วันนี้นำเอาประสบการณ์ และคำถามของผู้บริหารท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นประเด็นที่น่าสนใจมากเลยครับ ท่านได้เล่าให้ฟังว่า ท่านได้พยายามปรับปรุงวิธีการบริหารลูกน้องของท่านใหม่ หลังจากที่ได้อ่านบทความ และได้เข้าชั้นเรียนฝึกอบรมในเรื่องของการเป็นหัวหน้างานที่ดี โดยเรื่องที่ท่านพยายามนำไปใช้เป็นเรื่องแรกก็คือ การให้คำชมเชยกับพนักงานที่ทำงานได้ดี อ่านเพิ่มเติม “คำชมต้องให้ด้วยความจริงใจ และบริสุทธ์ใจ” →

เมื่อพูดถึงเรื่องของผู้นำ หรือ ภาวะผู้นำแล้ว จะเห็นว่ามีหนังสือ และแนวทางในการพัฒนาผู้นำอยู่มากมาย ไม่ว่าจะในร้านหนังสือ ในเว็บไซต์ต่างๆ รวมทั้งในสถาบันการฝึกอบรมเรื่องของผู้นำ หลายๆ คนพยายามที่จะค้นหาแนวทางที่จะเป็นผู้นำที่ดี พยายามหาทางลัด และวิธีการที่จะทำให้เรากลายเป็นผู้นำที่ดีภายในพริบตา

วิธีการเหล่านี้มีอยู่จริงหรือไม่ เดี๋ยวเรามาหาคำตอบกันครับ อ่านเพิ่มเติม “เคล็ดลับในการเป็นผู้นำที่ดี” →

วันนี้ขอเปลี่ยนเป็นเรื่องเบาๆ ดีกว่านะครับ หลังจากที่เขียนเรื่องของค่าจ้างมาหลายวัน วันนี้ก็มีเรื่องมาเล่าสู่กันฟังเช่นเคย เป็นเรื่องที่ผมได้รับการแนะนำมาจากผู้ใหญ่ที่ผมเคารพมากท่านหนึ่ง ซึ่งท่านได้บอกผมเกี่ยวกับเคล็ดลับของการเป็นหัวหน้างาน และการสร้างแรงจูงใจให้กับลูกน้อง ซึ่งท่านลองมาแล้วทั้งชีวิต และได้ผลจริงๆ

ท่านบอกว่า ปกติคนเราทุกคนล้วนต้องการการได้รับความสำคัญ ต้องการที่จะให้คนอื่นมองว่าเราเป็นคนสำคัญสำหรับเขา ดังนั้นเคล็ดลับการจูงใจลูกน้องให้ได้ผลก็คือ “การทำให้ลูกน้องของเรารู้สึกว่าเขาเป็นคนสำคัญสำหรับเรา” นั่นเองครับ

โดยทั่วไปหัวหน้ามักจะแสดงตนเองว่าตัวเองสำคัญเพื่อให้ลูกน้องได้เห็น และเคารพเรามากขึ้น เช่น เวลาลูกน้องทำงานไม่ได้ หรือเกิดความผิดพลาด ลูกพี่ก็จะเข้าไปสอน โดยบอกเป็นนัยๆ ว่า ตัวเองเก่งกว่า เช่น

“บอกแล้วว่าให้ใช้วิธีนี้ พี่มีประสบการณ์เรื่องนี้มาอย่างดีตั้งแต่ในอดีต เชื่อมือพี่ได้เลย” หรือ

“รู้มั้ยว่า พี่ผ่านงานด้านนี้มาเยอะมาก รู้ว่าอะไรควรทำ และอะไรไม่ควรทำ และลองมาหมดแล้ว” หรือ

“ผมผ่านงานด้านนี้มา กว่า 20 ปีแล้ว คุณก็น่าจะเห็นความสำเร็จของผมที่ผ่านมา”

ฯลฯ

คำพูดตัวอย่างข้างต้นเป็นตัวอย่างคำพูดที่หัวหน้ามักจะใช้กับลูกน้องในเวลาที่ต้องการให้ลูกน้องเชื่อถือเรา คำพูดแนวนี้มักจะเป็นการแสดงว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ

