นิทานสอนใจ วันที่ไม่ได้ทำอะไร

บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานเซน

วันที่ไม่ได้ทำอะไร

“การได้ตื่นขึ้นมา ได้หายใจ ได้กินข้าว ได้ประคองหัวใจตัวเองผ่านอีกหนึ่งวันไปได้ นั่นก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่พอแล้ว”


คนจำนวนมากรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง “ยังไม่สำเร็จ” เพราะมัวแต่มองหาสิ่งยิ่งใหญ่ตลอดเวลา จนหลงลืมไปว่า บางครั้ง การได้ใช้ชีวิตธรรมดาอย่างสงบ และผ่านพ้นอีกหนึ่งวันไปได้ ก็เป็นความสำเร็จที่มีคุณค่ามากพอแล้ว แล้วเราเคยรู้สึกแบบนั้นบ้างไหม


มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทางไปหาพระอาจารย์บนภูเขา

ทันทีที่พบ เขาก็ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า

“ข้ารู้สึกว่าชีวิตตัวเองไร้ค่าเหลือเกิน”

อาจารย์ถามกลับเบาๆ

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“ทุกวันนี้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ไม่ได้สร้างผลงาน

ไม่ได้ก้าวหน้า

ไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรเลย”

อาจารย์จึงถามต่อ

“วันนี้เจ้ากินข้าวหรือไม่?”

“กินครับ”

“เห็นแสงแดดยามเช้าหรือไม่?”

“เห็นครับ”

“หัวเราะ หรือพูดคุยกับใครบ้างหรือไม่?”

ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนพยักหน้าเบาๆ

อาจารย์จึงยิ้ม

“เช่นนั้นแล้ว เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าวันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย?”

ชายหนุ่มเงียบงัน

อาจารย์ค่อยๆ รินชา ก่อนกล่าวช้าๆ ว่า

“มนุษย์จำนวนมากเอาแต่ตามหาความสำเร็จยิ่งใหญ่

จนลืมไปว่า

การได้ตื่นขึ้นมา

ได้หายใจ

ได้กินข้าว

ได้ประคองหัวใจตัวเองผ่านอีกหนึ่งวันไปได้

นั่นก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่พอแล้ว”

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้เบาๆ

ชายหนุ่มมองไอน้ำจากถ้วยชาอยู่เนิ่นนาน

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกว่า ชีวิตของตัวเองอาจไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่คิด


ข้อคิด

บางครั้ง เราไม่ได้ทุกข์เพราะชีวิตไม่มีความหมาย

แต่ทุกข์เพราะเอาความสำเร็จของคนอื่น มาใช้ตัดสินชีวิตตัวเอง

ทั้งที่ความสำเร็จที่แท้จริง

“อาจเป็นเพียงการได้ใช้ชีวิตธรรมดาในแต่ละวันอย่างไม่หล่นหายจากหัวใจของตนเอง”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

นิทานสอนใจ ปราสาททรายในทะเลทราย

บทความ · Mindfulness · นิทานสอนใจ

⬛ นิทานสอนใจ

ปราสาททรายในทะเลทราย

“ความสำเร็จที่ยากที่สุด คือการใช้ชีวิตธรรมดาในแต่ละวันให้ดี”


คนจำนวนมากใช้ทั้งชีวิตวิ่งไล่ตามความสำเร็จ จนลืมถามตัวเองว่า “แท้จริงแล้ว เรากำลังวิ่งไปหาอะไร”

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราอาจค้นพบว่า ความสำเร็จที่แท้จริง อาจเป็นเพียงการได้ใช้ชีวิตธรรมดาในแต่ละวันอย่างดีงามเท่านั้น


กาลครั้งหนึ่ง มีชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานคนหนึ่งเดินทางไปหาปรมาจารย์เซน

เขากล่าวด้วยแววตาแน่วแน่ว่า

“ข้าอยากประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่

อยากให้ผู้คนจดจำชื่อของข้าไปอีกนาน”

ปรมาจารย์ไม่ตอบ เพียงพาเขาเดินผ่านทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

กลางทะเลทรายนั้น มีซากรูปปั้นขนาดมหึมาตั้งเอียงอยู่ เหลือเพียงฐานหินแตกร้าวกับข้อความเลือนรางว่า

“จงมองผลงานของข้า และยอมสยบ”

ชายหนุ่มอ่านแล้วถาม

“ผู้สร้างรูปปั้นนี้คงเคยยิ่งใหญ่มาก”

อาจารย์พยักหน้า

“แต่ตอนนี้ ไม่มีใครจำได้แล้วด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร”

ลมทะเลทรายพัดผ่านซากหินเงียบๆ

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนถามอีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้น ความสำเร็จทั้งหมดก็ไร้ความหมายหรือ?”

อาจารย์ยิ้มบางๆ แล้วชี้ไปยังชายชราคนหนึ่งใต้ต้นไม้ไกลๆ

ชายชราคนนั้นกำลังต้มน้ำชา ให้อาหารสุนัขแก่ และหัวเราะเบาๆ กับหลานตัวน้อยของเขา

“ชายผู้นั้นไม่เคยสร้างอาณาจักร

ไม่มีผู้คนกล่าวขานชื่อของเขา

แต่ทุกเช้า เขาตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตอย่างสงบ

ดูแลคนที่รัก

กินข้าวเมื่อหิว

พักเมื่อเหนื่อย

และหลับลงโดยไม่เกลียดตัวเอง”

อาจารย์หันมามองชายหนุ่ม ก่อนกล่าวช้าๆ ว่า

“มนุษย์จำนวนมากอยากสร้างสิ่งยิ่งใหญ่

จนลืมไปว่า

ความสำเร็จที่ยากที่สุด

คือการใช้ชีวิตธรรมดาในแต่ละวันให้ดี”


ข้อคิด

ชื่อเสียง อำนาจ และความสำเร็จใหญ่โต อาจเลือนหายไปตามกาลเวลา

แต่การได้ใช้ชีวิตอย่างดีในแต่ละวัน
ได้รัก ได้หัวเราะ ได้ดูแลหัวใจของตนเองและคนรอบข้าง

“นั่นอาจเป็น ‘ความสำเร็จ’ ที่แท้จริงที่สุดของมนุษย์แล้ว”

โดย ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร | ที่ปรึกษาด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล | Think People Consulting

บลอกที่ WordPress.com .

ขึ้น ↑