ปากบอกร่วมมือกัน แต่ทำจริงไปกันคนละทาง

บทความ · HR Management · การทำงานข้ามทีม

⬛ HR Insight

ปากบอกร่วมมือกัน แต่ทำจริงไปกันคนละทาง

“การถูกขอให้ร่วมมือครั้งนี้ จริง ๆ แล้ว คือการถูกขอให้ฝึกคนมาแทนตัวเองหรือเปล่า”


มีความเชื่อหนึ่งที่ได้ยินกันบ่อยในวงการบริหาร นั่นคือ ถ้าวางแผนรัดกุม ให้งบพร้อม ตั้งตัวชี้วัดชัด แล้วมีผู้บริหารคอยหนุนหลัง ความร่วมมือระหว่างทีมก็จะเดินไปได้เอง

ฟังดูเข้าท่าครับ แต่ในความเป็นจริง กลับมีองค์กรจำนวนไม่น้อยที่ทำครบทุกข้อแล้ว ความร่วมมือก็ยังพังอยู่ดี ที่แปลกคือมันพังด้วยอาการคล้าย ๆ กัน คือสองทีมที่ถูกจับมาทำงานด้วยกัน กลับยิ่งห่างกัน ยิ่งระแวงกัน จนงานเดินช้ากว่าตอนต่างคนต่างทำเสียอีก

ภาพแบบนี้คุ้นไหมครับ ฝ่ายขายกับฝ่ายบริการที่ถูกสั่งให้ทำงานด้วยกัน แต่ลงเอยด้วยการโยนกันไปมา หรือสองแผนกที่ประชุมร่วมกันทีไรก็จบด้วยความอึดอัด เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นในองค์กรแทบทุกขนาด และต้นตอของมันมักเป็นเรื่องเดียวกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ผู้นำส่วนใหญ่นึกไม่ถึง

อ่านเพิ่มเติม “ปากบอกร่วมมือกัน แต่ทำจริงไปกันคนละทาง” →

งานของผู้นำในยุค AI ไม่ใช่การรู้มากกว่า แต่คือการทำในสิ่งที่ AI ยังทำแทนไม่ได้

บทความ · HR Management · Leadership in the Age of AI

⬛ HR Insight

งานของผู้นำในยุค AI ไม่ใช่การรู้มากกว่า แต่คือการทำในสิ่งที่ AI ยังทำแทนไม่ได้

“AI จะทำให้ผู้นำที่เป็นผู้จัดการเชิงเทคนิคถูกท้าทายมากขึ้น แต่จะทำให้ผู้นำที่เป็นมนุษย์จริงๆ สำคัญขึ้นมาก”


ถ้า AI วางแผนงานให้เราได้ จัดระเบียบการทำงานให้เรา สร้างตารางควบคุมงาน วิเคราะห์ข้อมูลได้เร็ว สรุปได้ดี เตรียมงานได้ครบ แล้วงานของผู้นำในยุค AI นี้คืออะไรกันแน่

คำถามนี้ไม่ได้มีคำตอบเดียวครับ แต่มีทิศทางที่ชัดขึ้นเรื่อยๆ จากทั้ง Harvard Business Review, McKinsey และ Deloitte ที่ต่างชี้ไปในทางเดียวกันว่า งานของผู้นำไม่ได้หายไป แต่กำลังเปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่ AI ยังทำแทนไม่ได้จริงๆ


หนึ่ง — AI ให้คำตอบได้ แต่ให้ความหมายแทนผู้นำไม่ได้

ผมพบว่าสิ่งแรกที่ AI ยังทำแทนผู้นำไม่ได้จริงๆ คือการสร้างความหมายให้กับงาน

AI บอกได้ว่า “เราควรทำอะไร” แต่ตอบแทนผู้นำไม่ได้ว่า “ทำไมสิ่งนี้จึงสำคัญกับเราในฐานะองค์กรและในฐานะคน” McKinsey ชี้ไว้ในรายงานเรื่องการสร้างผู้นำในยุค AI ว่าสิ่งที่จะยังเป็นข้อได้เปรียบของมนุษย์คือความสามารถในการสร้างแรงบันดาลใจ วินิจฉัยสถานการณ์ และสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ระบบอัตโนมัติยังเข้าถึงได้ยาก

