
เมื่อวานนี้ผมได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับผลงานขององค์กรกับผลงานของพนักงานว่าถ้าจะให้ดีแล้วควรจะต้องไปในทางเดียวกัน เพื่อที่จะได้บริหารผลงานกันได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลอย่างแท้จริง แต่ในการบริหารผลงานที่ดีนั้น แค่ตัวผลงานด้านเดียวนั้นไม่พอครับ ยังมีอีกด้านหนึ่งที่เป็นองค์ประกอบสำคัญของผลงาน ก็คือ เรื่องของพฤติกรรมพนักงานนั่นเองครับ อ่านเพิ่มเติม “ผลงาน กับพฤติกรรม”

ผมเชื่อว่าท่านที่เป็นหัวหน้างานหลายๆ ท่าน คงได้เคยพูดประโยคที่ว่านี้ หรืออาจจะเป็นประโยคที่คล้ายๆ กัน ไม่ว่าจะเป็น “สอนเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจำ” “สอนไปก็ไม่เคยรู้เรื่อง แล้วจะสอนไปทำไม” “อุตสาห์สอนงานให้ แต่พูดอะไรไป ก็เหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา” ฯลฯ จริงๆ แล้วเคยวิเคราะห์หาสาเหตุกันหรือไม่ว่า ทำไมพนักงานที่เราสอนงานบางคนถึงสอนเท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้เรื่องสักที
วันนี้ขอเอาทัศนคติของหัวหน้างานที่ไม่ค่อยจะดีมาเล่าสู่กันฟังอีกสักเรื่อง ซึ่งก็ไม่ใช่หัวหน้าทุกคนจะเป็นแบบนี้นะครับ เป็นเรื่องราวมาจากการที่ผมได้มีโอกาสไปพูดคุยในเรื่องของการบริหารผลงานให้กับลูกค้า ซึ่งการบริหารผลงานนั้นทักษะสำคัญของหัวหน้าในการบริหารผลงานลูกน้องก็คือ เรื่องของการให้
พูดถึงเรื่องของผลงาน ก็หนีไม่พ้นเรื่องของการกำหนดตัวชี้วัดผลงานซึ่งถือว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งที่หลายๆ องค์กรพยายามจะนำมาใช้ในการประเมินผลงานพนักงาน เพื่อให้เกิดความเป็นธรรม และลดทอนความรู้สึกของคนประเมินลงไปได้บ้าง แต่สิ่งที่ผมได้ประสบเจอมา (อีกแล้ว) และอยากจะนำมาเล่าสู่กันฟังเพื่อจะได้เป็นข้อคิดและข้อพึงระวังสำหรับองค์กรที่กำลังจะนำเอาระบบนี้มาใช้ในการประเมินผลงานให้ระมัดระวังมากขึ้นด้วย