วันนี้อยากพูดถึงเรื่องของความผิดพลาดที่คนเราทำกัน ผมเองก็อยากรู้ว่า จะมีใครบ้างที่ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลยในชีวิตของตนเอง ตั้งแต่เกิดมาก็ทำถูกตลอดเวลา เรียนหนังสือก็ตอบถูกหมด เวลาโตขึ้นมาทำงานก็ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องไปซะทั้งหมด จะมีคนแบบนี้บ้างมั้ย???
หรือในทางตรงกันข้าม มีใครบ้างที่ตั้งแต่เกิดมาทำแต่ความผิดพลาดมาตลอด แค่เกิดมาก็ผิดแล้ว แถมโตขึ้นมาก็ทำแต่ความผิดพลาดให้กับชีวิตตนเอง และชีวิตคนอื่นๆ รอบข้าง???
ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่ปกติแล้วคนเราไม่ค่อยอยากให้เกิดขึ้นหรอกครับ จริงมั้ยครับ ใครบ้างละที่อยากทำผิด ใครบ้างละที่อยากให้คนอื่นมองมาแล้วบอกว่า “ไอ้นี่มันเป็นตัวแห่งความผิดพลาด” ไม่มีหรอกครับ แล้วทำไมความผิดพลาดถึงเกิดขึ้นได้ ทั้งๆ ที่เราก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
คำตอบที่ผมพยายามค้นหาจากความผิดพลาดของผมเองก็คือ “สติ” และ “ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์” สองตัวนี้เป็นสาเหตุสำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นของผมมากที่สุด บางครั้งเราทำสิ่งผิดพลาดโดยการขาดสติ ทำไปทั้งๆ ที่รู้ว่ามันสิ่งที่ผิด แต่ใจเราเองกลับคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันไม่ผิด ก็เลยทำมันซะเลย ผลที่ออกมาก็เลยแย่เข้าไปใหญ่
หรือทำไปโดยความไม่รู้ ถ้าเป็นสาเหตุนี้ ก็น่าจะให้อภัยกันได้บ้าง เพราะเขาไม่รู้จริงๆ แต่ถ้ารู้ทั้งรู้ว่าผิดแต่ยังทำนี่แสดงว่าขาดสติจริงๆ หรือ ทำไปเพราะความคะนอง ความอยาก กิเลสตัณหาเข้าครอบงำจิตใจ กว่าจะเห็นแสงสว่างได้ ชีวิตก็เกือบพัง
คนที่ทำผิดพลาดไปแล้ว และยอมรับผิด นี่สมควรให้อภัยหรือไม่ครับ ควรให้โอกาสเขาหรือไม่ครับ เช่น ดาราบางคนหลงเดินทางผิด ไปใช้ยาเสพติดเข้า พอจับได้ ก็ยอมรับผิด แบบนี้สมควรให้อภัย และให้โอกาสแก่เขาหรือไม่ครับ ความเห็นผม ผมมองว่าคนเรามันผิดพลาดกันได้ ถ้าเขายอมรับผิดจริงๆ และได้รับโทษไปแล้ว เราก็ควรจะให้โอกาสเขาในการสร้างความดีเพื่อมาชดเชยความผิดที่เขาก่อขึ้น
ความผิดอีกประเภทหนึ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นเลย ก็คือ ความผิดที่เกิดจากถูกประเมินว่าผิด ความผิดแบบนี้ไม่ได้มากจากคนคนนั้นทำผิด แต่เกิดจากคนอื่นประเมินว่าผิด เพราะยึดมั่นถือมั่นในตนเองว่าถูกตลอด และคนอื่นทำอะไรที่ขัดกับความเชื่อของตนเอง แปลว่าคนนั้นผิด ความคิดที่ไม่เหมือนเรา การกระทำที่ไม่เหมือนเรา หรือไม่ตรงกับที่เราคาดหวังให้ทำ แปลว่าคนนั้นทำผิด ไม่ทราบท่านผู้อ่านเคยเจอคนลักษณะนี้บ้างหรือไม่ครับ
สิ่งที่อยากจะบอกก็คือ ความผิดพลาดเป็นเรื่องปกติ ถ้าไม่มีความผิดพลาด มันก็ไม่มีสิ่งที่ถูกต้องหรอกครับ เราจะรู้ได้อย่างไรว่านี่คือสิ่งที่ถูก ถ้าไม่มีสิ่งที่ผิด ประเด็นสำคัญก็คือ ถ้าคนที่ทำผิดไปแล้วยอมรับผิดอย่างจริงใจ และพยายามจะทำความดีเพื่อชดเชยความผิดที่ได้ทำไว้นั้น ผมว่าเราก็ควรจะให้อภัยในความผิดที่เขาได้ก่อขึ้น และลืมๆ ความผิดพลาดในอดีตของเราไปซะ อย่าไปซ้ำเติมเขาอีกเลยครับ เพราะเขารู้อยู่แก่ใจแล้วว่าสิ่งที่เขาทำมานั้นมันผิด
พื้นฐานของมนุษย์เรานั้นไม่มีใครอยากทำผิดหรอกครับ
เคยฟังเพลงนี้มั้ยครับ “ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว แต่ก็ยังยืนยันว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ”
I agree with you กับบทความนี้เพราะใครเล่าไม่เคยทําผิดใช่มั้ยคะ
แต่เราก็ต้องความนําความผิดต่างๆนั้นมาเป็นบทเรียนเสมอ
เพื่อที่จะได้ไม่ลืมสิ่งที่เรากระทํา ( เห็นด้วยมั้ยคะ)
HAPPY NEW YEAR 2010
SEE YOU ON 5 JAnuary 2010 in class.
ม่ายด้ายตั้งใจที่จะทำผิด
แต่ก้ม่ายแน่จัยว่าเป็นคนทำรึป่าว
เลยเกิดความรู้สึกม่ายสะบายใจอะ
เหนื่อยใจมากเลย….
จะมีสักกี่คนกันครับเมื่่อทำผิดและขอโทษอย่างจริงใจไปแล้วจะได้รับการให้อภัย