ถ้าพนักงานไม่รู้ว่างานของตัวเองเชื่อมกับลูกค้า กับองค์กร หรือกับบางสิ่งที่มีคุณค่าอย่างไร เขาก็แค่ทำงานไปวันๆ และในวันที่ AI เข้ามาทำงานได้เร็วกว่าและถูกกว่า คนที่รู้สึกแบบนั้นก็จะไม่รู้ว่าตัวเองยังมีที่ยืนอยู่หรือเปล่า

นั่นคืองานของผู้นำครับ ไม่ใช่การออกคำสั่ง แต่คือการทำให้คนเห็นว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมีความหมาย


สอง — AI วิเคราะห์ทางเลือกได้ แต่รับผิดชอบทางศีลธรรมแทนไม่ได้

AI ช่วยวิเคราะห์ความเสี่ยง ประมาณการต้นทุน หรือจำลองผลกระทบได้ดีมาก แต่เมื่อการตัดสินใจนั้นเกี่ยวข้องกับความเป็นธรรม ความไว้วางใจ และคุณค่าที่องค์กรยึดถือ สุดท้ายมนุษย์ต้องเป็นคนรับผิดชอบ

Deloitte ระบุไว้ชัดในรายงานเรื่อง AI กับการตัดสินใจในอนาคตว่า ความรับผิดชอบ การมีส่วนร่วมของมนุษย์ และความไว้วางใจต้องถูกออกแบบไว้ในกระบวนการตัดสินใจ ไม่ใช่ปล่อยให้ AI กลายเป็นผู้ตัดสินใจโดยไม่มีเจ้าของ

ผมเคยเห็นองค์กรที่ใช้ผลลัพธ์จากระบบวิเคราะห์มาอ้างว่า “ข้อมูลบอกให้ทำแบบนี้” แล้วตัดสินใจเรื่องที่กระทบพนักงานโดยไม่มีใครรับผิดชอบจริงๆ ผลที่ตามมาคือความไว้วางใจในองค์กรพังลงในเวลาไม่นาน ผู้นำที่ดีในยุคนี้ต้องกล้าตัดสินใจในเรื่องที่ไม่มีคำตอบสมบูรณ์ และยืนรับผิดชอบทั้งผลลัพธ์ทางธุรกิจและผลที่กระทบต่อคน


สาม — AI สื่อสารได้ แต่สร้างความไว้วางใจที่แท้จริงแทนไม่ได้

AI เขียนสุนทรพจน์ได้ดี ร่างอีเมลได้ดี แต่ความไว้วางใจไม่ได้เกิดจากถ้อยคำที่สวยงาม มันเกิดจากความสม่ำเสมอ ความจริงใจ การทำตามที่พูด และการยืนอยู่กับคนในช่วงเวลาที่ยาก

ผมพบว่าพนักงานจำนวนไม่น้อยรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่หัวหน้าพูดนั้นเขียนขึ้นมาเอง หรือให้ใครช่วยทำ และนั่นคือจุดที่ความไว้วางใจเริ่มสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะใช้ AI แต่เพราะขาดความจริงใจที่คนรู้สึกได้


สี่ — AI โค้ชได้บางส่วน แต่เข้าใจมนุษย์ทั้งคนแทนไม่ได้

AI ให้คำแนะนำด้านการพัฒนาได้ ช่วยออกแบบแผนการเติบโตได้ แต่การโค้ชคนจริงๆ ต้องอ่านอารมณ์ ความกลัว ความมั่นใจ ความลังเล และบริบทชีวิตของเขา

คนไม่ได้ต้องการแค่คำแนะนำที่ถูกต้องเสมอไป หลายครั้งเขาต้องการคนที่เข้าใจว่า “ทำไมเขายังไปต่อไม่ได้” และนั่นคือสิ่งที่ต้องการผู้นำที่เป็นมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่ระบบที่ฉลาดที่สุดในโลก


