ทุกวันศุกร์ ก็นำเอานิทานสอนใจดี ๆ มาให้อ่านกันอีกเช่นเคยนะครับ วันนี้เกี่ยวกับความขยัน และความขี้เกียจ ซึ่งเป็นเรื่องปกติในตัวเราทุกคน ลองอ่านดูกันนะครับ

คนเรามักใช้ข้ออ้างมากมายสำหรับสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำ หรือมักจะโทษคนอื่นว่าทำไมไม่ทำ แต่ไม่ค่อยมองกลับมาที่ตนเองสักเท่าไหร่

คำแก้ตัว ที่คนเรามักจะใช้อ้าง และคิดเอาเองว่านี่คือเหตุผลของการที่เราทำไม่ได้ แต่จริง ๆ ก็คือ คำแก้ตัว ของคนที่ไม่ยอมลงมือทำ และพยายามทำให้คนอื่นมองตนเองว่ามีเหตุผลของตน สุดท้าย คนที่มักจะหาข้อแก้ตัว ก็มักจะเป็นคนที่ไม่ได้รับการพัฒนาอะไรเลย

ในยุคปัจจุบันที่ผู้คนหมกมุ่นอยู่กับการสะสมทรัพย์สินและแข่งขันกันเพื่อความร่ำรวย บ่อยครั้งที่เราพบว่าความพยายามที่จะได้ “มากขึ้น” กลายเป็นภาระในชีวิตโดยไม่รู้ตัว หลายคนต้องทำงานหนักเกินไป แบกความกดดัน และรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี แม้จะได้มามากมายแล้วก็ตาม

หลายคนเริ่มเดินไปสู่ทางที่ผิด ทุจริต คดโกง หลอกลวงคนอื่น เพื่อให้ตนเองได้ทรัพย์สินมาสนองความโลภของตัวเอง

ในชีวิตที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและการตามหาสิ่งที่ดีที่สุด ผู้คนมักเชื่อว่าความสุขนั้นจะมาถึงเมื่อพวกเขามีสิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่บ่อยครั้ง การแสวงหานี้กลับนำพามาซึ่งความเหนื่อยล้าและความผิดหวัง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเจอความสุขสักที ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูนะครับ