นิทานสอนใจ การตัดสินใจของเลวิน

วันศุกร์วนมาถึงอีกครั้ง เช่นเคยนะครับ วันนี้เอานิทานสอนใจดีๆ มาให้อ่านกันอีกเรื่องหนึ่งครับ เป็นของ ดร. อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เขียนไว้ในหนังสือ ด้วยรักบันดาล นิทานสีขาว เล่ม 3 ท่านผู้อ่านเคยต้องเลือกหรือไม่ครับ เลือกว่าจะเดินทางไหน เลือกระหว่างงานกับครอบครัว เลือกระหว่างเรียนกับทำงาน ฯลฯ ลองอ่านนิทานเรื่องนี้ดูครับ

เลวินเป็นนักกีฬาพายเรือแคนูมือหนึ่งของประเทศ เขาพายเรือแคนูชนะคู่ต่อสู้มาทั่วทุกสารทิศ แต่นั่นก็ยังจำกัดอยู่เฉพาะการแข่งขันภายในประเทศเท่านั้น เลวินยังไม่เคยไปแข่งขันนอกประเทศเลย และเขาอยากลองพิสูจน์ตัวเองดูสักครั้ง

แล้วในปีหนึ่ง ประเทศของเลวินก็ได้ส่งกีฬาพายเรือแคนูเข้าแข่งขันในศึกระดับโลกด้วย แน่นอนเลวินได้รับคัดเลือกให้เป็นหัวหน้าทีม พาลูกทีมเข้าสู้ศึกในครั้งนี้ แต่แล้วก่อนการเดินทางเพียงไม่กี่วัน ภรรยาของเขาซึ่งกำลังตั้งครรภ์แก่ ก็เกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่ยอมคลอดเสียที เลวินจึงไปพบหมอเจ้าของไข้เพื่อสอบถามอาการของภรรยา หมอตอบว่า

“ภรรยาคุณมีปัญหาด้านสุขภาพมาก่อนนะเลวิน อันที่จริงก็เสี่ยงอยู่แล้วที่จะให้เธอตั้งครรภ์ แต่เมื่อเธอตั้งครรภ์เราก็ต้องดูแลประคับประคองเธอให้ดีที่สุด บางทีละเลวิน คุณอาจจะต้องเลือกว่าจะเอาภรรยาหรือลูกของคุณไว้ แค่คนใดคนหนึ่งเท่านั้น”

เลวินไม่อยากเลือกเลย เขาและภรรยาเฝ้ารอลูกคนนี้มานาน เขาซื้อเสื้อผ้าเตรียมไว้หลายชุด ซื้อของเล่นมากมายรอให้เขามาเล่น และทำห้องเด็กน่ารักๆ ไว้คอยต้อนรับ ในขณะที่ภรรยานั้น เพราะมีเธอจึงทำให้เขามีกำลังใจที่แข็งแกร่ง มีรอยยิ้มที่เบิกบาน และมีเสียงหัวเราะที่สดใสอยู่ได้

เลวินลองไปพบผู้จัดการทีม ถ้าเขาจะขอถอนตัวออกจากการแข่งขันครั้งนี้ และขอโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งหน้าจะได้หรือไม่

“นายบ้าไปแล้วนะเลวิน นี่เป็นการแข่งขันระดับโลกเชียวนะ ถ้านายไม่ไปร่วมการแข่งขันครั้งนี้ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่านายจะมีโอกาสในครั้งหน้าอีกหรือไม่ ลองคิดดูนะเลวิน นี่เป็นโอกาสครั้งสำคัญของนาย และกีฬาเรือแคนูของประเทศเรา ถ้านายไม่ไปและทีมแพ้ตั้งแต่ปีแรก นายคิดหรือว่าเขาจะส่งเราลงแข่งเพื่อถ่วงคะแนนรวมในปีหน้าอีก และถ้าเราเกิดชนะขึ้นมา เราก็คงต้องใช้ผู้แข่งขันคนเดิมที่ชนะมาแล้ว คงไม่มีใครไปตามนายกลับมาเล่นอีกหรอกนะ”

