อาณาจักรแห่งความสบาย 2

เราทุกคนชอบความสบาย เห็นด้วยหรือไม่ครับ ทุกคนอยากได้งานที่สบายๆ อยากมีบ้านอยู่สบายๆ อยากมีรถขับ อยากมีเงินใช้จ่ายแบบสบายๆ ไปตลอดชีวิต ฯลฯ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทุกคนอยากได้ เพราะมันทำให้เราอยู่สบาย แน่นอนผมก็เป็นคนหนึ่งที่อยากสบายเหมือนกัน

แต่ถ้าลองพิจารณาคนที่ประสบความสำเร็จและมีทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว เช่น มีบ้านหลังใหญ่โต มีรถยนต์คันโต มีเงินใช้ไปตลอดชีวิตโดยไม่ต้องไปขวนขวายหามันเพิ่มเติมอีก ก่อนหน้าที่เขาจะมีสิ่งเหล่านี้ เขาทำอะไรบ้างในชีวิต ถ้าไม่นับคนที่เกิดมาอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวยแล้ว คนที่สร้างตนเองขึ้นจากการที่ไม่มีอะไรเลย จนกระทั่งมีทุกสิ่งทุกอย่างได้นั้น เขาทำได้อย่างไร

สิ่งแรกที่เขาทำก็คือ การออกจากอาณาจักรแห่งความสบาย เพื่อความสบายอย่างแท้จริงในอนาคต งงไหมครับ สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ คนที่ประสบความสำเร็จเกือบทุกคน จะยอมลำบากในช่วงแรก เพื่อที่จะสร้างทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมา เขายอมที่จะนอนตื่นเช้า เพื่อใช้เวลาในการทำงานมากกว่าคนอื่น เขายอมที่จะไม่ดูทีวี เพื่ออ่านหนังสือและพัฒนาตนเอง เขายอมที่จะไม่ไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ เพื่อไปออกกำลังกายให้ร่างกายฟิตอยู่เสมอ และยอมเสียสละความสบายส่วนตัวในปัจจุบันเพื่อที่จะสร้างความสบายในอนาคต

ในชีวิตผมก็เจอคนมาหลายรูปแบบ ทั้งคนในครอบครัวตนเอง เพื่อนๆ สมัยเรียน ทั้งประถม มัธยม มหาวิทยาลัย ปริญญาตรี ปริญญาโท แล้วก็สมาชิกพี่ๆ น้องๆ ในสถานที่ทำงาน ผมสังเกตวิธีการใช้ชีวิต และวิธีการทำงานของหลายๆ คนที่ผมมีโอกาสได้พบเจอ สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ก็คือ คนที่ตำแหน่งใหญ่ๆ โตๆ มักจะเป็นคนที่ลงมือทำทันทีสำหรับงานที่ได้รับมอบหมายมา และพยายามทำงานนั้นๆ ให้สำเร็จก่อนกำหนดเสร็จ โดยที่ไม่กังวลว่าวันนี้จะต้องตื่นเช้ากว่าปกติ หรือต้องเหนื่อยกว่าเดิม ทั้งนี้ก็เพราะคนเหล่านี้มุ่งไปสู่ความสำเร็จที่ตนอยากจะไปให้ถึงนั่นเอง

ในทางตรงกันข้าม บางคนก็มีวิธีการทำงานที่เอาสบายเข้าว่า กล่าวคือ เมื่อได้รับมอบหมายงานใหม่ๆ แล้ว ก็เก็บเอาไว้ก่อน เฝ้าบอกกับตัวเองว่า “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้” ผลก็คือ พรุ่งนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ต้องมาเร่งเอาตอนที่จะส่งงาน เพียงแค่ความสบายในช่วงแรกๆ ที่ไม่ต้องลงมือทำงาน

บางคนพอได้รับมอบหมายงานที่ยาก หรืองานที่ตนไม่เคยทำมาก่อน หรืองานที่มากขึ้นกว่าปกติที่เคยทำ ก็เริ่มแสดงสีหน้าว่า ไม่พอใจแล้ว เพราะอะไร ก็เพราะว่าความสบายที่ตนเคยมีนั้นมันหายไปแล้ว คิดแต่ว่าจะทำยังไงให้ตนสบายที่สุด โดยไม่ได้มองว่างานที่ตนทำนั้น ก็กินเงินเดือนของบริษัทอยู่เหมือนกัน สุดท้ายก็ทำแบบขอไปที เพื่อรักษาความสบายของตนไว้อย่างเหนียวแน่น

คนกลุ่มนี้จะเป็นได้ก็เพียงแค่พนักงานคนหนึ่ง คงไม่สามารถที่จะโตไปเป็นหัวหน้าคนอื่นได้เลย เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะนำตัวเองยังไม่ได้เลย แล้วจะไปนำคนอื่นได้อย่างไร และอีกอย่างก็คือการเป็นหัวหน้าคนอื่นนั้น มันไม่สบายน่ะสิ ไหนจะเรื่องงานที่ยากขึ้น ไหนจะเรื่องคนที่ต้องคุม ไหนจะเรื่องเป้าหมายของหน่วยงานที่ตนเองต้องแบกรับไว้ (ประชดเล็กๆ)

ก็อีกแหละครับ คนเราไม่เหมือนกันทุกคน อันนี้ผมเห็นด้วย แต่ก็อยากจะฝากไว้สำหรับคนที่มีจิตใจมุ่งมั่นอยากประสบความสำเร็จในระยะยาว ขอให้สละความสบายที่เป็นความสบายแบบชั่วครู่ชั่วยามในปัจจุบัน เพื่อสร้างความสบายแบบถาวรในอนาคตจะดีกว่าไหมครับ