คนเราทุกคนล้วนต้องมีความกังวลเกิดขึ้นในทุกวัน มันคือความคิดที่เราคิดขึ้นมาเอง จินตนาการเอาเองทั้งหมด โดยที่ยังไม่มีความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเลย ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดู เผื่อท่านจะสามารถเข้าใจเรื่องความวิตกกังวลของตนเองได้ดีขึ้น

การทำผิดกฎบ้าน กฎหมาย ยังไงก็คือความผิดอยู่ดี จะมาอ้างว่า แค่นิดเดียวเอง มันก็คือความผิด แต่คนไทยเรามักจะบอกว่า “แค่นี้เองไม่มีน้ำใจกันบ้างเลย” ข้ออ้างนี้ใช้ไม่ได้อย่างยิ่ง เพราะการกระทำมันคือผิดกฎหมาย แล้วจะมาอ้างคำนี้ได้อย่างไร

นิทานวันนี้ยังคงอยู่กับการที่เราคิดว่า ความผิดพลาดแค่นิดเดียวเอง หรือ แค่เล็กน้อยเองไม่เห็นเป็นอะไร มาให้อ่านกัน เพื่อให้เราตระหนักว่า สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ถ้าสะสมไปเรื่อยๆ มันก็จะกลายเป็นความผิดพลาดที่ใหญ่โตได้เช่นกัน

วันศุกร์อีกเช่นเคย เอานิทานดี ๆ มาฝากกันอีกเช่นเคย ทุกวันนี้เรามักจะเจอกับคนที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิด มองตัวเองว่าถูกเสมอ เวลาที่ตัวเองจอดรถในที่ห้ามจอด มีคนมาเตือน ก็มักจะมองว่า แค่แป๊ปเดียวเองไม่เห็นเป็นไร บางคนขับรถย้อนศร พอมีคนเตือนก็มักจะเถียงว่า แค่นิดเดียวเอง ฯลฯ นี่คือความไร้จิตสำนึกของคนเรา เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง

ความผิดพลาดและการพลาดพลั้งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลายคนอาจจบลงด้วยการยอมรับมันและก้าวไปข้างหน้า แต่กลับมีบางคนที่ติดอยู่กับอดีต ไม่สามารถปล่อยวางและก้าวเดินไปข้างหน้าได้ เรื่องราวต่อไปนี้จะเล่าเกี่ยวกับชายผู้หนึ่งซึ่งจมอยู่กับอดีตของตนเอง และการเดินทางเพื่อค้นหาความสงบในจิตใจผ่านคำแนะนำจากท่านอาจารย์เซ็น ลองอ่านกันดูนะครับ