อย่าลืมลับคมความรู้อยู่เสมอ

ในช่วงวันหยุด ก็ได้มีโอกาสได้พบปะกับเพื่อนฝูงที่หายหน้าหายตากันไปนานหลายปี ตั้งแต่เรียนจบกันไป บางคนก็มีคำบ่นเจ้านายมาให้ฟัง บ้างก็บ่นเรื่องของชีวิตครอบครัว ลูก บ้าง เมียบ้างตามประสา แต่ส่วนใหญ่ที่ผมได้ยินคำบ่นเยอะที่สุดก็คือ เรื่องงาน บ่นว่างานเยอะ ทำงานกันแทบตาย เหนื่อยเหลือเกิน บ้างก็บอกว่า งานที่ทำมันซ้ำซากจำเจ

สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นได้กับคนทุกคนแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ทำงานมาสักพัก สักพักนี่ก็คงประมาณ 5 ปีขึ้นไปแล้ว หลังจากที่ได้เรียนรู้วิธีการทำงานใหม่ๆ ตื้นเต้นกับแนวทางการทำงานที่ไม่เคยเจอมาก่อน พอเริ่มเข้าทาง เราก็จะทำงานตามระบบที่ได้วางไว้อยู่ตลอดเวลา

สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นสำหรับลูกน้องของตนเองก็คือ ส่วนใหญ่จะมุ่งมั่นทำงาน
ตามที่ได้รับมอบหมายไปอย่างดี ยิ่งมีประสบการณ์มากขึ้น ก็ยิ่งทำงานได้คล่องขึ้น ในระยะหลังๆ ก็เริ่มมีบางคนบ่นให้ฟังว่า ตอนนี้เหนื่อยมาก ทำงานไม่ทัน คิดอะไรก็ไม่ออก คิดช้าลงไปเยอะเลย

ผมได้มีโอกาสอ่านนิทานเรื่องหนึ่ง ซึ่งให้ข้อคิดที่ดีมากๆ แต่จำไม่ได้ว่าอ่านมาจากไหน เรื่อง มีอยู่ว่า มีช่างตัดไม้อยู่คนหนึ่ง เพิ่งจะจบหลักสูตรการตัดไม้ออกมา และได้ปริญญาเกียรตินิยมเหรียญทองในการตัดไม้ซะด้วย แถมทางมหาวิทยาลัยก็ได้ให้เลื่อยคุณภาพดีเยี่ยมติดตัวออกมาใช้ในการประกอบอาชีพโดยไม่ต้องไปซื้อหาเองเลย

ช่างตัดไม้คนนี้ก็ได้ไปสมัครงานกับเจ้าของโรงไม้แห่งหนึ่ง
เจ้าของเองก็พอใจอย่างมากกับผลงานการเรียน และวิธีการตัดไม้ของช่างคนนี้มาก

ใน วันแรก ก็ได้ให้ช่างไม้ลองตัดไม้ดู ผลปรากฎออกมาดีมาก ช่างตัดไม้สามารถตัดไม้ได้ถึง 20 ต้นในวันแรก ซึ่งเป็นผลงานขั้นสุดยอด ไม่เคยมีช่างในความดูแลของเจ้าของโรงไม้ทำได้แบบนี้เลย เจ้าของก็พูดกับช่างไม้ในสิ้นวันแรกว่า

“ผลงานดีมากเลยนะ พรุ่งนี้ทำให้ได้แบบนี้อีก”
วันต่อๆ มาช่างไม้ก็มานะพยายาม ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการตัดไม้ ผ่านไป 1 สัปดาห์ ช่างไม้ก็ไปรายงานกับเจ้าของโรงไม้ว่า
“ต้อง ขอโทษจริงๆ ครับนาย ช่วงนี้ผมร่างกายไม่รู้เป็นอะไร ทำให้ตัดไม้จากเดิมที่เคยได้ 20 ต้นต่อวัน เหลือแค่ 18 ต้นเอง” นายเองก็มองว่าไม่เป็นไร เพราะ 18 ต้นก็ยังมากกว่าช่างไม้อีกหลายคน

ผ่านไป 1 เดือน ช่างไม้เดินร้องไห้เข้ามาหานายอีก และบอกนายว่า
“นายครับ” ช่างไม้เรียกนาย พร้อมเสียงสะอื้น
“ผม ต้องขอโทษนายจริงๆ ครับ ทั้งๆ ที่ผมพยายามลงแรงมากกว่าเดิม ตั้งใจมากกว่าเดิม แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรทำให้ผมตัดไม้ได้น้อยลงไปอีก ทั้งๆ ที่สมัยก่อนผมไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ผมไม่ได้ขี้เกียจจริงๆ นะครับ”

นายเองก็เห็นถึงความตั้งใจและขยันขันแข็งของช่างไม้เป็นอย่างดี
และไม่เคยคิดว่าช่างคนนี้จะขี้เกียจแต่อย่างใด สุดท้ายนายก็ถามคำถึงหนึ่ง
ซึ่งทำให้ช่างไม้ถึงกับอึ้งไปก็คือ

“นี่ช่าง ช่างลับเลื่อยครั้งสุดท้ายเมื่อไร???”

เราทุกคนก็เหมือนกับช่างไม้ ทำงานกันตัวเป็นเกลียว ทุ่มเท ถามว่าบางครั้งเราเหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะเหนื่อยแบบนั้น สิ่งสำคัญก็คือ เราเองพัฒนาตัวเองให้ทันกับความรู้
หรือการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ที่เกิดขึ้นบ้างหรือไม่ เคยที่จะอ่านหนังสือ พัฒนาตนเอง เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานให้ดีขึ้นหรือไม่

ผม เชื่อว่า หลายคนไม่เคยทำเลย บางคนทำอยู่เป็นประจำ และส่วนน้อยที่พัฒนาตนเองอยู่เสมอ ถ้าเราอยากจะทำงานให้ได้ประสิทธิภาพ และประสิทธิผลอยู่เสมอ เราจะต้องติดตามหาความรู้ใหม่ๆ ใส่ตัวอยู่ตลอด ยิ่งในปัจจุับันที่เทคโนโลยีพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ความรู้ใหม่ๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย ยิ่งทำให้เราต้องยิ่งติดตาม มิฉะนั้นเราก็จะล้าหลังไปในที่สุด

วันนี้คุณลับคมสมองคุณแล้วหรือยัง???

ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร