ในยุคที่แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างกว่าแสงดาว ยุคที่ยอดไลก์และคอมเมนต์มีอิทธิพลต่อความรู้สึกมากกว่าคำพูดจากใจจริง เราต่างวิ่งไล่ตามความสมบูรณ์แบบที่มองไม่เห็น เปรียบเทียบตัวเองกับภาพที่ปรุงแต่ง และแบกรับความคาดหวังมากมายจนไหล่แทบทรุด ในความวุ่นวายนี้เองที่จิตใจของเราเหมือนบ่อน้ำที่ถูกกวนอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยนิ่งสงบพอที่จะสะท้อนความงดงามที่แท้จริงของชีวิตได้เลย…

และนี่คือนิทานเซน ที่จะนำพาเรากลับสู่ความสงบภายใน และค้นพบความจริงที่ว่า คุณค่าที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ตัวเราเสมอ ไม่ว่าโลกภายนอกจะปั่นป่วนเพียงใด

ในโลกยุคปัจจุบันที่ทุกสิ่งหมุนไปอย่างรวดเร็ว โลกที่เต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารอันถาโถม การแข่งขันที่ดุเดือด และความคาดหวังมากมายจากรอบตัว เราหลายคนมักรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งที่ไม่มีวันสิ้นสุด จิตใจของเราฟุ้งซ่านไปกับเรื่องราวในอดีตที่แก้ไขไม่ได้ และกังวลถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ความสุขกลายเป็นสิ่งที่เลือนลางและยากจะไขว่คว้า จนบางครั้งเราลืมไปว่าความสงบที่แท้จริงนั้นไม่ได้อยู่ไกลออกไปเลย แต่ซ่อนอยู่ในตัวเรานี่เอง…

วันนี้เอานิทานดี ๆ มาฝากอีกเช่นเคยนะครับ เกี่ยวกับความสุขที่เราพยายามหาจากสิ่งใหม่ ๆ ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่เรามี ก็ให้ความสุขกับเราอยู่แล้ว แต่เรากลับไม่ค่อยมองมันเลย

ทุกวันนี้เรามีความสุขกับสิ่งที่เรามีอยู่หรือเปล่า หรือเราต้องการสิ่งใหม่ ๆ อยู่เรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่เรามีอยู่นั้นมันก็เพียงพอที่จะทำให้เรามีความสุขได้แล้ว