นิทานเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีความประชดประชันสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน ที่คนเรามัวแต่อยู่ในโลกของโซเชียลมีเดีย หรือ โลกเสมือน มากกว่าที่จะอยู่กับปัจจุบันในโลกแห่งความเป็นจริง

เคยมั้ยครับ ที่นั่งอยู่ด้วยกันกับเพื่อน ครอบครัว นั่งท่านข้าวโต๊ะเดียวกัน แทนที่จะคุยกัน ยิ้มกัน หัวเราะกัน กลับกลายเป็นว่าทุกคนนั่งก้มหน้าดูจอในความเงียบสนิท เพราะกลัวการพูดคุยต่อหน้าและกลัวคนอื่นได้ยิน แต่กลับไปหมกมุ่นอยู่กับโลกเสมือน ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ

ในยุคสมัยที่สังคมเปราะบางดั่งเศษแก้วและความโกรธแค้นปะทุขึ้นง่ายดายเพียงแค่การขับรถปาดหน้าหรือถ้อยคำถากถาง จนนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด ภูมิปัญญาเซนเรื่องนี้จะช่วยเป็นเกราะกำบังทางจิตใจ ให้เราเรียนรู้วิธีหยุดพายุอารมณ์ด้วยอาวุธที่เรียกว่า “สติ” และการยอมรับใน “เหตุปัจจัย” ของเพื่อนมนุษย์ เพื่อรักษาชีวิตและจิตใจให้รอดพ้นจากวังวนแห่งความรุนแรงครับ

ในโลกโซเชียล และสังคมที่เต็มไปด้วยการตัดสินเพียงชั่ววินาที เรามักปล่อยให้พฤติกรรมของผู้อื่นกลายเป็นยาพิษที่ทำร้ายใจเราเองอย่างไม่รู้ตัว ท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์ที่ถาโถมนี้ ภูมิปัญญาเซนจะช่วยเปลี่ยนมุมมองให้เรากลายเป็น “นายช่างผู้รู้ธรรม” ที่มองเห็นความวุ่นวายรอบกายด้วยใจที่สงบและเข้าใจในเหตุปัจจัยอย่างแท้จริง

วันนี้เอานิทานดี ๆ มาฝากกันอีกเช่นเคยนะครับ เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่อ่านแล้วได้ข้อคิด และพลังใจในการลงมือทำในสิ่งที่เรารักครับ ลองอ่านดูนะครับ