ห้า — AI คาดการณ์แนวโน้มได้ แต่สร้างความกล้าในทีมแทนไม่ได้

AI ช่วยเห็นแนวโน้มและความเสี่ยงได้ แต่ในเวลาที่องค์กรต้องเปลี่ยนจริง คนไม่ได้ติดเพราะไม่มีข้อมูลเสมอไป เขาติดเพราะกลัวเสียหน้า กลัวผิด กลัวถูกตัดสิน และกลัวอนาคต

ดังนั้นผู้นำในยุค AI ต้องสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยทางจิตใจ ให้คนกล้าลอง กล้าพูด กล้าคิดต่าง และกล้าทำสิ่งใหม่ ซึ่งไม่มีระบบใดสร้างแทนได้


หก — AI เพิ่มประสิทธิภาพได้ แต่สร้างพลังงานในองค์กรแทนไม่ได้

บางองค์กรนำ AI เข้ามาแล้วคนกลับเหนื่อยมากขึ้น เพราะความคาดหวังสูงขึ้น งานเร็วขึ้น รอบการตัดสินใจถี่ขึ้น และทุกอย่างกลายเป็น “ต้องทำได้มากกว่าเดิม” นั่นคือกับดักที่ผมเห็นบ่อยมากครับ

ผู้นำที่ดีในยุคนี้ต้องไม่ใช้ AI เพื่อบีบประสิทธิภาพอย่างเดียว แต่ต้องออกแบบวิธีทำงานใหม่ให้คนทำงานได้ดีขึ้นโดยไม่เผาพลังงานจนหมด ซึ่งนั่นต้องอาศัยการอ่านคน เข้าใจบริบท และดูแลสุขภาวะของทีม ซึ่งไม่มีระบบใดทำแทนได้


เจ็ด — AI เสนอทางเลือกได้ แต่สร้างความมุ่งมั่นร่วมกันแทนไม่ได้

AI เสนอแนวทางได้เป็นสิบทางเลือก แต่การทำให้คนหลายฝ่าย “ยอมเดินไปด้วยกัน” ยังเป็นงานของผู้นำ เพราะความมุ่งมั่นเกิดจากการมีส่วนร่วม ความเป็นเจ้าของ และความไว้วางใจระหว่างคน ไม่ใช่จากการเห็นด้วยกับข้อมูลชุดเดียวกัน

ผู้นำต้องออกแบบการสนทนา กำหนดสิทธิ์การตัดสินใจ และสร้างความเป็นเจ้าของให้ชัดเจน สิ่งเหล่านี้ไม่มีระบบใดทำแทนได้


แปด — AI ทำงานได้ แต่สร้างวัฒนธรรมองค์กรแทนไม่ได้

วัฒนธรรมองค์กรไม่ใช่ข้อความบนผนังหรือคำสวยงามในคู่มือ แต่คือพฤติกรรมที่คนเห็นซ้ำๆ ว่าอะไรได้รับรางวัล อะไรถูกมองข้าม และใครคือแบบอย่างที่แท้จริง

AI ช่วยวิเคราะห์ผลสำรวจวัฒนธรรมองค์กรได้ แต่ไม่สามารถเป็นตัวอย่างของความกล้า ความถ่อมตน ความเป็นธรรม หรือความเป็นมนุษย์ได้แทนผู้นำ ผู้นำต้องไม่ใช่แค่พูดเรื่องวัฒนธรรม แต่ต้องเป็นหลักฐานที่คนเห็นได้


งานที่ผู้นำต้องทำเอง

คำถามที่เปิดบทความนี้ไม่ได้มีคำตอบที่สมบูรณ์ครับ แต่มีทิศทางที่ชัดเจน AI จะทำให้ผู้นำที่เป็น “ผู้จัดการเชิงเทคนิค” ถูกท้าทายมากขึ้น แต่จะทำให้ผู้นำที่เป็น “มนุษย์จริงๆ” สำคัญขึ้นมาก

“สิ่งที่ AI ยังทำแทนไม่ได้คือการสร้างความหมาย การตัดสินใจที่รับผิดชอบได้ การสร้างความไว้วางใจ ความกล้า พลังงาน ความมุ่งมั่นร่วมกัน และวัฒนธรรมที่คนรู้สึกได้จริง”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

AI จะทดแทนคนที่ทำงานแบบ AI — แต่ไม่สามารถทดแทนคนที่ทำงานแบบมนุษย์อย่างแท้จริง

บทความ · HR Management · Future of Work

⬛ HR Insight

AI จะทดแทนคนที่ทำงานแบบ AI — แต่ไม่สามารถทดแทนคนที่ทำงานแบบมนุษย์อย่างแท้จริง

“คุณไม่ได้กำลังแข่งกับ AI ครับ คุณกำลังฝึก AI ให้แทนที่คุณโดยไม่รู้ตัว”


มีน้องคนหนึ่งถามผมว่า “พี่คิดว่าอีกกี่ปี AI จะแทนงานผมได้?”

