มีชายสองคนต่างก็ป่วยหนักทั้งคู่ ทั้งสองนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยรวมห้องเดียวกัน ระหว่างเตียงจะมีม่านกั้นไว้

ชายคนหนึ่ง ได้รับอนุญาตจากหมอให้ลุกขึ้นนั่งได้วันละหนึ่งชั่วโมงในตอนบ่าย เพื่อให้ของเหลวจากปอดระบายออกได้สะดวก เตียงของเขาอยู่ชิดกับหน้าต่าง ซึ่งในห้องนั้นมีหน้าต่างอยู่เพียงบานเดียว

ความสุขย่อมคู่กับความทุกข์ ถ้าเราไม่รู้จักความทุกข์ ไหนเลยจะรู้จักความสุขได้ และทั้งสองอย่างนี้ มันก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา มันเกิดขึ้น คงอยู่สักพัก แล้วก็ดับไป และเกิดขึ้นใหม่สลับไปมาแบบนี้อยู่เสมอ นิทานวันนี้น่าจะให้ข้อคิดดี ๆ ในเรื่องเหล่านี้ได้อย่างดี

ในชีวิตของเรานั้น บางอย่างก็เป็นไปได้ บางอย่างมันก็เป็นไปไม่ได้ เราเองก็ควรจะต้องทราบ และประเมินได้ว่า สิ่งที่เราต้องการนั้น มันอยู่บนพื้นฐานของความเป็นได้มากน้อยแค่ไหน ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ

วันนี้เอานิทานเซนมาให้อ่านกันอีกเรื่องหนึ่งครับ ถ้าเรามีของที่ดี เราจะเก็บไว้คนเดียว หรือจะส่งเสริมให้ทุกคนมีของดีเหล่านี้เหมือนกัน เช่น ถ้าเรามีความสุข เราจะเก็บมันไว้คนเดียว หรือจะส่งให้คนอื่นมีความสุขด้วย

เราปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปบ้างหรือเปล่า เราเคยปฏิเสธโอกาสใหม่ ๆ ที่เข้ามาในชีวิตของเราบ้างหรือเปล่า โอกาสที่เข้ามานั้น มันมาเพียงครั้งเดียว แล้วก็จะจากไป ไม่มีทางที่จะอยู่รอเรา หรือหวนกลับมาหาเราใหม่ ถ้าเราไม่คว้ามันไว้เสียก่อน นิทานวันนี้เป็นเรื่องของโอกาส เมื่อท่านได้เห็นมันแล้ว อยู่ที่ท่านจะคว้ามันไว้ หรือจะปล่อยให้หลุดลอยไป