ำไป”

 

เห็นมั้ยครับ เรื่องเดียวกัน และเป็นเรื่องที่เป็นอย่างนั้นอยู่เสมอ ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปนานสักแค่ไหน เรื่องนั้นก็ยังคงเป็นเรื่องเดิมเป็นความจริงที่คงเดิม แต่เรากลับตีความเรื่องราวนั้นแตกต่างกันออกไป ด้วยมุมมอง ด้วยเวลา และด้วยความคิดที่แตกต่างกันไป

ดังนั้นสิ่งที่ต้องระวังก็คือ ความคิดและมุมมองของเราเองนี่แหละครับ