ผมถามกลับว่า “แล้วงานของน้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน?”

เขาเล่าว่าส่วนใหญ่คือการสรุปข้อมูล เขียนรายงาน จัดทำ presentation และตอบคำถามซ้ำ ๆ ที่ถามกันอยู่บ่อย ๆ

ผมนิ่งไปสักครู่ก่อนจะตอบตรง ๆ ว่า “ถ้าทำแค่นั้นจริง ๆ อาจไม่ต้องรอถึงปีหรอกครับ”

ไม่ใช่เพราะ AI เก่งเกินไป แต่เพราะงานที่น้องเขาเล่ามานั้น AI ทำได้แล้ว และทำได้เร็วกว่า ถูกกว่า และไม่เคยเหนื่อย


ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ AI มันเก่งขึ้น

ปัญหาอยู่ที่คนจำนวนมากกำลังทำงานในรูปแบบที่ AI ถูกออกแบบมาเพื่อทำแทนพอดี

รับข้อมูลมา → ประมวลผลตามกฎ → สรุปออกมา → ส่งต่อไป

ถ้านี่คือสิ่งที่คุณทำในทุกวัน คุณไม่ได้กำลังแข่งกับ AI ครับ คุณกำลังฝึก AI ให้แทนที่คุณโดยไม่รู้ตัว

แต่ถ้ามองอีกด้านหนึ่ง มีสิ่งที่ AI ทำได้ยากมากและอาจไม่มีวันทำได้จริง นั่นคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์ยังมีคุณค่าในโลกของงาน


มนุษย์ยังเหนือกว่า AI ตรงไหน

ผมไม่ได้หมายถึงทักษะอ่อนๆ ที่ฟังดูดีแต่จับต้องไม่ได้ แต่หมายถึงสิ่งที่เฉพาะเจาะจงและฝึกได้

01  การตัดสินใจในสถานการณ์ที่ไม่มีคำตอบถูกต้อง

AI เก่งมากในการหาคำตอบที่ดีที่สุดจากข้อมูลที่มีอยู่ แต่เมื่อสถานการณ์ซับซ้อน ข้อมูลไม่ครบ ผลลัพธ์กระทบคน และทุกทางเลือกมีต้นทุน นั่นคือจุดที่การตัดสินใจของมนุษย์ยังสำคัญกว่า คนที่ฝึกตัดสินใจในความไม่แน่นอนได้ดี เรียนรู้จากผลลัพธ์ และรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัดสินใจไป คือคนที่ยากจะถูกแทนที่

02  การสร้างความสัมพันธ์ที่มีความหมาย

AI คุยกับคนได้ดีขึ้นทุกวัน แต่ความสัมพันธ์ที่เกิดจากการผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน การเข้าใจบริบทที่ไม่ได้พูดออกมา และความไว้วางใจที่สะสมมาจากประสบการณ์จริง สิ่งเหล่านี้ AI สร้างขึ้นได้แค่บางส่วน แต่ไม่ใช่ทั้งหมด คนที่ลงทุนกับความสัมพันธ์ในการทำงานอย่างจริงจัง คือคนที่มีสินทรัพย์ที่ AI ไม่สามารถลอกเลียนได้

03  การตั้งคำถามที่ถูกต้อง ไม่ใช่แค่หาคำตอบที่ถูกต้อง

AI ตอบคำถามได้เก่งมาก แต่มันตอบได้เฉพาะคำถามที่ถูกถาม ส่วนคนที่มองเห็นว่าโจทย์จริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่ถูกพูดถึง หรือตั้งคำถามที่ทำให้ทีมทั้งทีมคิดต่างออกไป นั่นคือทักษะที่หายากและยังคงหายากอยู่แม้ AI จะเก่งขึ้นแค่ไหน

