วันนี้ผมนำเอานิทานที่ค่อนข้างยาวมาให้อ่านกัน เป็นนิทานที่ให้ข้อคิดที่ดีมาก สำหรับใครที่รู้สึกว่าตนเองไม่มีคุณค่า ลองอ่านดูแล้วจะมองเห็นว่า เราเองยังมีคุณค่าอย่างมากมาย นิทานเรื่องนี้นำมาจากนิทานสีขาว ของ ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา ลองอ่านกันดูนะครับ ยาวสักนิด แต่รับรองว่าได้ข้อคิดที่ดีไปใช้อย่างแน่นอน

คนเราสมัยนี้เหมือนย้อนกลับไปสู่ยุคโบราณ ที่ถือคติว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ใครทำอะไรไม่ดีกับเรา เราก็ต้องแก้แค้นกลับไป มันยิ่งทำให้เกิดความแค้นไม่มีที่สิ้นสุด วันนี้เอานิทานจากเพจนิทานพื้นบ้านมาให้อ่านกันอีกเรื่องหนึ่งครับ

มีชายสองคนต่างก็ป่วยหนักทั้งคู่ ทั้งสองนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยรวมห้องเดียวกัน ระหว่างเตียงจะมีม่านกั้นไว้

ชายคนหนึ่ง ได้รับอนุญาตจากหมอให้ลุกขึ้นนั่งได้วันละหนึ่งชั่วโมงในตอนบ่าย เพื่อให้ของเหลวจากปอดระบายออกได้สะดวก เตียงของเขาอยู่ชิดกับหน้าต่าง ซึ่งในห้องนั้นมีหน้าต่างอยู่เพียงบานเดียว

ความสุขย่อมคู่กับความทุกข์ ถ้าเราไม่รู้จักความทุกข์ ไหนเลยจะรู้จักความสุขได้ และทั้งสองอย่างนี้ มันก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา มันเกิดขึ้น คงอยู่สักพัก แล้วก็ดับไป และเกิดขึ้นใหม่สลับไปมาแบบนี้อยู่เสมอ นิทานวันนี้น่าจะให้ข้อคิดดี ๆ ในเรื่องเหล่านี้ได้อย่างดี

ในชีวิตของเรานั้น บางอย่างก็เป็นไปได้ บางอย่างมันก็เป็นไปไม่ได้ เราเองก็ควรจะต้องทราบ และประเมินได้ว่า สิ่งที่เราต้องการนั้น มันอยู่บนพื้นฐานของความเป็นได้มากน้อยแค่ไหน ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