เลวินจึงต้องคิดหนัก ถ้าเขาเดินทางไปแข่งขันในอีกประเทศหนึ่งซึ่งอยู่ไกลคนละซีกโลก เขาย่อมไม่อาจอยู่ดูแลภรรยาได้ แต่ถ้าเขาไม่ไปแข่งในครั้งนี้ ความฝันอันสูงสุดของเขาก็ต้องพังทลายลง

ภรรยาของเลวินไม่รู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอาการอันตราย เมื่อเห็นว่าสามีกำลังเศร้าซึมก็คิดว่าเขาคงทุกข์ใจกับการเลือกว่าจะไปร่วมการแข่งขันกีฬาดี หรือจะอยู่รอเธอคลอดลูกดี ภรรยาของเลวินจึงแข็งใจกล่าวแก่เลวินอย่างเหนื่อยอ่อนว่า

  “คุณไปแข่งพายเรือแคนูเถอะค่ะเลวิน ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันอยู่ที่นี่มีทั้งหมอ ทั้งพยายาลดูแล แต่ความฝันของคุณ คุณจะต้องไขว่คว้ามาด้วยตัวเองนะคะ”

เลวินมองหน้าภรรยา ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร แต่วันนั้นเขากลับไปหาผู้จัดการทีมและขอสละสิทธิ์โดยไม่ต่อรองขอโอกาสอะไรอีกเลย

ในที่สุดคนอื่นก็ถูกส่งไปแข่งขันแทนเลวิน ในขณะที่เลวินอยู่ดูแลภรรยาที่โรงพยาบาลกระทั่งเธอคลอดลูกชายอย่างปลอดภัยโดยที่เขาไม่ต้องเลือกว่า จะเอาแม่หรือเอาลูกไว้ วันนั้น ประเทศของเขาก็ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันภายเรือแคนู

ภรรยาของเลวินสุขภาพอ่อนแอ ดังนั้นหลังคลอดลูกเธอจึงต้องพักฟื้นร่างกายอีกพักใหญ่ เลวินจึงต้องเป็นผู้เลี้ยงลูกชายด้วยตนเอง ตลอดเวลานั้นมีคนแวะมาเยี่ยมเขาบ่อยๆ และกล่าวแสดงความเสียดายที่เขาไม่ไปร่วมการแข่งขัน จนพลาดเหรียญทองระดับโลกไป แต่เลวินซึ่งอุ้มลูกชายอยู่ กล่าวว่า

“ไม่เป็นไรหรอก เมื่อผมเห็นหน้าลูก และรู้ว่าภรรยาปลอดภัยผมก็ไม่เสียใจหรือเสียดายอะไรกับเหรียญรางวัลพวกนั้นอีกแล้ว”

ผู้มาเยี่ยมโต้แย้งว่า “โธ่เอ้ย!! แต่นี่เป็นโอกาสสำคัญในชีวิตของคุณนะ ใครๆ ก็รู้ว่าคุณมุ่งมั่นกับการแข่งขันเรือแคนูมากแค่ไหน แล้วทำไมคุณถึงทำให้เรื่องแค่นี้มาฉุดเอาโอกาสสำคัญในชีวิตของคุณไปได้”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เลวินอาจจะโกรธคนที่พูดแบบนี้ แต่ตอนนี้เมื่อได้อุ้มลูกไว้กับอก เขาก็ไม่รู้สึกโกรธอะไรเลย เลวินรู้แล้วว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตตนเอง แม้ว่าบางครั้งสิ่งนั้นจะอยู่ใกล้แค่คืบก็ตาม

  “โอกาสสำคัญคงไม่มีความหมาย ถ้าผมต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป คุณลองคิดดูเถอะว่า ถ้าผมไปแข่งขันพายเรือแคนูที่ผมรักจนได้เหรียญทองกลับมา แต่ภรรยาและลูกของผมไม่อยู่เสียแล้ว ผมจะเอาเหรียญทองนั้นมาให้ใครดูเล่า”