04  การสร้างบริบทและความหมาย

ตัวเลขเดียวกัน เรื่องราวเดียวกัน ข้อมูลชุดเดียวกัน แต่คนที่สามารถนำมันมาเชื่อมกับบริบทขององค์กร ความกังวลของทีม และทิศทางที่กำลังจะไป แล้วทำให้คนอื่นเข้าใจและเชื่อได้ นั่นไม่ใช่แค่การสื่อสาร แต่คือการสร้างความหมาย ซึ่ง AI ยังทำได้ไม่ดีพอ


แล้วจะเริ่มต้นจากตรงไหน

ผมไม่คิดว่าคำตอบคือการหนี AI หรือพยายามทำงานที่ไม่มี AI แทรกแซงได้เลย

คำตอบที่ใช้ได้จริงคือการตรวจสอบตัวเองว่า ในแต่ละวัน งานที่ทำนั้น AI ทำแทนได้แค่ไหน และส่วนที่ต้องการสิ่งที่มนุษย์มีนั้นมากน้อยแค่ไหน

ถ้าตัวเลขแรกสูงกว่า นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ต้องตื่นตระหนก แต่คือสัญญาณที่บอกว่าถึงเวลาต้องเริ่มลงทุนกับตัวเองในพื้นที่ที่ต่างออกไป

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้พัฒนาจากการอ่านหนังสือหรือดูคลิปครับ แต่พัฒนาจากการลงมือทำซ้ำๆ ในงานจริงทุกวัน


คำถามที่ทุกคนควรถามตัวเอง

AI ไม่ได้น่ากลัว และไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูของคนทำงาน แต่มันจะกลายเป็นปัญหาสำหรับคนที่เลือกทำงานในแบบที่ AI ทำได้ดีกว่า และไม่ยอมพัฒนาสิ่งที่ AI ยังทำไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าน้องคนที่ถามผมวันนั้นจะตัดสินใจอย่างไรกับตัวเอง แต่คำถามที่เขาถามผมวันนั้น ผมคิดว่าทุกคนควรถามตัวเองบ้างครับ

“วันนี้ฉันกำลังพัฒนาสิ่งที่ AI แทนไม่ได้อยู่หรือเปล่า?”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

ลงทุนกับความสุขของพนักงาน ผลตอบแทนที่ได้กลับมาคุ้มกว่าที่คิด

บทความ · HR Management · Employee Engagement

⬛ HR Insight

ลงทุนกับความสุขของพนักงาน ผลตอบแทนที่ได้กลับมาคุ้มกว่าที่คิด

“เมื่อองค์กรรู้จักพนักงานให้ดีเท่ากับที่รู้จักลูกค้า พวกเขาจะปลดล็อคคุณค่าให้กับธุรกิจ และที่สำคัญกว่านั้น ให้กับคนที่ทำให้ธุรกิจมีชีวิต”


ผู้บริหารหลายคนบอกว่า “คนคือทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดขององค์กร”

แต่พอดูวิธีที่องค์กรเดียวกันนั้นออกแบบงาน วัดผลงาน และทำความเข้าใจพนักงาน กลับพบว่าพวกเขาปฏิบัติกับคนเหมือนเป็นแค่ปัจจัยการผลิตอีกตัวหนึ่ง

มีอยู่เรื่องหนึ่งที่น่าสังเกตมากคือ องค์กรส่วนใหญ่รู้จักลูกค้าของตัวเองดีมาก รู้ว่าลูกค้าต้องการอะไร กังวลเรื่องอะไร ตัดสินใจซื้อเพราะอะไร มีข้อมูล มีการวิเคราะห์ มีแผนรองรับทุกกลุ่ม แต่พอถามว่าพนักงานในองค์กรต้องการอะไรจริงๆ คำตอบที่ได้มักจะเป็นแค่ผลสำรวจรายปีกับความรู้สึกของผู้บริหาร