แต่สิ่งที่หัวหน้ามักจะลืมไปก็คือ การที่เราจะได้ใจลูกน้องนั้น เราจะต้องทำให้ลูกน้องรู้สึกเป็นคนสำคัญ มากกว่าที่จะโชว์ว่าตัวเองสำคัญกว่า หรือเก่งกว่า เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เคยมีลูกน้องบางคนบ่นให้ฟังว่า “นายเรานี่เก่งไปซะทุกเรื่องเลยเนอะ ถามอะไร บอกอะไร ก็รู้แล้ว เคยทำมาแล้วซะทุกอย่าง เหมือนเราไม่มีความสำคัญสำหรับเขาเลย แบบนี้ให้เขาทำงานไปคนเดียวจะดีกว่า”

ดังนั้นการที่เราจะจูงใจลูกน้องให้ได้ และให้เขาทำงานให้เราอย่างเต็มความสามารถ ก็คือ การทำให้เขารู้สึกว่า เขามีความสำคัญสำหรับเรามาก เราจะขาดเขาไม่ได้ในงานนั้นๆ ซึ่งตรงนี้หัวหน้าก็สามารถที่จะใช้คำพูด หรือสีหน้าท่าทาง เพื่อเป็นเครื่องมือในการสื่อสารได้ เช่น

“งานนี้ผมต้องอาศัยคุณแล้วล่ะครับ เพราะคุณเองมีประสบการณ์ด้านนี้มาโดยตรง ผมฝากด้วยนะครับ” หรือ

“จากประสบการณ์ในงานโครงการลักษณะนี้ของคุณ ทำให้ผมเชื่อมั่นในฝีมือคุณมาก ยังไงก็ต้องฝากให้คุณช่วยลุยต่อแล้วล่ะครับ งานนี้ขาดคุณไม่ได้เลยครับ” หรือ

“งานที่ทำมาให้ผมนั้น ยังมีข้อผิดพลาดอยู่เล็กน้อย ซึ่งอาจเป็นที่ผมพูดไม่ชัดเจนเอง ผมจะอธิบายให้ฟังอีกครั้งนะครับ แล้วก็คงต้องฝากให้คุณช่วยแก้ไขให้หน่อยนะครับ” หรือ

“เมื่อวานนี้เห็นบอกว่าไม่สบาย วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นบ้างหรือยัง” หรือ

ฯลฯ

คำพูดที่ยกตัวอย่างนั้น เป็นเพียงตัวอย่าง ที่แสดงให้เห็นถึงการทำให้ลูกน้องของเรารู้สึกว่าเขามีความสำคัญสำหรับเราในการทำงาน มันเป็นการบอกเขากลายๆ ว่า เขามีฝีมือ และมีความสามารถในการทำงานให้กับเรา และเราเองก็ต้องพึ่งเขาในงานนั้นๆ

ตรงข้าม ถ้าเรามัวแต่ยกตนข่มท่าน และพยายามทำให้คนอื่นรู้ว่าเราเก่ง เราสำคัญ ถ้าทำมากเกินไป ก็จะไม่ได้ใจจากใครเลย แต่อาจจะมีการซุบซิบนินทาจากลูกน้องว่า “ถ้าเก่งนัก ก็ทำเองล่ะกัน”

วันนี้มีเรื่องน่าสนใจมาเล่าสู่กันฟังอีกเรื่องหนึ่งครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้สอบถามเหล่าบรรดาหัวหน้างานว่า

“ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากให้ลูกน้องตัวเองพัฒนา และปรับปรุงในเรื่องอะไรบ้าง”

ซึ่งหัวหน้าทุกคนมีความคาดหวังเรื่องนี้อยู่ในใจกันทุกคนแน่นอนครับ อ่านเพิ่มเติม “อยากให้ลูกน้องเป็นอย่างที่เราต้องการ แล้วหัวหน้าต้องทำอย่างไร” →

ผมเขียนเรื่องของหัวหน้ากับลูกน้องมาหลายบทความ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของบทบาทหน้าที่ ความรับผิดชอบ ความคาดหวังระหว่างกัน ฯลฯ รวมทั้งมีข้อเขียน และทฤษฎีมากมายที่ว่าด้วยทักษะในการเป็นหัวหน้างานที่ดีนั้นจะต้องประกอบไปด้วยอะไรบ้าง แต่สุดท้ายแล้วนั่นก็คือ การเรียนรู้ในมุมมองของคนที่เป็นหัวหน้าเพียงมุมเดียว อ่านเพิ่มเติม “มุมมองที่ต่างกันระหว่างหัวหน้ากับลูกน้อง” →