ปีแล้วปีเล่าหลังจากนั้น เลวินก็ไม่ได้รับเลือกให้เข้าแข่งขันอีกเลย แต่เขาก็มีความสุขดีกับครอบครัว โดยเฉพาะเมื่อลูกชายโตพอที่จะฝึกพายเรือแคนูได้ เลวินก็ได้ทำในสิ่งที่เขารักอีกครั้ง แม้ว่าครั้งนี้เขาจะไม่ได้ทำมันด้วยตนเอง แต่เขาก็ได้สอนเจ้าหนูเลโอให้พายเรือแคนูอย่างแกล้วกล้า เลวินรู้สึกว่า ทุกครั้งที่ได้เห็นลูกชายจับไม่พายเพื่อฝึกพายเรือแคนู เขาก็มีความสุขเสียยิ่งกว่าตอนที่เคยทำมันด้วยตนเองเสียอีก

ยี่สิบปีต่อมาขณะที่เลวินกำลังนั่งฟังรายการวิทยุอยู่กับภรรยานั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เลวินเดินไปรับโทรศัพท์ เป็นเสียงของเลโอเองที่ร้องบอกผู้เป็นพ่อมาตามสายด้วยความตื่นเต้นว่า

   “พ่อครับ ผมทำได้แล้วครับพ่อ ผมคว้าเหรียญทองจากการแข่งพายเรือแคนูมาให้พ่อได้แล้ว ตอนนั้นพ่อเสียสละโอกาสของพ่อเพื่อผม แต่ตอนนี้ผมนำมันมาคืนให้พ่อได้แล้วครับ”

 

คติสอนใจจากผู้เขียน

เธอทั้งหลาย ปัญหาสำคัญของมนุษย์ในยุคแสวงหาความเจริญโดยไม่มีวันสิ้นสุดก็คือ เรามักจะหลงลืมสิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตไป ตัวอย่างนี้มีให้เห็นได้ง่ายๆ เธอลองมองไปรอบๆ ตัวเธอสิ มีใครบ้างที่ไม่ดิ้นรนแสวงหาความมั่งคั่งจากการประกอบอาชีพ มีใครบ้างที่ให้เวลากับครอบครัวมากกว่างานที่ทำ มีใครบ้างยอมเสียสละงานดีๆ เงินเดือนสูงๆ เพื่อกลับมาอยู่บ้านเกิดซึ่งมีพ่อแม่แก่เฒ่ารออยู่ มีใครบ้างยอมทำอะไรเพื่อคนอื่นมากกว่าเพื่อตนเอง

เธออาจจะเถียงว่า ที่ดิ้นรนอยู่นี้ก็เพื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดทั้งนั้น แต่ความคิดนี้ต้องใช้เวลาและความพอใจเป็นตัวแปร นั่นหมายความว่าเมื่อถึงวันที่เธอหยุดขวนขวายและระลึกได้ว่ามีคนสำคัญอยู่ข้างหลังซึ่งก็ไม่รู้แน่ว่าเมื่อไหร่ สิ่งสำคัญนั้นอาจจะไม่อยู่รอเธออีกแล้วก็ได้

เวลาในชีวิตหนึ่งของเรานั้นช่างสั้นเสียจริงเธอเอ๋ย เธอจงคิดและจัดลำดับให้ดีเถิดว่า อะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ และจงเลือกทำสิ่งที่สำคัญก่อนเสมอ แน่ละว่าการทำเช่นนี้อาจจะทำให้เธอต้องเสียอะไรดีๆ ในชีวิตไปอีกหลายอย่าง แต่มันก็คุ้มสำหรับการรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดเอาไว้ ถ้าทำอย่างนี้ได้ เธอจะรู้จักกับคำว่าความสุขและจะไม่นึกเสียใจในวันที่ทุกๆ อย่างสายเกินไปแล้วเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

%d bloggers like this: