ในยุคสมัยที่โลกหมุนเร็วจนน่าใจหาย ทุกย่างก้าวถูกผลักดันด้วยความเร่งรีบและความกลัวที่จะตามไม่ทัน ทำให้ผู้คนพยายามที่จะ “เดิน” ตลอดเวลา แม้ในขณะที่ร่างกายและจิตใจอ่อนล้า แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าจังหวะที่ถูกต้องในการใช้ชีวิตนั้นคืออะไร เราควรจะหยุดพักเมื่อไหร่ ควรจะก้าวเดินเมื่อไหร่กันแน่ ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูกันนะครับ

ในยุคสมัยที่การแข่งขันเป็นดั่งลมหายใจ สังคมมักยกย่องเชิดชูผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด และผู้คนต่างพยายามแสดงความเหนือกว่ากันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งหรือความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ จนกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว น้อยคนนักที่จะยอมทำตนอ่อนน้อมหรือถ่อมตนอย่างแท้จริง เพราะกลัวว่าจะถูกมองว่าอ่อนแอ ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ

พูดถึงความก้าวหน้า เรามักจะต้องคิดอย่างเดียวว่า เราต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียว แต่ในความจริงแล้ว การที่เราจะก้าวหน้าได้นั้น บางครั้งเราอาจจะต้องถอยหลังบ้าง เพื่อเรียนรู้บางอย่าง เพื่อให้ก้าวหน้าได้เร็วขึ้น ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ ที่การยอมถอยเป็นการทำให้เราก้าวหน้าได้ต่อไปจริง ๆ

ปัจจุบันสังคมเราเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ถือตัวเองเป็นใหญ่ จนไม่ฟังคนอื่น หลายคนไม่เคยให้อภัยซึ่งกันและกัน ส่งผลให้เกิดความรุนแรงตามมาอีกมากมาย วันนี้เอานิทานเกี่ยวกับเรื่องของการให้อภัยมาให้อ่านครับ หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อจิตใจของท่านผู้อ่านกันไม่มากก็น้อยครับ

วันนี้เอานิทานเกี่ยวกับการท่องโซเชียล ในโทรศัพท์มือถือของเรามากเกินไปมาให้อ่านกันอีกวันครับ