บทความใน HBR ฉบับเดือนมีนาคม 2026 จาก BCG และ Harvard Business School เล่าถึงกรณีที่น่าสนใจมากจากบริษัทค้าปลีกเครื่องแต่งกายรายหนึ่งในอเมริกาเหนือ ที่ตัดสินใจทำความเข้าใจพนักงานด้วยวิธีเดียวกับที่ใช้ทำความเข้าใจลูกค้า และสิ่งที่พบเปลี่ยนวิธีคิดของผู้บริหารไปโดยสิ้นเชิง


เมื่อ “ความสุขในงาน” กลายเป็นตัวเลขธุรกิจ

ทีมวิจัยทำแบบสอบถามกับพนักงานมากกว่า 90% ของบริษัท โดยถามลงไปถึงรายละเอียดที่แบบสอบถามทั่วไปไม่เคยถาม ทั้งแรงจูงใจในการทำงาน ความสุขในงานแต่ละประเภท และสัดส่วนเวลาที่ใช้ไปกับกิจกรรมแต่ละอย่าง แล้วนำข้อมูลเหล่านี้ไปเชื่อมกับตัวเลขธุรกิจจริง ทั้งยอดขาย ความพึงพอใจของลูกค้า และอัตราการลาออก

สิ่งที่พบชัดมากคือ ความสุขในงานไม่ใช่เรื่องอ่อนไหวที่วัดไม่ได้ มันคือตัวขับเคลื่อนผลงาน

🎯  ตัวเลขที่พิสูจน์ว่าความสุขในงานคือเรื่องธุรกิจ

01  ยอดขายสูงกว่า 25%

พนักงานที่มีความสุขในงานสูงมียอดขายต่อชั่วโมงสูงกว่าพนักงานที่มีความสุขในงานต่ำถึง 25% และร้านที่มีพนักงานกลุ่มนี้มากกว่ายังได้คะแนนความพึงพอใจของลูกค้าสูงกว่าด้วย

02  เพิ่ม 1% ได้ผลทันที

แค่สัดส่วนพนักงานที่มีความสุขในงานเพิ่มขึ้น 1% องค์กรสามารถเห็นยอดขายรวมเพิ่มขึ้นได้ราว 0.25%

03  ศักยภาพ 5-15% ต่อปี

หากรวมมาตรการหลายอย่างพร้อมกัน ทั้งการรักษาพนักงานที่มีความสุขสูง การพัฒนาพนักงานที่มีความสุขต่ำ และการสรรหาคนที่เหมาะสมกว่า องค์กรสามารถเพิ่มยอดขายรายปีได้ถึง 5-15%


สิ่งที่พนักงานบอกว่าสำคัญ กับสิ่งที่สำคัญจริงๆ

หนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุดจากงานวิจัยนี้คือ ความแตกต่างระหว่างสิ่งที่พนักงานบอกว่าสำคัญ กับสิ่งที่วิเคราะห์แล้วพบว่าสำคัญจริงๆ

สิ่งที่พนักงานบอกว่าสำคัญ

เงินเดือน สวัสดิการ และตารางเวลา — สิ่งที่จับต้องได้และตอบได้ง่ายเมื่อถามตรงๆ

✓ สิ่งที่ทำนายผลได้จริง

การเรียนรู้และเติบโต ความรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า งานที่มีความหมาย และโอกาสก้าวหน้าที่ชัดเจน

ความต้องการทางอารมณ์ไม่ใช่สิ่งที่มีก็ดีไม่มีก็ได้ มันคือรากฐานของการรักษาคนและสร้างผลงาน


พนักงานไม่ใช่กลุ่มเดียวกัน

อีกสิ่งหนึ่งที่งานวิจัยนี้ทำได้ดีมากคือการแบ่งกลุ่มพนักงานออกเป็น 8 กลุ่มที่มีลักษณะและความต้องการต่างกัน ซึ่งให้ภาพที่ละเอียดกว่าการมองพนักงานทั้งองค์กรเป็นกลุ่มเดียว

