้ท้อใจจัง ทำไงดี

อยู่ธิ๊เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรัยมันตามความคิ๊สติเราหั้ยทันอยู่กับ……

สิ่งที่มีม่ายใช่สิ่งฝัน —“” (( แระธัมสิ่งนั้นหั้ยมันดี ธิ๊สุส ))

ก๊””ชีวิต คือ ชีวิต”” เมื่อมีเข้ามาก๊มี เลิกปรัย มีสุขสม-+++++

มีผิดหวัง…. หัวเราะหรือหวั่นหวัย….เกิดขึ้นด้ายทุกวัน -****

คัยจะปรัยรุ้ว่าวันข้างหน้าจะ พบ เจออารายอีก หรือ ป่าว หน้ากลัว

หรือ ม่ายหน้ากลัว ก๊รูม่ายด้าย เรยย เหมือนสิ่ง ที่มันผ่าน ๆ ปรัยนัยชีวิต

อย่าง รวดเร็ว ทุก ๆ วัน ….””บางวันยังม่ายด้ายธัมอารายเรยย ธิ๊จะเก็บ

วั้ยนัยความทรงจัม … วันนั้นมันก๊ผ่านปรัยแระอย่างรวดเร็ว …แต่ กับอีก

บางวันก๊มีเรื่องที่ม่ายหน้าคาดคิ๊ม่ายเคยคิ๊ว่าจะพบจะด้ายธัม แต่เวลา..ก๊

พาเรามาธัม และเวลามันก๊ผ่านปรัยอย่าง ช้า ๆ …””และมีอารายหั้ย

เราคิ๊เราธัม มากมาย …”” อย่างว่า เกิดมาทั้งที อยากธัมรัยก๊รีบธัม /*

ม่ายต้อง “รอ” หั้ยถึงเวลาที่สมควรแร้วจึงมาคิ๊ธัม … แต่เราต้อง

ธัมก่อนที่วัน อัน โหดร้าย ที่เวลามันนำมาพบเจอกับ เรา ก่อน *-*–*-

“””ธัมแร้วมีความสุข หรือ ป่าวสุขกับทุกอันหนัยมันมากกว่ากัน””””

เราม่ายรู้ แต่ อย่างว่า คลเราเกิดมาพร้อมหน้าที่ ……หน้าที่ที่มันติดตัว

มาตั้งแต่เกิด *** คือหน้าที่ของความ ลูก *** ธัมแร้วชีวิตเราจะเปน

งัย ช่างมันเถอะ ว่าแต่ด้ายธัมหน้าที่ ก๊ เหมือนชีวิตนี้ด้าย ธัมหนัยสิ่งที่สมควร

ธัม จะมีความสุขหรือม่าย ค่อยคิ๊อีก ที ..+*-*/-*/ เหมือนเราทัมงาน

เรารู้ว่าเรา เหนื่อยแต่ ธัมมัยเราต้องธัม ก๊นัยเมื่อ เรามาเปนพนักงานเค้า เรา

..++ เปนคลมากรอกบัยสมัคร ++..เรารับอาสาทัมงาน ก๊ต้องธัมหน้าที่

ของเราหั้ยดีสิจริง หมัย คล เราความทุกนัยจัย ธิ๊ม่ายสามารถ บรรยาย ออก

มาเปนคัมพูดด้าย เก็บวั้ยคลเดียวเจ็บคลเดียวอายคลเดียว มันก๊คงม่ายช่าย

มีแต่เราหร๊อกคล อื่น ก๊มีอาจจะมีมากมีน้อย แร้วแต่การยอมรับของแต่ละคน

ม่ายมีเรื่องอารายที่ ธัมหั้ยเราทุกจัยด้าย นอกจากจัยเราเอง คือตัวบงชี้

ว่าเราทุกจัยมากแค่ หนัย แต่ ว่าเค้าทุกเรื่องอาราย เราทุกเรื่องอารายเท่านั้น**

เอง ….โลกบัยนี้มันแสนกว้างไหย่จะทุกจัยธัมมัยแค่เรื่อง เล็ก ๆๆๆๆๆๆๆๆ***

ทีวรวม กันแร้วม่ายเท่าเศษเสี้ยวของโลกบัยนี้เร ยยย ชีวิตหนอชีวิต

หน้า อนิจจัง …..อัตตาหิต อัตตะโน นาโถ ตนเปนที่พึงเเห่งตน

“”””ทุกจัยก๊ต้องแก้ด้วยจัย”””” ถึงจะคลายด้าย ….