นิทานวันนี้ยังคงอยู่กับการที่เราคิดว่า ความผิดพลาดแค่นิดเดียวเอง หรือ แค่เล็กน้อยเองไม่เห็นเป็นอะไร มาให้อ่านกัน เพื่อให้เราตระหนักว่า สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ถ้าสะสมไปเรื่อยๆ มันก็จะกลายเป็นความผิดพลาดที่ใหญ่โตได้เช่นกัน

วันศุกร์อีกเช่นเคย เอานิทานดี ๆ มาฝากกันอีกเช่นเคย ทุกวันนี้เรามักจะเจอกับคนที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิด มองตัวเองว่าถูกเสมอ เวลาที่ตัวเองจอดรถในที่ห้ามจอด มีคนมาเตือน ก็มักจะมองว่า แค่แป๊ปเดียวเองไม่เห็นเป็นไร บางคนขับรถย้อนศร พอมีคนเตือนก็มักจะเถียงว่า แค่นิดเดียวเอง ฯลฯ นี่คือความไร้จิตสำนึกของคนเรา เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง

ความผิดพลาดและการพลาดพลั้งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลายคนอาจจบลงด้วยการยอมรับมันและก้าวไปข้างหน้า แต่กลับมีบางคนที่ติดอยู่กับอดีต ไม่สามารถปล่อยวางและก้าวเดินไปข้างหน้าได้ เรื่องราวต่อไปนี้จะเล่าเกี่ยวกับชายผู้หนึ่งซึ่งจมอยู่กับอดีตของตนเอง และการเดินทางเพื่อค้นหาความสงบในจิตใจผ่านคำแนะนำจากท่านอาจารย์เซ็น ลองอ่านกันดูนะครับ

ในชีวิตประจำวันของเรา ความกังวลและความไม่แน่นอนเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งเราปล่อยให้ความกลัวเหล่านี้เข้ามาครอบงำจิตใจ ทำให้เราไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ นิทานเรื่องนี้จะพาเราไปพบกับชายคนหนึ่งที่ต้องแบกภาระและความกังวลต่าง ๆ ในชีวิตของเขา ลองอ่านดูนะครับ

เช่นเคยครับ วันศุกร์ผมจะเอานิทานดี ๆ มาให้อ่านกัน วันนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่อ่านจบแล้วได้ข้อคิดมากมาย หลายคนมักจะใช้ชีวิตตอนนี้จมไปกับอดีตที่ผ่านไปแล้ว หรือมัวแต่กังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง โดยลืมไปว่า ชีวิตเราอยู่กับปัจจุบันมากกว่า เลยทำให้เราเครียด วิตกกังวลมากจนเกินไป ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