ครึ่งหนึ่งของพนักงานอยู่ในกลุ่มที่มีความสุขในงานสูงและผลงานดี เช่น กลุ่มพนักงานช่วงต้นอาชีพที่กระตือรือร้นเรื่องการเรียนรู้ กลุ่มพนักงานกลางอาชีพที่มองเห็นอนาคตในองค์กร และกลุ่มพนักงานอาวุโสที่รักแบรนด์และรักการพูดคุยกับลูกค้า อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในกลุ่มที่มีความสุขในงานต่ำและผลงานไม่โดดเด่น ส่วนใหญ่เป็นพนักงานพาร์ทไทม์รุ่นใหม่ที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับการพัฒนาหรือไม่ได้รับการยอมรับที่เหมาะสม

สิ่งที่ผู้บริหารประหลาดใจที่สุดคือกลุ่มที่มียอดขายสูงสุดในบริษัท ไม่ใช่พนักงานเต็มเวลารุ่นใหม่ที่กำลังไต่เต้า แต่เป็นพนักงานพาร์ทไทม์อาวุโสที่รักแบรนด์ รักการพูดคุยกับคน และรู้สึกว่างานมีความหมาย

พวกเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งที่สูงขึ้น แต่ต้องการความเคารพ ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และงานที่มีคุณค่า และพวกเขาก็ส่งมอบผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมกลับมา


งานที่ดีถูกออกแบบขึ้น ไม่ได้เกิดขึ้นเอง

งานวิจัยยังพบอีกว่าพนักงานรู้สึกมีพลังมากที่สุดเมื่อได้พูดคุยกับลูกค้าและเมื่อได้เรียนรู้สิ่งใหม่ แต่กลับใช้เวลากับกิจกรรมเหล่านี้น้อยกว่าที่ต้องการมาก ในบางสาขา พนักงานขายใช้เวลาน้อยกว่า 40% ในการพูดคุยกับลูกค้า ที่เหลือถูกดูดซับไปกับงานหลังร้าน งานธุรการ และกระบวนการซ้ำๆ

นั่นคือโอกาสที่ชัดมาก ถ้าออกแบบงานใหม่ให้พนักงานใช้เวลากับสิ่งที่สร้างความสุขและผลงานให้พวกเขาได้มากขึ้น ทั้งพนักงานและองค์กรจะได้ประโยชน์พร้อมกัน

สิ่งที่ทำให้กรณีนี้น่าสนใจยิ่งขึ้นคือผู้บริหารไม่ได้นำข้อมูลไปตัดสินใจเองในห้องประชุม แต่นำพนักงานกลุ่มตัวแทนมาร่วมอ่านผลวิจัย ร่วมคิด และร่วมออกแบบทางออก ทั้งการทำให้บทบาทชัดขึ้น การปรับแรงจูงใจให้ส่งเสริมการทำงานเป็นทีม และสิ่งเล็กๆ อย่างงบประมาณสำหรับผู้จัดการในการแสดงความชื่นชมพนักงาน ซึ่งพนักงานทุกกลุ่มทุกรุ่นบอกว่านี่คือสิ่งที่พวกเขารักในวัฒนธรรมของบริษัท


องค์กรของคุณรู้จักลูกค้าลึกแค่ไหน และรู้จักพนักงานลึกแค่นั้นไหม

มีแนวคิดหนึ่งในบทความที่น่าสนใจมากคือ เมื่อองค์กรรู้จักพนักงานให้ดีเท่ากับที่รู้จักลูกค้า พวกเขาจะปลดล็อคคุณค่าให้กับธุรกิจ และที่สำคัญกว่านั้น ให้กับคนที่ทำให้ธุรกิจมีชีวิต ถ้าคำตอบยังต่างกันอยู่มาก นั่นคือโอกาสที่ยังไม่ได้ใช้

“ความสุขในงานลงทุนได้ และผลตอบแทนที่ได้กลับมาคุ้มกว่าที่คิด”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

ในวันที่ทักษะใหม่เกิดขึ้นทุกวัน ทักษะพื้นฐานอาจมีค่ากว่าความเชี่ยวชาญในเครื่องมือใหม่

บทความ · HR Management · Learning & Development

อ่านเพิ่มเติม “ในวันที่ทักษะใหม่เกิดขึ้นทุกวัน ทักษะพื้นฐานอาจมีค่ากว่าความเชี่ยวชาญในเครื่องมือใหม่” →

บลอกที่ WordPress.com .

ขึ้น ↑